پیاده آمده ام
بی چارپا و چراغ
بی آب و آینه
بی نان و نوازشی حتی
تنها کوله یی کهنه و کتابی کال
و دلی که سوختن شمع نمی داند
کوله بارم
پر از گریه های فروغ است
پر از دشتهای بی آهو
پر از صدای سرایدار همسایه
که سرفه های سرخ سل
از گلوگاه هر ثانیه اش بالا می روند
پر از نگاه کودکانی
که شمردن تمام ستارگان ناتمام آسمان هم
آنها را به خانه ی خواب نمی رساند
می دانم
کوله ام سنگین و دلم غمگین است
اما تو دلواپس نباش ! 
نیامدم که بمانم
تنها به اندازه ی نمباره یی کنارم باش
تمام جاده های جهان را
به جستجوی نگاه تو آمده ام
پیاده
باور نمی کنی ؟
پس این تو و این پینه های پای پیاده ی من
حالا بگو
در این تراکم تنهایی
مهمان بی چراغ نمی خواهی ؟

شبانه
زیباترین تماشاست
وقتی
شبانه
بادها
از شش جهت به سوی تو می‌آیند،
و از شکوه‌مندی یاءس‌انگیزش
پرواز ِ شام‌گاهی‌ دُرناها را
پنداری
یک‌سر به‌سوی ماه است.
□
زنگار خورده باشد و بی‌حاصل
هرچند
از دیرباز
آن چنگ ِ تیزْپاسخ ِ احساس
در قعر ِ جان ِ تو، ــ
پرواز ِ شام‌گاهی دُرناها
و بازگشت ِ بادها
در گور ِ خاطر ِ تو
غباری
از سنگی می‌روبد،
چیز ِ نهفته‌یی‌ت می‌آموزد:
چیزی که ای‌بسا می‌دانسته‌ای،
چیزی که
بی‌گمان
به زمان‌های دوردست
می‌دانسته‌ای.

خسته

خسته ام از آرزوها، آرزوهای شعاری
شوق پرواز مجازی، بال های استعاری
لحظه های كاغذی را روز و شب تكرار كردن
خاطرات بایگانی، زندگی های اداری
آفتاب زرد وغمگین، پله های رو به پایین
سقف های سرد و سنگین، آسمان های اجاری
عصر جدول های خالی، پارك های این حوالی
پرسه های بی خیالی، نیمكت های خماری
رونوشت روزها را روی هم سنجاق كردم:
شنبه های بی پناهی، جمعه های بی قراری
عاقبت پرونده ام را با غبار آرزوها
خاك خواهد بست روزی، باد خواهد برد باری
روی میز خالی من، صفحه باز حوادث
درستون تسلیت ها، نامی از مایادگاری

کجا برم که عطر تو نپیچه تو لحظه هام!

روز ت مبارک پدرم

الهی

الهی !

بود من بر من تاوان است .تو یک بار بود خود ،بر من تابان!

الهی!

معصیت من بر من گران است.تو رود جود خود بر من باران!

الهی!

جرم من زیر حلم تو پنهان است.تو پرده عفو خود بر من گستران!

                                        خواجه عبدالله انصاری

چی می شد هر موقع می خواستی دنیا برات تموم میشد

چی می شد مثل یک پاکن بدی هاشو پاک کرد

چی می شد همه دل ها کناره هم بودن

چی میشد هر کی با جفت خودش آفریده میشد که تو این جنگل دنبالش نگرده

چی می شد همه مردم حرف هم دیگرو میفهمیدن

چی می شد دل شکسته ای این نوشته ها رو ننویسه

چی می شد این جنگ ها تموم می شد که اینقدر آدم بی سر پناه نمی شد

چی می شد عاشقا عاشق باشن تا کسی دست عشقشو ول نکن

چی میشد چی میشد چی میشد ..........................

عرفان،

فلسفه،

کانت،

کلمه های قــُـلــُـمبه،

هِگِل.

دورویی و ریا،

دروغ دروغ دروغ،

گذرگاهی می جویم، تنها به اندازه ی بـَـدَنـَـم،

تا بی تـَـنــه خوردن

                        عبور کنم.