دوست خوبم ... نیچه در قولی به شوپنهاور میگه : اشتباهات انسانهای بزرگ ، قابل احترامتر و سودمندتر از حقایق انسانهای کوچکه ...

من هرگز مخالف نقد نیستم و اساسا نقد رو بسیار مفید میدونم بر هر نام و فلسفه ای ... در جایی که خود نظر بهتر و ارزشمندتری داشته باشم

خود نیز با تمام احترامی که برای هیدگر ، نیچه ، کانت و هوسرل یا حتی آکویناس دارم اما در کتابی ( خرده ای بر خردهای بزرگ ) از این بزرگان و برخی نظریاتشون انتقاد کردم و البته نظر خودم رو که احساس میکردم درسته ، در ادامش نوشتم ... یعنی زمانی از خواست قدرت نیچه انتقاد کردم که عبارت جامع تری رو داشتم یا جواب سوالهای ویتگنشتاین در مورد بازی و اشتراک جمعیش ... رو زمانی مردود دونستم که جوابشون رو دادم ...

پس بت نمیسازم و باز طبق فرمایش نیچه خوی بت پرستی رو نیز در خودم از میان بردم ...

اما طبق جمله ی اولم از نیچه در یاد  شوپنهاور ( شوپنهاور در مقام آموزگار )... واقعا مخالف بدگویی به حتی اشتباهات فلاسفه ( مطلقا فلاسفه ی فلسفه ی غرب ) هستم و نمیتونم قبول کنم که به کسانی که عمرشون رو وقف آگاهی و حقیقت کردن بگم شارلاتان و فلسفه خراب کن ...

بهر حال تا همینجای صحبت چیزهای خوبی آموختم و از این بابت ممنونم ... در این مورد دیگه عرضی ندارم ...

اگر بنا رو بر گفتنه خشک مفاهیم به مثابه ی چینش کلمات در نظر بگیریم ... بله.. بعد از افلاطون هیچ حرف جدیدی زده نشده و هر چه گفته شده در پس پشت افلاطون تا طالس قرار داره ( حالا اگراز طالس قدیمیتر هم داریم ، من اطلاعی ندارم ) .

باز عرض میکنم بسیار بسیار ساده از کنار مفاهیمی عظیم که بر روی کلماتی قرار گرفته اند که همکناریشون گاه متناقض جلوه میکنه ، میگذرین ...

بهر حال ...

عرضی ندارم

من با هایدگر و هگل خصومت شخصی که ندارم مشکل من دقیقا همون تفکر اونهاست که اتفاقا خیلی جاها سعی کردم به طور ریز و دقیق بنویسم و انتقاد کنم . فکر کنم تونسته باشم الان یه چارچوب کلی ترسیم کنم از اون چیزی که به جد به مخالفت ام واداشته : انتزاعی نگری ، تولید مفاهیم بی مایه - همون خانه ای روی آب - ، لفاظی ، ... . در مورد هگل پیشتر مختصری توضیح دادم که تو خود حدیث مفصل بخوان از این مجمل . در مورد هایدگر هم من همیشه سعی کردم اونو فقط در چارچوب فلسفه ش ببینم و هیچ کدوم از خرابکاری های عالم شخصی شو لحاظ نکنم . اما خود فلسفه ش :  دازاین و تعبیر " بیرون ایستادن " اصلی ترین مبحث تفکر هایدگره که قصدش بر اینه به نوعی دوالیته ی دکارتی رو بهم بریزه . با ترسیم انسان در جهان . یعنی وحدت سوژه و ابژه . خب . انسانی که آنجا ( da ) هست ( sein ) رو به اشکال گوناگون تعبیر کردن . از وجه اگزیستانسیال به سبب موضع مبتنی بر وجود فردی و تنهایی فرد در همون آنجایی که ایستاده ! ( که هایدگر عنوان کرده انسان فراروی عدم وایستاده ! ) ... از دید پدیدار شناسانه که میگه : عدم خود رو فی نفسه آشکار نمیکنه . بلکه در وجود موجودات خود رو آشکار میکنه !!!

خب . دیدی دوست من ؟! " عدم " در "وجود" موجودات خود رو آشکار میکنه ! من چی میتونم بگم به این جز لفاظی ؟ و جالبه استدلال این آقا وقتی که میخواد عدم رو ثابت کنه : با ترس آگاهی ! میگه یه وقتایی هست که ما یهو میترسیم . بدون اینکه دلیلی برای ترس داشته باشیم . میپرسن از چی ترسیدی و ما میگیم از هیچ ! ... آره . هایدگر میگه هااااا اینجا انسان با هیچ (عدم ) رو در رو شده و ترسیده !!!! من قضاوت رو میسپارم دست خودت .

حالا این نقل قول رو هم گوش کن . از متافیزیک چیست هایدگر :

" نیستکاری خود نه میگذارد که نیست گردانی  به شمار آید و نه میگذارد که نفی محسوب گردد . نیستی خود مینیستاند ( عدم خود میعدمد ) . "

علامت تعجب هم تهش نذاشتم که خودت بی طرفانه قضاوت کنی

ضمنا . حرف دزدی و تقلید و اینا نیست . باید بگم لایب نیتز همون قدر برام عزیزه که اسپینوزا . که برونو . افلوطین همون قدر قابل احترامه که افلاطون . تاریخ فلسفه پره از تکامل و تفکرات مشابه . من فقط میگم جون مادرتون تفکر مزخرف - گوی توخالی طلاکوب - رو بی خیال شین .

من هگل رو فقط از یک جهت با هایدگر همسان پنداشتم و اون این بود که از نظر من هر دو ضربه ی بزرگی به فلسفه زدن - با لفظ بدبینانه تر : هر دو شارلاتان اند . و با لفظ مودبانه تر : هر دو کاری کردند که فلسفه و فلسفه خوانان به مفاهیم تو خالی خو بگیرن - ... جای تاسف اینجاست که مدرنیته ای که بوسیله ی خالص ترین و صادق ترین متفکر تمام اعصار ، دکارت شکل گرفت ، در نقطه ی پایان با هگل و هایدگر مواجه شد و لفاظی های این دو شد نقطه ی عزیمت از مدرنیته . مفاهیم هایدگری که کمپلت مرخص ان و به نظر من اصلا در شان تاریخ فلسفه نیستن . اما هگل هم همون طور که رضا گفت و دوست بدون نام مخالف بود چیزی جز مفاهیم توخالی وارد فلسفه نکرد . اصلا لفظ " پدیدار شناسی روح " رو در نظر بگیرید ! روح در فلسفه ی هگل همپای " زمان " مطرح میشه : Geist ist Zeit ! ( روح زمان است ) ... خب زمان امری استعلایی یه و در این شکی نیست . حالا میخوام بدونم چطور هگل امر استعلایی رو " پدیدار شناسی " میکنه ؟؟؟!!! ... در هر نظام ایدئالیستی که روش کار روش پدیدار شناسانه ست ، ما تنها با مفاهیمی طرفیم که پدیدار هستند و نه امور مثالی ، استعلایی و نومن ! ( اگه موافق نیستید و فکر میکنید اشتباه میکنم بهم بگید ) و کلا بنیان های هگلی با تمام طمطراق و جذابیت ها سراپا مملو از همین انتزاعی جات است و توهمات استعلایی . - که جذابیت خاص هر نظام ایدئالیستی و لفاظه اون هم از دید هم وطنان ما که تجربه ی مدرنیته نداریم و تنها در کتاب ها با چیزی سوای سنت مواجه شدیم -

سه پایه ی جدلی هم به اسم هگل تموم شد . و علاوه بر پروکلس که گفتید وحدت تضاد ها در زمینه ی ادبیات در آثار هولدرلین هست و در فلسفه هم اون طور که گفته شده شلینگ پیش قدم بوده . البته اون ها این مسئله رو در عینیات و امور ملموسی مثل عشق و زندگی مطرح کرده ن و حضرت هگل در آنچه شرح آن گذشت !

ممنون از توجهت آقای ... .

برای آغاز :

از همون ابتدایی که به هگل پرداختم یه چیز - و متعاقبا صد چیز - برام محل پرسش واقع شد . هگل خودش به شدت داعیه ی احداث نظامی رو یدک میکشه علیه هر گونه امر انتزاعی که پیش از اون از دوران ارسطو به این ور رواج داشته . لیکن من تو مفاهیم بنیادین هگلی - که خیر سرش اسم و رسم درست و حسابی هم ندارن و هر کدوم واجد اسامی هستن کاملا مغایر با معنای متداول کلمه - هیچ گونه امر انضمامی و متعین به معنای واقعی رویت نکرده م . البته حساب مفاهیمی که هگل میخواد به زور دگنک انضمامی جلوه بده جداست و تمام فلسفه ی هگل آکنده از این دست اموره . در نتیجه نهایتا من به شخصه این آدم رو آدمی دیدم از قماش هایدگر . افرادی که یک سری مبانی اساسی تاریخ فلسفه بر برج پیزای اندیشه های معوج شون بنا شده .

حالا اصل غرضم این بود که میخوام دست به یک سری نقادی ها بزنم در باب این آقا . منتها از اونجا که ویژگی عجیب این نظام سفت و سخت که مو لای درزش نمیره ، بی در و پیکر بودن اونه ، این کار برام دشواره . منظورم از بی در و پیکر اینه که برای بزرگترین هگل شناسان هم نقطه ی استارت ، پرداختن به بنیان ها و آکسیوم ها ، روش پیشبرد ، و کلا به تصویر کشیدن قدم به قدم فلسفه ی هگل تقریبا ناممکنه . نمیدونم این ناشی از سخت فهم بودنه یا شارلاتان بازی های فیلسوف یا هر دو . به هر حال تصویری که  برام حاصل شده یه امر شهودی یه که مفاهیم و قواعدی که لازمه ی درک و تحلیل یه نظامه توش جای چندانی نداره . و من همون طور که برای مطالعه ی هگل از هیچ نظم و اصولی نتونستم تبعیت کنم ، حالا برای نقد و بازبینی ش هیچ الگویی در اختیار ندارم .

حالا شما این نظام طویل و عریض رو پیش روتون در نظر بگیرین !

مفاهیمی که از حیث صوری چنان سفت و سخت بهم بافته شده ن که بر خلاف نظام کانتی جای هیچ نگاه نقادانه ای بر سیستم روا نیست . حالا شما با ماده ی این سیستم مشکل دارید .

آیا نقد چنین نظامی اساسا ممکن هست ؟

اگه تونستم تا اینجاشو درست توضیح بدم بگید ادامه بدم . و امیدوارم توضیحم گویا باشه . اگر نبود من شارلاتان نیستم ! فقط باروهای این برج پیزا بلنده و نفوذ ناپذیر .