می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی

                                                        می رسد روزی که بی من روزها را سر کنی

می رسد روزی که در کنار قبر من

                                                    شعر های کوچکم را مو به مو ازبر کنی

یادمان باشد اگر خاطرمان تنها ماند

طلب عشق ز هر بی سرو پای نکنیم

یه وقتایی دلت تنگه

یه وقتایی چه خوشحالی

یکی انگار از  سنگه

چه آسون بهترین می شی

چرا سردرگمی امروز

تا بوده همین بوده

واسه دلتنگی های تو

یکی با گریه بیداره

یکی چشماشو می بنده

میره و تنهات میزاره

با اینکه خسته ای شاید

ازین دنیای پر از سختی

یه احساسی بهت میگه

چه بی اندازه خوشبختی

خود را به که بسپارم

پیدا نکنم همدل

دلها همه از سنگ است

گویا که در این وادی

از عشق نشانی نیست

گر هست یکی عاشق

آلوده به صد رنگ است

تو رفتی كه دگر نظر بسویت نكنم                                گر قبله شوی سجده بسویت نكنم

 گر دسته گلی شوی و افتی به زمین                       صد بار بردارم و بندازمو بویت نكنم

هر کیمین جانانی کیم بیر اهل عرفان اولمیا                   شاه عالم اولسا اوندا راحت جان اولمیا

رسم الفت بیلمه ین بت " عاشقین کافر ادر                  ای مسلمانلار خوش اول کیم " یاری نادان اولمیا

نمیدانی با من اندوه جدایی چه ها كرد                                    نفرین بدست سرنوشت ترا از من جدا كرد

ای دلت دریاچه نور گر دلم را شكستی                                  خاطراتم را بیاد آور هرجا كه بی من نشستی

یار اگر مهر و وفالی دوشونن یار اولسا         غم دییلدیر بوتون عالم بیزه اغیار اولسا

اهل دل ذوق و صفانی لب جاناندان الیر      ظولم دور عاشقه جانانی دل ازار اولسا

می دانی در یك عصر پاییزی چه ها كردی                            مرا تنهای تنها با دلی غمگین رها كردی

گذشتی نرم و نرمك از نگاهی مانده در باران                     تو با چشمان سرگردان چرا اینگونه تا كردی

تمام شعر هایم را برایت یك به یك خواندم                           بگو دیوان شعرم را چرا ماتم سرا كردی

درد اهلی بیلر دردمی بیگانسی بیلمز                      داغلار اورگیم گوز یاشمن یاشنی سیلمز

دونیادا منیم مهربانم تهجه سنیدین                         سنن سورا بو قلبیم آچلماز داهی قولمز