وقتی دلم میشکنه فقط به خدا گلایه میکنم فقط اوست که به درد دلم گوش میکنه فقط اوست که ارامم می کنه  بی او من طوفانیم ،فقط خدا .

هم شكست و هم شكستم داد دل "

روح تبدار مرا پاشویه كن آه! ای ابر بهاری مویه كن
هم تو میدانی چه مشكل می‌برم این گران باری كه بر دل می‌برم
آه! ای یاران دلم از دست رفت هستی‌ام در پای آن سرمست رفت
عاشق شبهای تنهایی منم انتهای هر چه رسوایی منم
بار‌ها با ماه خلوت كرده‌ام بارها با لاله صحبت كرده‌ام
روح من با عشق عنابی تر است فكر من از آسمان ، آبی تر است
پیش پای عشق زانو می‌زدم من سر هر كوچه یا هو می‌زدم
گل به گل داغ است كتف شعر من آه ! آه ! ای شاعران نسترن
از شقایق رو گرفتن مشكل است با جدایی خو گرفتن مشكل است
او مرا یك باغ بی‌پروانه كرد او شبی آمد... مرا ویرانه كرد
هر چه هست از چشم پر نیرنگ اوست شوخ چشمست و دلم در بند اوست
دل اسیر ایها الساقیش شد دل مرید كیش اشراقیش شد
شرح احساسات سبز بلبل است او كه خویشاوند نزدیك گل است
چشم او یك كاسه اقیانوس بود او كه با آیینه ها مانوس بود
كهكشان در كهكشان اعجاز داشت در نگاهش آسمانی راز داشت
آمد از آنسوی پرچین نیاز آمد از نُه توی جنگلهای راز
در وفا سیلی خورم كرد و گذشت آمد از دردش پُرم كرد و گذشت
عشوه‌ای كرد و خرابم كرد و رفت مثل شمع بزمی آبم كرد و رفت
سالها شبنم پرستی كردنم این هم از یك عمر مستی كردنم
چوب عمری بی‌وفایی را بخور آی دل ... زهر جدایی را بخور
خنده‌ای بر خاطراتت كرد و رفت آی دل ... دیدی كه ماتت كرد و رفت
من كه گفتم این پرستو مرده نیست من كه گفتم این بهار افسرده نیست
هم شكست و هم شكستم داد دل وه ... عجب كاری به دستم داد دل