من رهسپار قله و او راهی دره تلاقی مان

پای اجاقی که هنوزش آتشی از پیش بر تن بود

مرا به خود مگذاری که سالها با هم

نشسته ایم و منت سخت مبتلا شده ام .........

شکست عهد مودت نگار دلبندم

برید مهرو وفا یار سست پیوندم

به خاک پای عزیزان که از محبت دوست

دل از محبت دنیا و آخرت کندم

دارم از تلخی این فاصله کمبودت را

ریختم اشک که جاری بشوم رودت را

سوختم ، توی هوا پخش کنم دودت را

که فقط خواسته ام آمدن ِ زودت را

در تمام طول تاریكی ماه در مهتابی شعله كشید ماه دل تنهایی شب خود بود

داشت در بغض طلایی رنگش می تركید

ما یکدگر را با نفس هامان آلوده می سازیم

آلوده تقوای خوشبختی

ما از صدای باد میترسیم

ما ازهجوم سایه های شک در باغ های بوسه هامان رنگ میبازیم

ما در تمام میهمانی های قصر نور ،از وحشت آوار میلرزیم

رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید

دیگر چگونه عشق ترا آرزو كنم

دیگر چگونه مستی یك بوسه ترا

در این سكوت تلخ و سیه جستجو كنم

من حاضرم پای تورا بوسه دهم اما/ بوسه خطرناک است پا را روی مین مگذار

حالا که می خواهی به من بوسه دهی لطفاً/ پائین بیا حیفست آن را بر جبین مگذار...

تو به من دل نسپردی که چو آتش

پیکرت را ز عطش سوخته بودم