نه از قبیله ابرم نه از تبار کویرم

که بی بهانه بگریم وبیترانه بمیرم

ستاره ای به درخشندگی ماه که دیری است

به دست توده ای از ابرهای تیره اسیرم

فرو نمیکشد این آب آتش عطشم را

خوشا که باز بیفتد به چشمه سار مسیرم

دلم گرفته برایت ولی اجازه ندارم

که از نسیم و پرنده سراغی از تو بگیرم

براستی که عزیزم منی که مردم این شهر

از اوج فله عزت کشیده اند به زیرم

چگونه دست کسی را بدوستی بفشارم

چگونه حرمت کسی را به آتش بپذیرم

در باغ ِ صدا چشم ِ تو اندوه ِ تبر داشت

تو تنهایی
و من صدبار تنهاتر
تو میدانی که من جز با تو
با هرکس که باشم … باز تنهایم !
تو میدانی که این بغض فروخورده
به جز بر شانه های استوارت
جای دیگر وانخواهد شد
و میدانی که من یک عمر چشمانم به دربودست …
دلم امروز میخواهد
که این را هم بدانی که …
دگر تاب و توانم نیست
ببین … سردی دستانم زمستان را خجل کرده
و حتی اشک هم دیگر …
تسلی بخش غمها نیست
بیا که دیگر از دست خیالت هم گریزانم
بیا که سخت تنهایم