ستاره ابط اجوزا یا آلفا شکارچی یا  همون Betelgeuse  در حال انفجار ه... این ستاره، یک ابر غول سرخ متغیر با دوره‌ای چندصدروزه است. ابط‌الجوزا ستاره غول پیکری است که فاصله  آن تا زمین تقریبا 763 سال نوری میباشد و  قطر آن در حدود چهارصد میلیون کیلومتر است، یعنی این ستاره می تواند ۳۰ میلیون خورشید  را در خود جای دهد. بقدری بزرگ است که اگر به جای خورشید در مرکز منظومه خورشیدی قرار گیرد، تا نزدیک مدار سیارکها را اشغال می‌کند. ابط‌الجوزا پس از خورشید دومین قطر ظاهری بزرگ را دارد .این ستاره به مرگ خود نزدیک است و در آینده با یک انفجار ابر نواختری  به یک ستاره نوترونی ، یا شاید یک سیاه چاله تبدیل خواهد شد در صورت انفجار، این ستاره از دیدگاه زمینیان به قدر (روشنایی) ۱۰- خواهد رسید یعنی ۲۵۰ بار روشن‌تر از سیاره ناهید و ۲۵۰۰ بار درخشان‌تر از ستاره شباهنگ یا همان  Sirius .

بحث اصلی منحرف میشه ... بگذار این بحث رو تو همون نجوم آماتوری ادامه بدیم

در حقیقت من متوجه نشدم شما با چه چیزی مخالفت یا موافقت می کنید.

نمی دونستم تكامل ، نظریه فیزیكی است

تئوری و كلا علم رشد پیدا می كنه ! ... این قدر رشد پیدا می كنه كه یا مثل تكامل به قول شما تبدیل به اصل بشه (البته من با این مخالفم! با ذات تكامل نه با كامل بودنش) ... یا اینكه بعد از مدتی رشد انقلاب علمی به وجود میاد ... مثل انقلاب علمی نسبیت كه نظریه 400 ساله نیوتون رو از یاد ها پاك كرد !! ... یا بلایی كه كوانتوم های پلانك با مقاله الكترومغناطیس ماكسول آورد !!
بعضی وقت ها این انقلاب ها مثل توپ صدا می كنه ... بعضی وقت ها ها هم بی سر و صدا به پایان میرسه !

تئوری را هیچ وقت نمی شود بصورت 100٪ ثابت کرد،برای مثال تئوری های انیشتین رو در نظر یگیرید،شرط بر این است که فراتر از سرعت نور وجود ندارد،اما ساعت پیش توسط دانشمندان اروپایی اعلام شد که سرعت نوترینو از نور بیشتر است.یعنی نظریه انیشتین صحت ندارد(!) 

چیو باید ذکر کرد که فقط یک تئوری است؟ تمام فیزیک تئوریست. تمام علم تئوریست.

باید ذکر کرد که این فقط یک تئوری  است.

وقتی یه ابر نواختر به وجود میاد انگار ستاره دوباره متولد میشه . یا شاید هم داره مرگ خودشو اعلام میکنه ؟

 

خواهش میکنم قابلی نداشت ! . انتهای این پست نوشتم که ستاره های دوقلو بیشتر هستند اما دیروز یه مقاله میخوندم تو روزنامه از یه دانشمندی نقل قول شده بود که ستاره های تکی ( مثل خورشید ) بیشتر هستن .

در مورد رنگ قرمز هم چشم ، عوضش میکنم ! قرمزش کردم که دیده بشه اما خودمم خوشم نیومد

در این بحث زیاد در مورد مرگ ستاره ها توضیح داده شده ، اما در مورد تولد ستاره ها شاید کافی توضیح داده نشده . بنابراین این مطلبو در مورد تشکیل ستاره ها به زبان ِ خیلی ساده نوشتم  :

 

ستاره ها در فضای بین ستاره ای متولد می شوند . یعنی در ناحیه ای از فضای بین ستاره ها . در این ناحیه ابرهای تاریک پهناوری شامل گاز و غبار سرگردانند . رویدادهای آسمانی خاصی نظیر انفجار پایان عمر ستاره ای سنگین ( یا ابر نو اختر ) این ابرها را متراکم می کند . پس از وقوع هر ابر نواختر ، موج شوکی سراسر فضای بین ستاره ای را به سرعت طی می کند . وقتی این موج به ابرها یورش می آورد ، گاز و غبار در اثر ضربه آن به شدت متراکم می شوند . با به هم فشرده شدن ذرات ، جاذبه متقابل گرانشی افزایش می یابد و توده متراکمی از گاز تشکیل می شود که انرژی آزاد می کند .

با افزایش دما در توده گازی متراکم ، گاز فشار زیادی در جهت مخالف ِ نیروی گرانشی وارد می کند . در این مرحله که شاید میلیون ها سال طول بکشد تراکم متوقف می شود . حال اگر مرکز توده متراکم گاز به قدری داغ شده باشد که شروع به گداخت گرما ی هسته ای هیدوژن به هلیوم کند توده مورد نظر به ستاره تبدیل شده است .

با این حال برای تشکیل یک ستاره همیشه لازم نیست که یک شوک ضربه ای در ابرهای بین ستاره ای اغتشاش ایجاد کند . گاهی ممکن است ابر به قدر کافی داغ و متراکم باشد تا قطعه قطعه شده و به صورت خود جوش  بر اثر گرانش خود منقبض شود . این فرایند به تشکیل خوشه های ستاره ای یعنی دسته ای از ستاره ها که در فضا به هم نزدیکند می انجامد . غالبا دو ستاره که خیلی نزدیک به هم شکل می گیرند ، پیرامون گرانی گاه مشترکی مدار پیمایی می کنند ( امیدوارم اصطلاحاتم درست باشه ) این منظومه را ستاره دوتایی یا دو قلو می نامند که بسیار معمولتر از تک ستاره ها هستند .

اگه اشتباهی داشت خیلی ممنون میشم اصلاحش کنید .

این مثال ربطی نداره به اون انفجار
شما در نظر بگیر یه زود پز چطوری منفجر میشه؟
حجم زیادی تو یه فضای کم جمع میشه بعد چون جنبش دارن و گرمن فشار میره بالا و دافعه میرسه به چند برابر جاذبه و انفجار رخ میده
گرفتی چی شد؟

سلام

 

دلیل انفجار مشخص است: آزاد شدن مقادیر بسیار زیادی از انرژی در زمانی بسیار کوتاه. اما بهتر است آزاد شدن این انرژی را بررسی کنیم.

 

وانکش همجوشی هیدروژن به هلیوم بسیار کند است. به همین جهت، مرحله اصلی زندگی ستارگان طولانی است. در ستاره ای مثل خورشید، این دوره حدود 10 میلیارد سال و در ستارگان پر جرم حدود یک میلیارد سال طول می کشد. اما تحولات بعدی بسیار سریع تر رخ می دهند. هسته سیلیکونی یک ستاره پر جرم تنها در طی چند ساعت به آهن تبدیل می شود. با اتمام سوخت هسته ای ستاره، انقباض هسته آغاز می گردد. نیروی گرانشی، در فقدان وجود انرژی گرمایی که در برابر فشار این نیرو مقابله می کرد، تمامی ذرات هسته را به سمت مرکز می کشد و این فرآیند بسیار سریع اتفاق می افتد.

 

حد نهایی در هسته ای با جرم کمتر از حد چاندراسخار را اصل طرد پاولی مشخص می کند. شعاع ترازهای انرژی الکترون نمی تواند از حدی کمتر شود که در آن، الکترون های با مشخصه های یکسان، وارد مدارهای زیرین خود شوند. بنابراین هسته ستاره در ابعادی در حدود قطر زمین، به نعادلی بین انرژی الکترون ها و نیروی جاذبه می رسد. در این بین، قسمت عمده ای از انرژی پتانسیل اتم ها که برابر متوسط انرژی جنبشی تک تک آنها است (مجموع 1/2mv2 تمام اتم ها) و با 3KT/2 نمایش داده می شود (K ثابت بولتزمان است) ، بعد از فروریزی به مرکز، آزاد می شود. به عبارت دیگر، دمای چند میلیون کلوینی هسته به دمای چند هزار کلوین کوتوله سفید کاهش یافته و این اختلاف دما، به خارج از هسته تابش خواهد شد. بسته به تعداد اتم های موجود در این هسته، در یک زمان کوتاه، میلیون ها میلیون الکترون ولت انرژی آزاد می شود. نتیجه آن را به صورت انفجار ستاره مشاهده خواهیم کرد. این انفجار، بسیار کوچکتر از انفجار ابر نو اختری است.

 

در هسته هایی با جرم بیشتر، نیروی جاذبه بر این نیرو غلبه کرده و الکترون ها قادر به حفظ مدار خود نخواهند بود. بنابراین به داخل هسته سقوط می کنند. نتیجه ترکیب الکترون و پروتون هسته، تولید نوترون، نوترینو و انرژی است. بنابراین علاوه بر انرژی پتانسیل آزاد شده، انرژی فروریزی اتم و تبدیل شدن آن به نوترون هم اضافه می شود و در کسری از ثانیه، انرژی عظیمی آزاد خواهد شد که به اندازه کل درخشش یک کهکشان است.

 

من هنوز قانع نشدم. لحظه انفجار چه اتفاقی می افته؟

 

سلام

 

 

راکتور هسته ای ستاره، در مرکز آن است و بنابراین سوخت مورد استفاده نیز از منطقه مرکزی تامین می شود. در ستاره ای با جرم خورشید، این راکتور در یک پنجم شعاع (20درصد) عمل می کند. وقتی سوخت اولیه ستاره در مرکز آن کم شود، نرخ همجوشی کاهش یافته و انرژی تولیدی مرکز ستاره کمتر می گردد. نتیجه این تغییر، غلبه نیروی جاذبه بر فشار ناشی از گرمای هسته است. بنابراین ستاره از حالت پایدار در آمده و فروریزی به سمت هسته مجددا شروع می شود. با تراکم بیشتر، دمای هسته بالا می رود. اگر جرم ستاره به حد کافی زیاد باشد، این تراکم تا رسیدن به نقطه همجوشی هلیوم ادامه یافته و همجوشی هسته ای (اینبار با سوخت هلیوم) آغاز می گردد. اما دما و فشار خارج هسته نیز به حد کافی بالا هست تا هیدروژن باقی مانده در لایه های خارج از هسته نیز در نیروگاه اتمی همجوشی ستاره شرکت کنند. دمای 15 میلیون کلوین و فشار 150 اتمسفر برای اینکار کافی است. اکنون در حالی که مرکز ستاره مشغول تولید هیلوم است، لایه های بیرونی آن نیز گرما تولید می کنند. این وضعیت، تعادل قبلی ستاره را برهم زده و جریان انرژی تولیدی، موجب انبساط لایه های خارجی تر ستاره می گردند. در ستاره های حجیم، این فرآیند با تولید عناصر کربن، اکسیژن، نئون، سدیم، منیزیوم، سیلیکون، گوگرد، نیکل، کبالت و در نهایت آهن در مرکز ادامه می یابد. آهن با 26 پروتون، عنصری است که امکان همجوشی و تبدیل به عناصر سنگین تر را ندارد (کارخانه تولید عناصر سنگین تر از هیدروژن در مرکز ستاره ها، تنها تا تولید آهن پیش می روند. سایر عناصر موجود در جهان، در اثر برخوردهای پر انرژی این ذرات با یکدیگر، در اثر انفجارهای ابرنواختری بوجود می آیند.). ستاره ای که در مرکز آن آهن تولید می شود، ستاره ای لایه لایه است که در هر یک از لایه های آن، یکی از عناصر فوق در حال تولید است. ستاره ای در این وضعیت، شعاع بسیار عظیمی پیدا خواهد کرد. اما بیش از 80 درصد جرم این ستاره در مرحله نهایی عمر آن به خارج پرتاب خواهد شد.

 

اگر جرم ستاره کم باشد، دما و فشار مرکز ستاره، به نقطه شروع همجوشی هلیوم نمی رسد. با این حال، بازهم هیدروژن موجود در لایه های خارج از مرکز، که به اندازه کافی داغ شده اند، شروع به همجوشی می کنند. فرآیند شروع به کار راکتور جدید، بسیار سریع تر از راکتور مرکز ستاره در طول زندگی طبیعی اش عمل می کند. چراکه این بار تراکم ستاره هم ادامه دارد. بنابراین در دوره نسبتا کوتاهی (کمتر از یک دهم عمر ستاره)، انرژی زیادی آزاد شده و لایه های خارجی را منبسط می گردانند. بطوری که شعاع ستاره تا 200 برابر شعاع اولیه افزایش می یابد.

 

 

انفجار ستاره

با پایان سوخت هسته ای ستاره، مرکز بازهم به درون فرو می ریزد. اما این فروریزش تا رسیدن هسته به جرمی بیش از حدودا  1.4 برابر جرم خورشید (یا جرم بحرانی چاندرا سخار) ادامه نخواهد یافت. با رسیدن هسته ستاره به این جرم، هسته بطور ناگهانی به داخل فروریخته و انرژی حاصل از این فروریزی، شوک شدیدی را پدید می آورد که همان انفجار نواختری یا سوپرنوا است. این انفجار، مواد اطراف هسته یا باقیمانده ستاره را به اطراف می پراکند.

 

البته خیلی خلاصه شد. بحث انفجار ابرنواختری را بعدها با توضیحات فیزیکی بیشتری می نویسم.