«ذره گشت و آفتاب انبار کرد// خرمن از صد رومی و عطار کرد»
اقبال لاهوری

«شعر عطار، آن‌گونه که خودش آن‌را درک می‌کند شعر درد، شعر جنون، و شعر بی‌خودی است. چیزی‌ است که به قول خودش عقل با آن بیگانگی دارد و با این‌حال شعر حکمت است- حکمت دینی نه حکمت عقلی.»
عبدالحسین زرین‌کوب - صدای بال سیمرغ، بخش ۱۷

«عطار، با آن‌که تمام مثنویاتش شعر تعلیمی است داعیه تربیت یا تعلیم اخلاق ندارد. موعظه او ارائهٔ راه‌هایی است که سالک را در سیر الی‌الله کمک می‌کند.»
عبدالحسین زرین‌کوب - صدای بال سیمرغ، بخش ۲۵

«عطار روح بود و سنایی دوچشم او// ما از پی سنایی و عطار آمدیم»
جلال‌الدین محمد بلخی

«مرا از شاعری، خود عار ناید// که در صدقرن چون عطار ناید»
محمود شبستری

«منطق‌الطیر که ظاهرأ خاتمه مثنویات عطار و شرح عالی‌ترین تجربه‌های سلوک طالب سالک است منطقی دیگر ورای سایر مثنویات دارد- منطق شاعر در این ماهرانه‌ترین و پرشورترین مثنوی وی، منطق عرفان است.»
عبدالحسین زرین‌کوب - صدای بال سیمرغ، بخش ۲۱

«هفت‌شهر عشق راعطار گشت// ماهنوز اندر خم یک کوچه‌ایم» 
جلال‌الدین محمد بلخی