پایه ها از پایداری تا سقوط

              

زانوها تکیه گاهی استوار برای بدن مهیا می کنند.آنها همچنین به پاها اجازه می دهند که خم و راست شوند.هر دو عمل خم و راست کردن و ثبات مورد نیاز ایستادن، راه رفتن، دویدن، دولا شدن، پریدن، چرخیدن است.دیگر قسمتهای بدن به زانوها برای انجام کارشان کمک می کنند. اینها عبارتند از: - استخوانها - غضروف - ماهیچه ها - لیگامنت ها - تاندون ها اگر هر کدام از این قسمتها آسیب ببیند، ممکن است به زانو فشار بیاید و قادر به انجام کار خود نباشد. مردان، زنان، و کودکان می توانند مشکلات زانو داشته باشند. چه عواملی موجب مشکلات زانو می شود؟ مشکلات مکانیکی باعث می شوند زانو آسیب ببیند که می توان به ضربه های مستقیم یا حرکت ناگهانی که موجب در رفتگی و ضرب زانو می شود اشاره نمود. در نتیجه فرسایش و پارگی در قسمتهای زانو سبب استئوآرتریت می شود. مشکلات التهابی زانو می تواند با برخی بیماری های روماتیسمی، مانند آرتریت و لوپوس اریتما توز(لوپوس) ایجاد شود. این بیماریها موجب ورم می شود که می تواند صدمه دائم به زانو ها بزند. چگونه می توان مشکلات زانو را تشخیص داد؟ پزشکان مشکلات زانو را با استفاده از: تاریخچه پزشکی، معاینه بالینی و آزمایشهای تشخیصی (مانند عکسبرداری، اسکن استخوان، سی تی اسکن، ام آر آی، آرتروسکوپی، نمونه برداری) تشخیص می دهند. * آرتریت در زانوها شایع ترین نوع آرتریت زانوها «استئو آرتریت» است. در این بیماری، غضروف داخل زانو بتدریج دچار فرسایش می شود و درمانهای استئو آرتریت عبارتند از: - داروهای کاهش درد، مانند آسپرین و استامینوفن - داروهای کاهش ورم و التهاب مانند ایبوبروفن و داروهای ضد التهابی غیر استروئیدی - ورزش برای بهبود حرکت و قوی کردن عضلات - کاهش وزن روماتوئید آرتریت نوع دیگری از التهاب مفصل (آرتریت) است که بر زانو تأثیر می گذارد. در روماتوئید آرتریت ،زانو ملتهب شده و غضروفها ممکن است تخریب شوند. درمان شامل: - فیزیوتراپی - دارو درمانی - جراحی تعویض زانو( برای زانوهای بشدت صدمه دیده). * صدمات غضروف و اختلالات آن وقتی که غضروف کپسول زانو نرم می گردد باعث نرمی غضروف می شود. که می تواند به علت صدمه، استفاده بیش از حد، یا ضعف ماهیچه ای باشد، یا اینکه قسمتی از زانو خارج از محور باشد. ضربه به کپسول زانو موجب پارگی تکه ای از غضروف می شود. منیسک تکه هایی C شکلی از غضروف هستند که مانند یک بالشتک بین استخوان فمور (استخوان ران) و درشت نی (قلم پا) عمل می کند و بسادگی صدمه می بیند. اگر زانو بچرخد، در حالی که دارد وزن بدن را تحمل می کند، ممکن است قسمتی یا کاملاً از منیسک پاره شود.اگر پارگی بسیار کوچک باشد، منیسک به هم متصل می ماند از جلو و عقب زانو. اگر پارگی بزرگ باشد، منیسک ممکن است با رشته ای از غضروف آویزان بماند. شدت صدمه بستگی به محل و اندازه پارگی دارد. * درمان صدمات غضروف عبارتند از: - ورزش قوی کردن ماهیچه ها - تحریک الکتریکی برای قوی کردن ماهیچه ها - جراحی برای صدمات شدید * صدمات رباط(لیگامنت) دو تا از لیگامنت هایی که به طور شایع در زانو صدمه می بینند، لیگامنت های جلویی و پشتی صلیبی هستند. اغلب اوقات صدمه به این رباط ها موسوم به پیچ خوردگی است. گاهی لیگامنت و خشی صلیبی جلویی کشیده یا پاره می شود( یا هردو) لیگامنت پشتی معمولاً به وسیله ضربه های مستقیم، مانند تصادف یا تکل در فوتبال صدمه می بیند. لیگامنت های میانی و جانبی هم معمولاً با یک ضربه به سطح بیرونی زانو آسیب می بیند و می تواند موجب کشش و پارگی رباط شود. این ضربه ها خیلی از اوقات در ورزشهایی مانند فوتبال و هاکی اتفاق می افتد. آسیبهای لیگامنت را می توان درمان نمود: - گذاشتن یخ بعد از صدمه برای کاهش ورم. - ورزش برای تقویت ماهیچه ها - یک حایل (آتل) - جراحی ( برای بیشتر

برگرفته از : سایت هم‌طناب

لینك مطلب :http://mountainmedicine.blogfa.com/post-107.aspx

ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد

 

 

گرچه رو در رویی با سرما برای کوهنوردان اجتناب ناپذیر است اما از راه رسیدن زمستان خطرات مواجهه با سرما را دو چندان می کند.

 اگر به آمار تلفات کوهنوردان در سالهای اخیر نگاهی کنید خواهید دید که  هیپو ترمیا(سرمازدگی ) همواره  در بسیاری از حوادث کوهنوردی چه به عنوان عامل اصلی چه به عنوان عامل فرعی حضوری چشمگیر داشته است و کماکان به عنوان یکی از اصلی ترین عوامل مرگ و میر کوهنوردان مطرح است.

درگذشت ویکتوریا کیانی راد وامیر احمدی (غار پراو،مهر۸۱) - محمود قدیمی (کل جنو،اذر ۸۴)-  مهدی عزیزی و علیرضا سلیمانی (علم کوه ،دی ماه ۸۵) - خانم محمد نژاد (توچال،اردیبهشت۸۶) -خلیل عبد نکویی (غار پراو،آبان ۸۷)-فرخنده معماری ،آقای ترابی و ساجده کشمیری (دماوند،خرداد ۸۸) و نیز در سایر حوادث کوهنوردی چون درگذشت سامان نعمتی (نانگا پاربات،تیر ماه ۸۷) و یا حتی مهدی اعتماد(اردیبهشت،۸۸) فر و دیگران می توان  حضور جدی و گاه رد پای سرمازدگی را به خوبی دید. به اینها اضافه کنید حوادث زیادی را که گزارش نمی شود و یا به علت اینکه مصدوم از حادثه جان سالم بدر می برد بیان نمی شوند پس شاید بتوان گفت که سرمازدگی بعد از حوادث در کوهنوردی دومین عامل اصلی مرگ و میر کوهنوردان است.

اکنون در آستانه زمستان باید دیگر بار برای مواجهه با سرما آماده شویم گرچه سرما همواره با کوهنوردان است و باید در تمام فصول سال (دقت کنید مرگ و میر های ناشی ازسرما بیشتر در پاییز اتفاق افتاده است) برای مواجهه با سرما آماده بود اما برای جلوگیری از حوادث تلخ گذشته و برای درس گرفتن از آنچه بر سر دوستان و همنوردانمان آمده است  همه باید تلاش کنیم.

از مسئولین فدراسیون کوهنوردی به خصوص کمیته پزشکی آن و نیز کلیه مسئولین هیت ها ،گروهها و باشگاههای کوهنوردی انتظار می رود تا امکان برگزاری دوره های باز آموزی" اصول مواجهه با سرما و سرمازدگی "را برای همه کوهنوردان فراهم کنند. برگزاری این دوره ها باعث می شود تا کوهنوردان با آگاهی بیشتر به کوه بروند و قطعا این افزایش آگاهی می تواند در آینده در ایجاد کوههای ایمن و کم حادثه نقش داشته باشد برگزاری جلسات آموزشی و باز آموزی در آغاز هر فصل به خصوص فصل زمستان نیاز جامعه کوهنوردی است که شاید کمیته پزشکی فدراسیون کوهنوردی بهترین مکان برای برآورده کردن این نیاز به حق و مهم باشد.

از همه کوهنوردان عزیز انتظار می رود تا نسبت به باز خوانی مطالب مربوط به فصل زمستان اقدام کنند

(مطالب آموزشی این وبلاگ و نیز گزارشهای تحلیلی آن می تواند کمک بسیار به دوستان در این زمینه کنند)- به بخش دانلودمراجعه کنید

از همه اساتید و پیشکسوتان دوستان وبلاگ نویس و سایر کسانی که در زمینه کوهنوردی صاحب نفوذ و قلم هستند درخواست می کنم تا همه کوهنوردان را به شرکت در کلاسهای آموزشی و نیز بازخوانی مطالب مربوط به سرما و نیز رعایت دقیق آنها ترغیب کنند. چرا که آموزش حتی اگر با بهترین کیفیت هم ارائه شود اما بدون ترویج فرهنگ ایمنی و پایبندی به رعایت اصول آن به نتیجه نهایی نمی رسد .

بنده به عنوان عضو کوچکی از جامعه کوهنوردی حاضرم تا دانسته ها  و تجربیاتم را در اختیار همنوردان عزیر در سرار کشور قرار دهم و همین جا آمادگی خود را  برای برگزاری کلاسهای باز آموزی و آموزشی سرمازدگی در کوهستان در هرجای کشور اعلام می کنم .و امیدوارم سایر دوستان نیز برای کاهش تلفات کوهنوردان دست در دست هم در این راه بکوشند.

 

 قبل از انجام هر صعود به خصوص صعودهای زمستانه اندکی صبر کنید و بیندیشید

1- آیا وسائل زمستانه لازم را به همراه دارید؟

2- اگر به هر علتی برنامه شما طبق پیشبینیهایتان انجام نشد آیا لوازم کافی برای شب مانی ضروری را به همراه دارید؟

(به نظر شما ایا اگر محمود قدیمی- ساجده کشمیری - ترابی -فرخنده معماری - خلیل عبد نکویی و ... دیگران حداقل وسایل لازم را به همراه داشتند هنوز در بین ما نبودند.) 

3- آیا لوازم روشن کردن آتش و سوخت کافی به همراه دارید؟

4- آیا غذای کافی به همراه دارید می دانید که گرسنگی به راحتی شما را در برابر سرما از پا می اندازد؟

5- اگر لباسهایتان در برنامه خیس شد آیا لباس خشک اضافه به همراه دارید؟

6- ایا کوله پشتی و سایر وسائلتان را به اندازه کافی عایق بندی کردید تا در برنامه خیس نشوند؟

7- و نهایتا آیا سرمازدگی قاتل خاموش را خوانده اید و می دانید در مواجهه با سرما چه باید بکنید؟

به خاطر داشته باشید هیچ کوهی ارزش آسیب دیدن را ندارد اگر بی پروا به کوه بروید سرما چون دشمنی چیره دست شما را از پا می اندازد. اگر این کارها را نکرده اید صبر کنید وباز گردید زمستان هنوز ادامه دارد  و فرصت برای کوهنوردی بی خطر برای شما باقی است .

به امید زمستانی زیبا و بی حادثه برای همه کوهنوردان و همنوردان گرامی.

  کوه پیش روی شماست هیچ چیز مانع کوه رفتن شما

 

نمیشود. اما صعود آگاهانه و با احتیاط موهبت کوه 

 

را بار دگر نیز به شما ارزانی خواهد کرد.

سرما زدگی ( forsbite)

یخ زدگی سلول های پوست و سایر بافت های بدن ، سرما زدگی نامیده می شود .

در سرما زدگی تشكیل بلور یخ داخل هر سلول سبب از بین رفتن اجزای ریز داخل سلولی شده و در نهایت منجر به پارگی جدار سلول و مرگ آن می شود . اگر وسعت این یخ زدگی زیاد باشد و تعداد زیادی سلول های  بافت و یا عضو را در بر بگیرد ، در نهایت آن عضو از بین میرود . این بیماری به صورت موضعی بوده و ماهیتی متفاوت با هایپوترمی ( Hypotermi) دارد.

معمولاً سرمازدگی در نقاط انتهایی بدن كه جریان خون ضعیف تر و آهسته تری دارند بوجود می آید . مهم ترین مكان ها برای سرما زدگی ، انگشتان دست و پا ، لاله گوش ، نوك بینی ، پاشنه پا ، گونه ها و پیشانی هستند .

عوامل مختلفی كه باعث افزایش احتمال و تشدید سرمازدگی می شوند عبارتند از: رطوبت ، باد ، میزان سرمای محیط ، اختلالات رگ ها و خون رسانی نا مناسب و ...

هایپوترمی ( Hypotermi)

هایپوترمی ( افت دمای بدن )، در لغت به معنی درجه حرارت پایین است و به وضعیتی گفته می شود كه دمای مركزی بدن فرد از حد خاصی ( 35 درجه سانتی گراد ) كمتر باشد .منظور از دمای مركزی ، دمای داخل دهان یا مقعد است چون ممكن است دمای دست یا پا حتی خیلی كمتر از این حد باشد ولی فرد دچار هایپوترمی نشده باشد .  

هایپوترمی یا افت دمای بدن ( Hypotermi) و سرما زدگی ( Frosbite) از خطراتی هستند كه در ورزش های زمستانی و حضور در كوهستان وجود دارد، این دو خطر روی یكدیگر تأثیر مستقیم دارند .

باید بین این بیماری و سرمازدگی تمایز قائل شد.

هایپوترمی ( افت دمای بدن ) ، یكی از علل مهم مرگ و میر افرادی است كه در زمستان و یا در محیط سرد فعالیت می كنند یا احیاناً به اجبار اقامت می كنند . همچنین ممكن است فرد در محیط خیلی سردی قرار نداشته باشد ولی به علت مشكلات دیگر بدن وی توانایی تولید حرارت را نداشته باشد ( مثل : سكته مغزی ف بیماری تیروئید ، كم آبی ، ارتفاع زدگی ، سوء تغذیه ، خستگی شدید ، كم خوابی و ... ) و در نتیجه دچار هایپوترمی ( افت دمای بدن ) شود .

هایپو ترمی می تواند به صورت حاد رخ دهد . به عنوان مثال می توان از موارد زیر نام برد : مدفون شدن در زیر بهمن ، سقوط در آب یخ زده و سرد ، قرار گرفتن در معرض هوای سرد و پرباد بدون لباس مناسب ، در این وضعیت بیمار ظرف مدت چند دقیقه در صورت عدم امداد مناسب به نقطه بحرانی رسیده و به سوی مرگ می رود .

در سایر وضعیت ها معمولاً از شروع ایجاد مشكل تا رسیدن به وضعیت خطرناك چند ساعت یا حتی روز طول می كشد . به این حالت هایپوترمی عمومی مزمن ( تحت حاد ) گفته می شود .

سرما ، رطوبت و باد و خستگی از عوامل بسیار مهم در بروز هایپوترمی هستند .

در هر درجه حرارتی در صورت وزش باد میزان سرما افزایش قابل توجهی دارد . در جدول زیر تأثیر باد نشان داده شده است. برای مثال در دمای منهای 10 درجه سانتی گراد و با سرعت بادی معادل 30كیلومتر در ساعت ، دمای واقعی هوا تا منهای 20 درجه سانتی گراد می رسد .

 

 

 

 

از نظر علایم بیماری، هایپو ترمی ( افت دمای بدن ) به سه دسته تقسیم بندی می شود .

1-    هایپوترمی خفیف تا متوسط : در این وضعیت دمای مركزی بدن فرد بین 32 تا 35 درجه سانتی گراد دارد . فرد احساس سرما می كند ، لرز دارد و موها سیخ شده اند ، كم كم حركات عضلانی مختل می شود ، فرد دچار حالت ضعف و بی حالی و عدم توانایی در همراهی دیگران است ، كمتر حرف می زند و نسبت به اطراف بی تفاوت می شود ، صحبت كردن فرد مختل شده و حالت بریده بریده پیدا كند و نمی تواند كلمات را مفهوم بیان نماید ، اختلال تعادلی نیز بوجود می آید ، قضاوت صحیح از محیط اطراف ندارد و ممكن است رفتارهای ناهنجار نیز داشته باشد ، علیرغم شرایط نا مناسب ، فرد تمایل به نشستن و خوابیدن پیدا می كند و دچار فراموشی می گردد ، در هر فردی ممكن است بعضی از این علائم یا همه دیده شوند . تا این مرحله وضعیت چندان خطرناك نیست و با اقدام مناسب فرد نجات پیدا می كند .

2-    هایپوترمی متوسط تا شدید : دمای بدن بین 32تا26 درجه قرار دارد . البته هرچه حرارت بدن فرد كمتر باشد وضعیت وخیم تر است و علائم شدید تر هستند ، لرز از بین می رود . هوشیاری فرد كاهش می یابد و از گیجی تا كمای عمیق متغیر است ، پوست بدن سرد متورم و كبود رنگ است . عضلات بدن به تدریج و با پیشرفت بیماری سفت و سخت می شوند ، نبض ضعیف شده ، ضربان قلب و تنفس نیز كاهش یافته و نا منظم می شوند .

3-    هایپوترمی بسیار شدید تا مرگ : در دمای كمتر از 26 درجه و به خصوصدر محیط های طبیعی و به دور از مراكز درمانی ، احتمال نجات فرد كم است . فرد در كمای عمیق است . ضربان قلب و تنفس اگر وجود داشته باشد آهسته و نا منظم است . ظاهراً فرد مرده است ولی هنوز احتمال بازگرداندن فرد با اقدامات مؤثر وجود دارد .

متأسفانه در این بیماری ، انكار به شدت شایع است و فرد علیرغم وجود علائم هشدار دهنده ، بازهم برای خود و دیگران موضوع را انكار كرده و سبب پیشرفت مشكل خود با ادامه فعالیت و عدم توجه به آن می شود .

كمك های اولیه

در هایپوترمی خفیف تنها عمل لازم جلوگیری از پیشرفت بیماری است كه اگر به درستی و با درایت انجام شود فرد از وضعیتی وخیم نجات پیدا كرده است .ابتدا می بایست فرد را در محلی خشك و دور از باد قرار داد ، باید لباس های خیس بیمار را هرچه سریعتر خارج نمود و بدن فرد را خشك كرده و با لباس یا پوشش خشك دیگر پوشانید ، به بیمار مایعات یا غذای گرم بدهید ، اگر امكان پذیر است فرد را در كنار یك منبع گرمایی قرار دهید ، تا هنگامی كه از گرم شدن كامل بیمار و رفع سرما از بدنش مطمئن نشده اید ، اجازه فعالیت مجدد و برگشت به شرایط مخاطره آمیز را ندهید .

به این جمله توجهی نكنید :

من حالم خوب است و می توانم كارهای خودم را انجام دهم !

در هایپوترمی متوسط تا شدید با یك اور‍ژانس واقعی مواجه هستید و باید هرچه سریعتر اقدامات كمكی را شروع كنید . اگر فرد كما است و ضربان قلی و فعالیت تنفسی را حس نمی كنید ، می بایست اقدامات احیای قلبی – ریوی را شروع كنید . از گرم كردن سریع فردنیز می بایست خودداری نمود و در صورتیكه اطمینان به تداوم گرمای ملایم نیز وجود ندارد و احتمال و امكان انتقال بیمار به جای مطمئن تر وجود دارد می بایست ابتدا بیمار را منتقل كرد ، سپس اقدام به گرم كردن وی نمود . از حركت دادن شدید و ناگهانی بیماری باید خودداری كرد .

پیشگیری

مهمترین اصل در پیشگیری از این بیماری ، استفاده از لباس مناسب حین فعالیت است . خشك ماندن اهمیت ویژه ای دارد . همچنین پوشاك ضد باد بسیار مهم است . به هیچ وجه نباید به فعالیت آنقدر ادامه داد تا خستگی مفرط پدید آمده و به اصطلاح تخلیه انرژی بوجود آید . اختصاص زمان مناسب برای استراحت و تجدید قوا اهمیت فراوانی دارد .

تغذیه مناسب با غذاهای پر انرژی و گرم در پیشگیری نقش حیاتی دارد . همچنین نوشیدن آب به مقدار كافی و به ویژه مایعات گرم نیز الزامی است . از داروهایی مانند آرام بخش ها ، مواد مخدر ، كدئین ، الكل و حتی قهوه به میزان زیاد ، نباید استفاده نمود .

  

برنامه شما باید متناسب با تجربه ، تجهـیزات ، مـهارت و آمـادگی جسـمانی تمام افراد گـروه برنامه ریزی شود .

كجا می خواهید بروید ؟ با چه كسی می خواهید بروید ؟ چه چیزهایی همراهتان می برید ؟ كی برمی گردید ؟ وضعیت هوا چگونه است ؟

 

توصیه های ویژه

به قوانین ، بایدها و نبایدهایی كه مورد توافق كوه نوردان است احترام گذاشته و به توصیه های افراد مستقر در ایستگاه های " ستاد اطلاع رسانی و پیشگیری از حوادث كوهستان " توجه كنید .

مهارتهای روانشناسانه در كوهنوردی *قسمت اول*

 

 

کوهنوردی به واقع ورزشی ذهنی می باشد و هدف این مقاله نشان دادن برخی مهارت های روانی است که به یاری آنها قادر خواهید بود ایمن تر و با لذت بیشتر کوهنوردی کنید .
این مهارتها عبارتند از :
کنترل اضطراب
اعتماد به نفس
تمرکز حواس
حل مشکلات
همانند مهارتهای جسمانی ; مهارتهای روانی نیز قابل یادگیری هستند و بعضی افراد آنها را ساده تر از دیگران می آموزند .

مهارت های کنترل اضطراب
همه کوهنوردان تاثیرات منفی اضطراب را در مراحلی از کوهنوردی تجربه کرده اند و به سهولت می توانند نمونه هائی از این تاثیرات منفی را به یاد آورند . این تاثیرات طیفی از حالتهای دلشوره ( ناشی از خستگی ) تا واهمه از رفتن به مسیری را در بر می گیرد که کاملا در حد توانائیهای کوه نورد قرار دارد . اما اگر بتوان برخود مسلط شد ; اضطراب جنبه های فایده مند بسیاری هم در بر دارد .
علائم اضطراب معمولا به دو شکل نمود پیدا می کند :

نگرانی
برانگیختگی روحی

اساسا نگرانی ; پندار ها یا تصوراتی از ناکامی یا سقوط را در بر می گیرد ; حال آنکه بر انگیختگی روحی بخشی از ساز و کار طبیعی دفاع بدن به شمار می رود . واکنش شناخته شده " بجنگ یا مغلوب می شوی " .
علائم بر انگیختگی روحی شامل موارد ذیل است :
افزایش آدرنالین
خشکی دهان
عرق نشستن بر کف دستها
نیاز به دفع ادرار
این علائم به خودی خود بد نیستند ; برای مثال ; افزایش آدرنالین ضربان قلب را افزایش می دهد . در نتیجه اکسیژن بیشتری به بافتهای عضلانی می رسد که به آن نیاز می باشد . افزایش عرق بر روی منافذ پوست نیز احتمال پارگی پوست را کاهش می دهد و دفع ادرار ; وزنی را که با خود حمل می کنید پائین می آورد .
از سوئی دیگر بالا رفتن میزان آدرنالین باعث کشیدگی عضلات هم می شود . از این روست که گاه کوه نوردان مضطرب دچار گرفتگی عضلات می شوند .

نگرانی نیز درست به همین صورت ممکن است دو جنبه مفید و نامفید داشته باشد . برای مثال : نگرانی منبع ارزشمند به تحرک افتادن است ; نه فقط برای صعودی بهتر ; بلکه مهمتر از آن برای تمرکز بیشتر و صعود محتاطانه تر .
عدم وجود احساس نگرانی چه بسا یکی از دلایل اصلی وقوع سوانح بیشتر در مسیرهای ساده نسبت به مسیر های دشوار است .
این موضوع ; به خصوص در منطقه آلپ و دیگر مناطق کوهستانی بزرگ مشاهده می شود که حوادث بیشتر به هنگام فرود پیش می آیند تا زمان صعود .
از سوی دیگر نگرانی مهار نشده می تواند مایه برآشفتگی بسیار گردد که در بهترین حالت باعث تردید ; درنگ و بی مسئولیتی می شود و در بدترین حالت به بروز اشتباهات و سوانح جدی منجر می گردد .
کلید حل همه این حالتها چه بسا خیلی آشکار باشد . اگر بخواهید از اضطراب به نحوی مفید بهره برداری کنید یا دست کم به طوری با آن بسازید که بتوانید به مسیرتان ادامه دهید ; باید قادر باشید که هم نگرانی و هم عناصر روحی ناشی از آن را کنترل کنید .


راهبردهای بسیار متفاوتی برای کسب آرامش وجود دارد که قابل یادگیری هم هستند ; اما برای دستیابی به هدف خود آنها را به دو گروه تقسیم می کنیم :

1. راهبرد های آرامش بدنی
2. راهبردهای آرامش ذهنی

بسیاری از کوه نوردان بسیار توانا این مهارتها را خود به خود در جریان کوه نوردی می آموزند . اما جای تردید نیست که اکثر کوه نوردان در مراتب مهارتی گوناگون از دنبال کردن یک دوره رسمی برای تمرین آرامش باید بهره بگیرند .

در مورد سنگنوردان ; بلافاصله دو راهبرد کسب آرامش به ذهن متبادر می شود که توانائیهای زیادی هم برای آنها فراهم می اورد .

" آرامش عضلانی پیش رونده " ( Progressive Musular Relaxation )

نخستین بار به عنوان مهارتی ابداع شد تا افراد به کمک آن بتوانند کنترل دقیق هر یک از گروههای عضلانی را در بدن خود به دست آورند .

این مهارت به هنگام سنگنوردی هم تاثیر مثبتی بر حرکات می گذارد ; به این صورت که می توان تنش های ناخواسته را از یک گروه معین عضلات " به آرامی دور کرد " و در نتیجه به صرفه جویی در انرژی دست یافت .

تکنیک دیگر که به نظر می رسد برای کوهنوردان توان زیادی به ارمغان آورد آرامش ناشی از تمرکز فکر است .

البته روش های مختلفی برای رسیدن به تمرکز فکری ( مدیتیشن ) وجود دارد ; اما همه آنها از طریق کند کردن متابولیسم ( سوخت و ساز ) بدن و مشغول کردن فکر به چیز های ساده و بی ضرر عمل می کنند تا فکر را آرامش دهند .

آرامش ذهنی طبیعتا به فن دیگری منتهی می شود که تمرکز نام دارد و در مواقعی که در معرض لغزش قرار دارید برای به دست آوردن دوباره کنترل خود فوق العاده مفید است . برای مثال : در مواقعی که تلاش می کنید به گیره انتهائی مسیر چنگ اندازید ! تمرین های زیر می تواند در این زمینه سود مند باشد .

ادامه دارد ....

 

 

منبع : http://ircofkaraj.mihanblog.com/post/category/

 

 

طناب کوهنوردی از ملزومات اساسی این رشته ورزشی میباشد و برای استفاده بهینه از طناب میبایست بتوانیم با ایجاد تغییر شکل مناسب ، آن را برای اتصال به ابزار ، بدن خود یا طناب دیگر آماده و کاربردی نمائیم.برای این منظوراز تعدادی گره مخصوص در کوهنوردی استفاده می شود که هر کدام کاربرد خاص خود را دارد و گاه بسته به شکل ویژه خود هر کدام نام خاصی دارند . بسیاری از گره ها از دیگر رشته های ورزشی مانند قایقرانی ، ماهیگیری و پیش آهنگی و ... اقتباس شده است.
اگر تعریفی از گره بخواهیم بکنیم باید بگوییم درهم پیچاندن قسمتهای مختلف یک طناب و سپس سفت کردن حلقه یا حلقه های ایجاد شده  گره نام دارد و در مورد بند۳ باید گفت : گره زدن یک یا دو طناب به همدیگر یا به یک میله یا حلقه و هیچ۴  هم  گره ای است که بوسیله آن طناب بطور مستقیم یا غیر مستقیم بدور یک جسم بسته یا پیچانده می شود و اما پلاس که در اصل گره نیست بلکه برای بافتن رشته های طناب  برای ایجاد آی۶ و یا اتصال دایمی دو قسمت پاره شده طناب ونمونه هایی از این دست بکار می رود.هدف از ایجاد گره نگهداری یک یا چند جسم با هم برای جلو گیری از سرخوردن است که سابقه ای بس طولانی در کار دریانوردی و کشتی دارد اگرچه با پیشرفت تکنولوژی در صنعت دریانوردی از اهمیت گره زنی کاسته شده اما هنوز هم میتوان موارد استفاده از انواع گره ها را در عرشه کشتیها دید.گره ها را می توان به سادگی درست کرد  البته با تمرین زیاد و تکرار بسیارکه از قدیم گفته اند: «کار نیکو کردن از پرکردن است». نکته مهمی که نباید فراموش کر این است که همه انواع گره ها SWL ۷طناب را بین چهل تا پنجاه درصد کاهش می دهد. ضمنا همیشه سعی کنیم اسمهای انگلیسی گره ها را یاد بگیریم نه اسامی فارسی شان را.چون اسم استاندارد هر گره  را می آموزیم ولی  در زبانهای غیر انگلیسی مثلا فارسی  از یک عبارت چندین ترجمه صورت می گیرد و نمی توان گفت کدامیک درست است .مثلا برای گره bowline جایی نوشته اند گره حلقوی و جایی دیگر گره کمند و در جایی دیگر به آن گره کمر میگویند در حالی که در همه جای دنیا آنرا به نام بولاین می شناسند.در سایر موارد دریانوردی غیر از گره زنی هم بهتر است با زبان انگلیسی کار کنیم.نکته مهم در گره زنی این است که چه گره ای را در کجا بزنیم. سرعت عمل نیز در گره زنی بی اثر نیست.

هنگام زدن گره ها باید نکات اساسی زیر را رعایت نمود :
همواره گره را دقیق و درست بزنید - گره زده شده باید تمیز و واضح باشد - آنقدر در زدن گره تمرین کنید تا ملکه ذهنتان شود - با چشم بسته و در تاریکی نیز زدن گره را تمرین نمائید - بعضی از گره ها در شرایطی با یک دست باید زده شود ( مانند گره حمایت و خود حمایت ) برای همین باید از قبل آنها را با یک دست تمرین نمائید- سرعت عمل در گره زدن از عوامل تعیین کننده است

خواص گره های کوهنوردی:

در مقابل ضربه و کشش محکم و مقاوم باشد
به سادگی زده شود
با دست به آسانی باز شود
بر اثر فشار بر آن باز نشود
بر اثر فشار بر آن محکم تر شود
کوچک و کم حجم باشد
کمترین شکست را در طناب ایجاد نماید تا مقاومت طناب کم نشود

» توضیحات پایه در مورد گره و گره قلاب » گرد آورنده این مطالب : کمیل قاسم پور » توضیحات : در طبیعت یك كوهنورد می تواند با بلد بودن ساده ترین گره ها صعود و  فرود و همچنین در عملیات امداد و نجات به بهترین نحوه کار خود را انجام دهد

تا کنون تعداد 3000 گره به ثبت رسیده است . خوشبختانه کوهنوردان چیزی حدود 35 عدد از آنهارا  باید یاد بگیرند. » تعریف گره : هر پیچ و تابی كه به طناب می دهیم و به منظور خاصی زده می شود را گره می گوییم. » گره ها باید دارای خواص زیر باشند : 1. در مقابل كشش و ضربه مقاوم باشد. 2. به سادگی زده و  به سادگی باز شود. 3. هنگام كار بر اثر فشار وارد بر آن باز نمی گردد. 4. هر قدر فشار بر روی آن وارد شود محكم تر می شود. 5. كوچك وكم حجم است » نكته اول : در گره ها مقدار قبضه طناب به اندازه قطر طناب ضرب در 10می باشد كه برای طناب به قطر 3mm ؛3سانتی متر وبرای طناب 10mm، 10                   سانتی متر است كه در قدیم برای تمام سایزها مقدار 4انگشت می گرفتند . » نكته دوم :وجود گره‌ در طناب 40-30% از نیروی طناب را كاهش می‌دهد. » گره قلاب : این گره از آنجایی مفید است که بسیار ساده است. می توانید آویز یا گره صندلی خود از آن استفاده کنید. شما درواقع یک حلقه محصور می سازید. این گره را اگر بدور درخت یا سنگ ببندید. یک تکیه گاه خواهید داشت. » کاربرد متداول : 1. اتصال به صندلی فرود     2. بستن دور درختان . سنگها و منقارها     3. بستن دور میخ های زائده دار و پیچ های یخ     4. بستن یک آویز برای حمل قمقمه آب و از این قبیل

 

 

محتویات کیف کمکهای اولیه

لوازم كمكهای اولیه:

1- چسب زخم بندی 5عدد
2- چسب رولی كوچك پارچه ای 1عدد
3- باند كشی 5 سانت 1عدد
4- گاز استریل 4 عدد
5- پماد سوحتگی 1 عدد
6- پماد بتادین یا تترا سیكلین 1عدد
7- آ بسلانگ 2عدد
8- پنس 1عدد
9- قیچی 1عدد
10- پد الكله آنتی سپتیك 1بسته
11- قرص استا مینا فون ساده 6عدد
12- قرص متو كلو پرامید 6عدد
13- قرص رانیتد ین 6عدد
14- پرل نیترو گلیسیرین 6عدد
15- باند ساده 10سانت 1عدد
16- قرص انتی اسید 6عدد
17- قرص استا زو لامید 6عدد
18- قرص دیفنو كسیلات 6عدد
19- مشمع ضد درد 1عدد
20- پودر او آر اس 2عدد

لوازم بقا :

1-سوت 1عدد
2-چراق قوه+باتری كوچك 1عدد+4عدد
3-كبریت 1 بسته
4-دستمال كاغذی 1بسته
5-پلاستیك ضد آب بزرگ 2عدد
6-نخ وسوزن 1عدد
7-دستكش معاینه لاتكس یكبار مصرف 1 جفت
8-قرص كلر 4عدد
9-فندك 1عدد
10-سنجاق قفلی 3عدد
11-نی 2عدد
12-پد ضد سرما زدگی انگشتان 1بسته
13-كیسه خواب اورژانس 1عدد
14-قطب نما 1عدد
15-چاقوی چند منظوره 1عدد
16-مداد و یادداشت 1عدد
17- قرص الكل جامد 4عدد
18- مواد غذایی فشرده شده 4عدد

 

راهنمای مصرف داروها:

موارد مصرف قرصها به شرح زیر است:

 

 

ردیف	نام دارو	نحوه مصرف	موارد مصرف
1	قرص استامینیفون	هر 6 ساعت	سر درد- التهاب- سرما خوردگی - كوفتگی
2	قرص متو كلو پرامید	هر 6 ساعت	سر گیجه- تهوع-استفراغ
3	قرص رانیتیدین	قبل از غذا	سوزش سر دل-تهوع-درد سر دل-زخم معده
4	قرص آنتی اسید	بعد از غذا 1-2 عدد	ترش كردن- سوزش سر دل
5	قرص دیفنو كسیلات	هر 6 ساعت 1عدد	دل درد- اسهال- دل پیچه
6	قرص استا زو لامید	هر 6 ساعت 1 عدد	ارتفاع زدگی- بی خوابی در ارتقاع - سردرد در ارتفاع
7	پرل TNG	هر 5 دقیقه زیر زبانی حد اكثر تا 3 عدد	درد سینه یا سا بقه مشكل قلبی-درد قفسه سینه با حالت تهوع و تنگی نفس و عرق سرد

 

 

تذكرات:

1- با توجه به تاریخ انقضای داروها، باید هر 6 ماه با کنترل داروها، داروهای تاریخ کذشته از دور مصرف خارج و داروهایی با تاریخ اعتبار جدید جایگزین شوند.

2- بهتر است کیف امداد در دمایی بین 2 تا 30 ئرجه سانتی گراد نگهداری شود.

3- هنگامی که چراغ قوه را استفاده نمی کنید، بهتر است باطری های آن را خارج کرده و پیش از هر برنامه باطری نو در آن جایگزین کنید.

4- در صورت مصرف هر کدام از لوازم کیف امداد و نجات، باید در نزدیک ترین زمان و پیش از شروع برنامه ی بعدی آن وسیله را جایگزین کرد.

5- پیش از شروع هر برنامه همه ی لوازم کیف امداد و نجات را با فهرستی که از پیش تهیه کرده اید، کنترل کنید تا موردی جا نماند.

6- داشتن نقشه در جهت یابی و پیدا کردن مسیر صحیح در برنامه های کوه نوردی در درجه نخست قراردارد.

کرم های ضد آفتاب در کوهستان

 

گرچه نور خورشید در حالت طبیعی اثرات مفیدی برای فرد دارد از جمله آرامش و کاهش اظطراب - ساختن ویتامین D - محافظت از سرما و ...اما اشعه ماوراء بنفش خورشید اثرات ثابت شده ای بر روی افزایش انواعی از سرطانهای پوست، تسریع و تشدید پیری پوست و بد تر شدن برخی از بیماری های پوستی دارد.
به موادی که بتوانند از نفوذ UV ( اشعه ماوراء بنفش) به قسمتهای عمقی پوست ( اپیدرم و درم) جلوگیری کنند محافظ یا ضد آفتاب می گویند.
مکانیسم اثر این مواد جذب و یا انعکاس اشعه UV می باشد. موادی که باعث انعکاس اشعه UV می شوند موسوم به ضد آفتاب های فیزیکی مثل زینک اکسید بوده و موثرترین ضد آفتابهاست. اما به دلیل خاصیت چرب کنندگی ، بو و جذب کردن گردوغبار کمتر مورد استعمال قرارمی گیرد .به گروه دوم ضد آفتابهای شیمیایی گویند. که سه نمونه معروف آنها ترکیبات Benzophenone وPABA و cinnamate است .

ضد آفتابها دو نوع هستند:
۱- ضد آفتابهای فیزیکی ۲ - ضد آفتابهای شیمیایی
ترکیبات ضد آفتاب بر اساس قدرت محافظتی شان درجه بندی می شوند و برای این منظور واحدی بنام SPF (Sun Protection Factor) دارند.
طول مدت اثر یک ضد آفتاب بستگی به قدرت آن (SPF) و نوع پوست شخص مصرف کننده دارد و از حاصل ضرب مقدار SPF ضد آفتاب مصرفی در طول مدت لازم برای ایجاد آفتاب سوختگی در شخص بدست می آید.
برای مثال در فردی که در حالت عادی پس از 10 دقیقه تابش نور خورشید ، آفتاب سوختگی بروز می کند طول مدت اثر یک ضدآفتاب با قدرت SPF برابر 10 ، حدود 100 دقیقه خواهد بود. اما قویترین ضد آفتابها هم باید پس از حداکثر 2 ساعت تجدید شوند. پس باید از ضد آفتابهایی استفاده کنیم که حداقل SPF آنها 15 باشد.

* در شرایط زیر میزان تابش اشعه به پوست بیشتر است ( پس استفاده از ضد آفتاب ضروریست ):

۱- زمانی که مدت تابش خورشید به پوست، در ساعات بین 9 صبح تا 3 بعد ازظهر ، بیش از 20 تا 30 دقیقه باشد.
۲ - زندگی در مناطق آفتابی و مرتفع ( افزایش ۳۰۰ متر ارتفاع ۴٪ شدت اشعه خورشید را افزایش میدهد)
۳ - در زمان فعالیتهای ورزشی در ارتفاع یا در مجاورت آب یا برف مثل کوهنوردی ، اسکی ، شنا و ...( مناطق شنی برفی یا کنار دریا ۸۰٪ اشعه خورشید را باز تابش میکنند).
۴ - هرچه پوست سفید تر است.
۵ - پوشیدن لباسهای شل - نایلونی و خیس.
۶ - برخورد مستقیم اشعه خورشید با پوست به علت عدم محافظت مناطق باز از نور خورشید.(پس ضد آفتاب فقط مخصوص صورت نیست).

*در زمان استفاده از ضد آفتابها به این نکات دقت کنید:

1- در مواردی که طول مدت تابش زیاد می باشد بهتر است هر دو ساعت یکبار ضد آفتاب تجدید شود.
2- اکثر ضد آفتابها محلول در آب بوده و با شستشو و تعریق پاک می شوند.
3- برای افزایش اثر ضد آفتاب بهتر است نیم ساعت قبل از قرارگرفتن در معرض نور خورشید استفاده شود.
4- مصرف ضد آفتاب در سنین کمتر از 6 ماه ممنوع بوده و در زنان باردار نیز بهتر است از مصرف آن خودداری گردد.ترکیبات ضد آفتاب حاوی الکل ، در اطفال کمتر از 12 سال ممنوع می باشد چون ممکن است موجب تحریک پوست شود.

دو نکته:

اول : تابش نور خورشید به مدت 15 دقیقه در روز به دستها و صورت یا بدن ، برای تولید مقادیر کافی vit Dفعال ، کافی است.

دوم : استفاده از ضد آفتاب به معنی ایمنی 100% در مقابل اشعه ماوراء بنفش نبوده و حتماً می بایست با استفاده از پوششهایی مثل کلاه و سایه بان و یا چتر از پوست محافظت بیشتری کرد.

اهمیت آب و مایعات در کوه نوردی

 

دوسوم وزن بدن انسان را آب تشکیل می دهد. آب نه تنها مایه حیات که مایه شادابی و تندرستی است. تندرستی در شرایط بی آبی ناممکن است و ورزش در این شرایط مضر خواهد بود. پس برای بهره مندی از ورزش در چهت افزایش تندرستی و زندگی سالمتر، باید آب را جدی بگیریم.

بدن انسان در شرایط استراحت به ازای هر کیلوگرم وزن معادل یک سی سی آب در ساعت نیاز دارد. این مقدار برای یک فرد 70 کیلوگرمی حدود 7/1 لیتر در روز خواهد بود. این میزان با افزایش فعالیت بدنی و در شرایط محیطی مختلف تا بیش از 10 لیتر در روز می تواند برسد.

مواد محلول در آب معمولی شامل مواد معدنی و عناصر مختلف مانند سدیم، پتاسیم، کلسیم، منیزیوم و بسیاری املاح دیگر می باشد. این الکترولیتها و دیگر مواد مورد نیاز بدن از طریق آب و نوشیدنی های مختلف تامین می شوند. کمبود هر کدام از الکترولیتها و عناصر مختلف می تواند باعث ایجاد اختلال در عملکرد بدن بویژه در شرایط دشوار همچون ورزش کوهنوردی شوند. در ورزش کوهنوردی با توجه به نوع فعالیت بدنی و نیز حمل کوله پشتی و شرایط محیطی چون گرما، سرما و باد، نیاز بدن به آب بیشتر است. پاسخ مناسب و کافی به این نیاز لازمه یک برنامه کوهنوردی بدون عارضه است.

بهترین راه برآورد میزان مایع مورد نیاز بدن در یک فعالیت ورزشی توزین ورزشکار قبل و بعد از ورزش است. میزان کاهش وزن بیانگر میزان آب از دست رفته و مایع مورد نیاز برای جبران آن است. این روش عملا در ورزشی مثل کوهنوردی قابل انجام نیست. لذا پروتکل های مصرف آب و دیگر مایعات در کوهنوردی لازم و بسیار مفید می باشد.

پیش از شروع صعود با مصرف کافی آب باید بدن در حالت هیدراتاسیون مناسب باشد. این امر با مصرف حداقل نیم لیتر آب طی دو ساعت قبل از شروع صعود امکان پذیر است. با توجه به اینکه معمولا مدت متوالی هر صعود بیش از یک ساعت است در یک شرایط آب و هوایی متعادل و در یک برنامه متوسط و ارتفاع نه چندان زیاد، در هر 20 دقیقه حدود 200 تا 250 سی سی آب نوشیده شود. در ورزش کوهنوردی این آب باید حاوی حدود 40 گرم قند (7-6 حبه قند) در هر لیتر باشد. همچنین در صورتی که صعود مداوم بیش از 2 ساعت به طول می انجامد لازم است که حدود 6/0 گرم نمک به هر لیتر این آب اضافه شود. این ترکیب ضمن تامین مایعات مورد نیاز بدن و جبران آب از دست رفته، مانع خستگی کوهنورد می شود. توصیه می شود پس از پایان صعود و تصمیم برای کمپینگ مایع زیاد و شیرین تر نوشیده شود تا ضمن جبران کمبود آب، روند ترمیم ذخایر گلیکوژن عضلات شروع شده و کوهنورد را برای صعود بعدی در همان برنامه آماده سازد.

مصرف آب میوه های رقیق شده به نسبت 1 به 2 با آب نیز می تواند مایع مناسبی باشد. باید توجه داشت که مصرف مایعات خیلی شیرین ضمن کاهش جذب آب باعث ایجاد خستگی در کوهنورد نیز خواهد شد.

در نهایت باید تاکید نمود که از مهمترین مواد مغذی در ورزش کوهنوردی آب و مایعات است و با توجه به دشواری دسترسی و حمل آب در برنامه های کوهنوردی لازم است که کوهنوردان برنامه ریزی مناسبی جهت مصرف کافی آب در حین صعود و کمپینگ خود داشته باشند. به نظر می رسد برای کم کردن وزن کوله پشتی آخرین چیزی که باید از کوله پشتی خارج شود آب است! چرا که آب مایه توان و موفقیت و در مواقعی نجات جان کوهنورد است.

کوله پشتی

 

در میان وسایل کوهنوردی پس از کفش مهمترین وسیله کوله پشتی می باشد ؛ چون تمام وسایل مورد نیاز کوهنورد برای صعود و فرود و شب خوابی در درون آن قرار می گیرد . کوله ها از زمان قدیم تاکنون دستخوش تغییرات فراوانی شده اند ؛ بطوریکه امروزه اگر برای اولین بار برای خرید کوله به یک فروشگاه وسایل کوه بروید شاید از دیدن سایزها و رنگها و اشکال مختلف آنها سرتان گیج رود ! بنابراین لازم است با مشورت یک فرد خبره و باتوجه به نیازتان کوله ای مناسب اختیار کنید تا همیشه و در همه حال بهترین همدم شما باشد چون اگر شکل و اندازه کوله مناسب بدن و برنامه شما نباشد ممکن است بر اثر فشارهای وارده بر شانه و ستون مهره ها برای همیشه از کوله و کوهنوردی و حتی از زندگی سیر شوید  .
برخی از کوله های قدیمی که امروزه نیز گاها استفاده می شوند دارای یک زین فلزی در خارج از کوله هستند که با پشت فرد در تماس است و چون بار را به تناسب بین شانه و پشت و کفل تقسیم می کند برای بارکشی های سنگین و حتی در موارد اظطراری برای حمل مجروح مناسب است . اشکال این کوله ها وزن بیشتر و ارتفاع و پهنای زیاد است . چون در مسیرهای تنگ یا دارای شاخه های درخت و یا سنگنوردی باید از کوله های باریکی استفاده کرد که عرض آن بیشتر از بدن نباشد . کوله های قدیمی دارای جیب هایی نیز در پشت و طرفین هستند که می توانید وسایل ضروری و دم دست را در آنها قرار دهید . ولی کوله های جدیدتر که بیشتر برای برنامه های فنی و یا زمستانی بکار می روند بجای جیب های بیرونی دارای یک جیب بزرگ در روی سر کوله هستند و بعضا نیز در بخش انتهایی کوله محفظه ای را جداکرده اند که دارای زیپ است و می توان برای وسایل ضروری و یا کیسه خواب از آن استفاده کرد ؛ در دوطرف و پشت کوله نیز بندهایی برای بستن وسایلی مانند فوم / زیر انداز و کلنگ و باتوم و کرامپون و ... تعبیه شده است  .
جنس کوله ها معمولا صد درصد ضد آب است که در انواع جدید از پارچه های گورتکس که سبکتر نیز هستند استفاده می شود . رنگ کوله نیز مانند لباسها باید بشکلی باشد که متضاد با محیط برنامه موردنظر شما باشد تا از دور کاملا به چشم بیاید که این مسئله در صورت گم شدن و یا مجروح و زمینگیر شدن به جستجوگران کمک زیادی می نماید . بنابراین کوله ها معمولا به رنگ های قرمز و زرد و آبی ساخته می شوند .
نوعی از کوله ها که به رنگ سبز و یا پلنگی هستند مخصوص شکارچیان و یا سربازان است که می خواهند در استتار باشند  .
اندازه کوله ها را برحسب فضای داخل آن و با واحد لیتر اندازه گیری می نمایند که معمولا از 30 تا 100 لیتر متفاوت است . کوله های 30 لیتری برای برنامه های یک روزه بدون وسایل خواب و یا دوچرخه سواری مناسب هستند که البته نوع مخصوص دوچرخه آن دارای بندک نبوده و در آن نیز با یک زیپ بزرگ نیم دایره باز می شود . همیشه کوله ای را انتخاب کنید که پس از قرار گرفتن تمام وسایل دیگر فضایی خالی نداشته باشد تا شکیل و خوش فرم به پشتتان بنشیند . اگر کوله بزرگتر باشد از فرم خارج شده و با لنگر انداختن موجب خستگی و آزار شما میشود و اگر کوچکتر هم باشد که مجبورید مقدار زیادی از وسایل را به دور کوله آویزان کنید و یا در دست بگیرید .
نوعی کوله نیز طراحی شده است که مخصوص حمل کودک است و علاوه بر جای مخصوص نشستن کوک که در حمایت هم باشد و سقوط نکند دارای تعدادی جیب نیز برای وسایل ضروری است ، امروزه کوله های مخصوصی نیز برای نوجوانان و بانوان ساخته می شود که متناسب با فیزیک بدنی آنهاست  .
بخشی از کوله که با پشت فرد در تماس است شاید مهمترین بخش باشد که باید مانع از چسبیدن کوله به پشت و عرق کردن شود  . کوله ها معمولا بند بزرگی در قسمت پایین دارند که بدور کمر پیچیده می شود و در حفظ تعادل موثر است . برخی نیز دارای بندکی مشابه و در جلوی سینه هستند که تعادل بالای کوله را حفظ می کند ولی موقع صعود که تنفس و حرکت سینه زیاد و سریع است بهتر است که بسته نشود و فقط موقع پایین آمدن آنرا ببندید  .
کوله های باریک و لوله ای شکلی با جنس ضخیم نیز برای غارنوردی و آبشارنوردی ( دره نوردی ) ساخته شده اند که مناسب مسیرهای تنگ و خیس و خشن است  .
موقع چیدن كوله وسایل سخت و فلزی را در تماس با بدنه كوله قرار ندهید كه اگر در پشتتان باشد باعث آزار و اگر در اطراف باشد بر اثر كشیده شدن كوله به در و دیوار باعث پارگی كوله می شود . وسایل را طوری بچینید كه سنگین تر ها در نزدیك پشت و بالای كوله باشند و همچنین وسایل را به ترتیب استفاده داخل كوله قرار دهید . در یك كلام كوله چینی خود یك هنر است كه با تمرین در شرایط مختلف روز و شب و هوای سرد و گرم و با دستكش های كلفت و ... بدست می آید . جای وسایل را كاملا بخاطر داشته باشید تا با چشم بسته هم بتوانید وسیله مورد نظر را بیابید ! مواد سوختی را در ظروف با در محكم و چند لایه پلاستیك قرار دهید تا نشت آن باعث خرابی كوله و لباس و غذاها نشود  .
توصیه : در خرید کوله و همه وسایل کوهنوردی چون با آسایش و حتی جان شما سروکار دارد به قیمت فکر نکنید و بیشتر به کیفیت و دوام و راحتی و وزن کم آن بها دهید ؛ همچنین وسایل خود را تخصصی نمایید و بدنبال کوله ای برای همه برنامه ها و یا کفشی برای همه فصول نباشید .
کلام آخر هم این که بقول معروف باید چند تا کوله را کهنه و یا پاره کنید تا بتوانید کوله مناسب خود را پیدا کنید .

 

http://www.climbing.ir/modules.php?name=Content&pa=showpage&pid=15