حالا دیگر چیزهایی می دانم؛از بعضی چیزها سر در

می آورم.می دانم که آنچه که زنها را بیش و کم زیبا

 جلوه می هد نه لباس و جامه است ،نه بزک،نه

سر خاب و سفیداب،نه زیور آلات  و نه حتی نادرگی.

می دانم که چیز دیگری است ،چه چیز،نمی دانم.

 ولی می دانم که همانی نیست که زنها می پندارند.

.........

زنها به هم نگاه می کنند ،در سا یه سار ویلاها زنها

 نظا ره گر همند ،برای بعد ها .

این زنها خود را شخصیتهای رمان می پندارند.گنجه

 لباسهایشان پر از رخت و لباس است و نمی دانند

با این لباسها چه بکنند.مجمو عه ای از البسه،

همچون مجمو عه ای اززمان.همچون تداوم بی پایان

 روزهای انتظار.برخی از این زنها کارشان به جنون

می کشد و برخی دیگر مثل خدمه ای جوان و سر

به زیر ،رها شده اند.

این رها شدگی به آنها لطمه هم زده است ،زمزمه اش

 همه جا شنیده می شود ،صدای ضربه سیلی است

  به گو شمان .بعضی از این زنها دست به خود کشی

 هم

 می زنند.

فراق و ناکامی زنها به نظر من خطایی بود که خود

مرتکب شده بودند.

از کتاب عاشق

نوشته مار گریت دوراس

ترجمه قاسم روبین