چشمانش پر از اشک بود به من نگاه کرد و گفت : فقط امروز برای برای مدت زیادی از برم می روی بگو که دوستت دارم به چشمانش خیره شدم قطره های اشک از چشمانش زدودم و بر لبانش بوسه ای زدم اما نگفتم دوستش دارم.

روزی که به سوی او رفتم آنقدر خوشحال شد که خود را به آغوش من انداخت و سرش را بر روی سینه ام فشرد و گفت امروز بگو دوستم داری دستهای سفید و بلندش را گرفتم اما باز نگفتم دوستش دارم.

ماه ها گذشت در بستر بیماری افتاد با چند شاخه گل میخک سرخ به دیدارش رفتم کنار بالینش نشستم او را نگاه کردم به من گفت: بگو دوستم داری میترسم که دیگر هیچ وقت این کلمه را از دهانت نشنوم اما باز بوسه ای بر لبانش زدم و رفتم.

وقتی که آن روز به بالینش رفتم روی صورتش پارچه ای سفید بود وحشت زده و حیران پارچه را کنار زدم تازه فهمیدم چقدر دوستش دارم، فریاد زدم: به خدا دوستت دارم، اما..........

بهار عمر منی،الهی،بی خزان باشی ...

کاش فقط گفته بودی که چرا؟؟؟  کاش حداقل خداحافظی کرده بودی

شب آخر گفتی دوسم داری اماااااا فرداش برا همیشه رفتی بدون یک کلام غیبت زد

چراااااااااااااااااااا؟

دل نبریدیم اگر دل شکست

در نشکستیم اگر در ببست

باور تقدیر به سر داشتیم

از پی برداشت نمی کاشتیم