در ادامه معرفی راههای برقراری ارتباطات سالم شغلی باید عرض کنم که دومین عامل سلامت روابط انسانی در محیط کاری  عبارتست از :

درک توانمندیها فردی و انصاف در انتظارات شغلی

پر واضح است که بعد از معرفی سالم خود به همکارانمان در یک محیط شغلی و آشنایی با ویژگی ها و خصوصیات آنها  باید چارچوبی برای توانمندیهای فردی خود و انتظاراتمان از ادای وظایف شغلی توسط همکاران ترسیم کنیم . در این صورت همکارانمان وظایف اداری مطابق با توانایی های فردی به ما محول می کنند که ضریب موفقیت ما در اعمال اینگونه وظایف بالاتر است و در نتیجه موجب تحیم و تداوم روابط سالم شغلی ما می شود .

از سوی دیگر باید انتظارات خود از انجام وظایف شغلی توسط همکارانمان را خوب تشریح کنیم . به عنوان مثال به یک خانم تایپیست شاغل در یک نهاد اداری باید دقیقا تشریح کرد که وظایف شغلی وی و انتظارات ما از انجام وظایف او چیست . این مساله همان ترسیم شرح وظایف اداری است که تخطی از آن به معنای عدم اجرای وظایف اداری می باشد.

در تنظیم وظایف شغلی همکارانمان باید حتما به میزان توانایی آنها در انجام این وظایف توجه کنیم . به عنوان مثال برای عموم خانم های شاغل و به ویژه متاهلین انجام وظایف شغلی خارج از ساعت اداری مشکل است و اصرار مدیران به انجام اینگونه وظایف اداری به سلامت رابطه شغلی آنان لطمه می زند .

همچنین شاغلین در ادارات باید  به این نکته توجه کنند که همواره در تمام طول دوران خدمت خود " موظف " به انجام وظایف شغلی هستند که برای ردیف و عنوان شغلی آنها تعریف شده است . به وفور شاهدیم که افراد در مناصب شغلی مختلف به محض کسب سنوات کاری ، از انجام وظایف خود طفره می روند و به نوعی حقوق اجتماعی جدیدی برای خود تعریف می کنند که پشتوانه آن ، بالارفتن سنوات کاری آنهاست . این معضل پیچیده ریشه در نقص فرهنگ کار در جامعه ما دارد که از حوصله این بحث خارج است ولی تا همین حد بسنده می کنم که عدم توجه به انجام وظایف شغلی موجب تضعیف روابط سالم در محیط شغلی می شود.