مهربان تر ز رؤیا توبودی

بهترین عشق دنیا تو بودی

دلربا تر ز غوغای مستی

در وجودت همه عشق و هستی

عاشق روی ماهت شدم من

در فرار از خودم گم شدم من

تو نخواستی منو قلب من رو

بی وفا پس زدی دست من رو

قلب مستم تو را می پرستید

جان خستم ز دست تو رنجید

بی وفا قلب من رو شكستی

آخر ای جان چرا خود پرستی؟

بی تو تنها ترین و غریبم

از خوشی ها دگر بی نصیبم

بی تو من گریه و آه و نالم

همدم لحظه هام رنج و ماتم

دستی که آدم را کلید گنج بخشید

خود نقشه گم کردن آن گنج را چید

هم دانه های سال های عمر را کاشت

هم میوه های باغ های رنج را چید!

تصور کن بهاری را که از دست تو خواهد رفت

خم گیسوی یاری را که از دست تو خواهد رفت

شبی در پیچ زلف موج در موجت تماشا کن

نسیم بیقراری را که از دست تو خواهد رفت

                                      دیگر بهار در سبد روزگار نیست

                                                     دیگر قرار نیست نه !! دیگر قرار نیست ...!

در ذهن مپرور هوس سبز شدن را

ای دشت عطش خورده ، ز باران خبری نیست

 یا  سرخی  سیب  تو از آن جاذبه افتاد؟

یا  در سر من پرسش فرزانه شدن بود !