شاید واگذاری سهام بانك‌ها بزودی آغاز شود. بانك‌های نامزد واگذاری فعلا به قرار زیر هستند:
1- صادرات   2- ملت   3- تجارت  4- پست بانك  5- رفاه
     روش قیمت گذاری هر چه باشد، میزان بازگشت سرمایه یا سودی كه سالانه نصیب سهامدار می‌كند، تعیین كننده اصلی است. میزان استقبال مردم نیز تا حدی به تبلیغات مناسب و روش عرضه سهام بستگی دارد. اگر فروش سهام مانند باز كردن یك حساب قرض‌الحسنه باشد كه با تبلیغات مناسب یك بانك می‌تواند قشر عظیمی را به شعب بانك بكشاند، شاید روش موفقی در عرضه سهام به مردم عادی كوچه و بازار باشد. نحوه فروش آن نیز اگر مانند اوراق مشاركت آسان شود، استقبال را بیشتر می‌كند.
     پاره‌ای از خریداران احتمالی به قرار زیر هستند:
1- مردم عادی
2- كسانی كه اوراق مشاركت می‌خرند
3- سهامداران فعلی بورس
4- سرمایه داران ایرانی ساكن دوبی
5- سرمایه داران معمولی ایرانی
6- سازمان‌های سرمایه گذاری خصوصی كه اندك هستند
7- سازمان‌های سرمایه‌دار دولتی
8- صندوق‌های بازنشستگی
9- سازمان تامین اجتماعی
10- سازمان‌های شبه دولتی
11- بنیادهای دولتی
12- و ...
     آنچه آینده بانك خصوصی شده را رقم می‌زند، نحوه اعمال مدیریت آینده و آزاد سازی تجارت یا اقتصاد است. اگر قوه قضاییه، مجلس و دولت بخواهند مانند گذشته به بانك نگاه كنند و هنوز هم انواع حراست و بازرسی و نظارت دولتی و نگاه ابزاری و بردگی را اعمال كنند، هیچ آینده‌ای نخواهند داشت! نمونه بارز آن از یك منظر بانك سرمایه است و از منظری دیگر بانك پارسیان.
     مصادیقی كه در بالا برای بعضی از خریداران آتی بانك فهرست شد، هر یك دارای ویژگی خاص خود بوده و برای جذب سرمایه آنان روش خاص و سخنگوی خاص خود را باید بكار برد و میزان سهام آنها است كه تعیین كننده مرامنامه و دیدگاه استراتژیك بانك خواهد بود.
     تضمین آینده، روش قضایی، ثبات رویه و قانون نیز تضمین كننده آینده این ملك و بانك داری خصوصی است. وگرنه هم این آش بر خواهد گشت و هم این كاسه خواهد شكست. سهامداران خصوصی هم می‌دانند كه هیچ كاری از دستشان بر نمی‌آید و هیچ اشتباهی نمی‌توانند بكنند. بنابراین گول حرف‌های دولت را نمی‌خورند. آنچه بر سر بورس و سیمان و بانك خصوصی و غیره رفت، نشان داد كه مردم در برابر دولت هیچ كاری نمی‌توانند بكنند. پس از اول باید چشم‌ها را باز كرد.
منبع : ماهنامه راه راست