تا تو هستی و غزل هست دلم تنها نیست.............

نمیشه انتخاب کرد

ولی

حرف بزن ابر مرا باز کن

دیر زمانیست که بارانی ام

    قهواه ات را بنوش باور کن من ب فنجان تو نمی گنجم

    دیده ام در جهن نما چشمی که به تکرار می کشد فالم

     حوای من از من مگیر خودستایی را که بی شک

                                               تنهاتر از من در زمین و آسمانت آدمی نیست

با همه ی بی سر و سامانی ام
باز به دنبال پریشانی ام

طاقت فرسودگی ام هیچ نیست
در پی ویران شدنی آنی ام

دلخوش گرمای کسی نیستم
آمده ام تا تو بسوزانی ام

آمده ام با عطش سال ها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دریا شدم
تا که بگیری و بمیرانی ام

اینجا برای از تو نوشتن هوا کم است

دنیا برای از تو نوشتن مرا کم است !

با پای دل قدم زدن آنهم کنار تو

باشد که خستگی بشود شرمسار تو