لباس های محلی گیلان باوجود زیبایی خاص و ویژه آن به دلیل پوشش مناسب با عقاید مذهبی و دینی ما نیز سازگار است.
هنوز هم در مناطق مختلف استان زنان و مردان از لباس محل و سنتی مختص خود استفاده می كنند به طور مثال در قاسم آباد، تالش و دیلمان زنان و مردانی هستند كه با پوشش محلی دیده می شوند البته در روستاها و مناطق كوهپایه ای این مهم بیشتر به چشم می خورد، ناگفته نماند در چند سال اخیر جوانان نیز به پوشیدن اینگونه لباس ها راغب شده اند به طوری كه بعضی از دختران در مجالس جشن و بخصوص جشن عروسی با لباس محلی حضور پیدا می كنند.
به گفته سیده زهرا همتی سراوانی كارشنان لباس محلی گیلان سابقه تاریخی لباس های محلی استان گیلان به اشیای كشف شده در چراغعلی تپه رستم آباد (مارلیك) برمی گردد.
در تكه های یافت شده در این اكتشاف طرحی از بانوی گیلانی وجود دارد كه هنوز هم در لباس زنان گیلان خصوصاً در كوهپایه های شرق گیلان این نشانه ها را می توان یافت.
وی ادامه داد: این نشانه ها شامل بلندی لباس تا مچ پا، طرح جلوی لباس، طرح زیگزاگ در پای دامن و نحوه بستن روسری است. همچنین در مجسمه سلاطین آن دوره طرح یقه ای كه در لباس بوده هنوز در لباس های مردم گیلان وجود دارد اما بعد از آن نشانه هایی كه بیانگر ویژگی لباس گیلان باشد وجود نداشته تا زمان تسلط صفویه بر كشور باشد وجود نداشته است.
این كارشناس می گوید: لباس های محلی زنان گیلان را می توان به ۳ بخش شرق، غرب و مركز تقسیم بندی كرد. در بخش مركزی پیژامه یا شلوار، دامن ، پیراهن روی دامن و روسری كه به فرم متداول در شرق و غرب نیست در واقع همان چارقد سنتی كشور است، استفاده می شد.
همتی می افزاید: لباس زنان غرب گیلان دارای زیبایی خاص و منحصر به فردی است. لباس زنان تالشی در نمای كلی و در غربی ترین منطقه تالش شامل: روسری یكدست سفید، جلیقه كه گاهی با سكه های درشت تزئین می شود، پیراهن بلند تا مچ پا و دامنی كه در فارسی شلیته و در زبان محلی شلار نامیده شده كه زنان تالشی چند تا از این شلار را روی هم می پوشند.
وی ادامه داد: بلندی پیراهن و شلیته مشخص كننده بخش های مختلف غرب گیلان است. به طور مثال در غربی ترین منطقه تالش یا همان هشتپر مشخصات ذكر شده در بالا، در ماسال پیراهن كوتاه تا بالای زانو بوده.
به گفته این كارشناس لباس های محلی گیلان، در یك روستا لباس افراد یك شكل بوده و به وضوح لباس ارباب و رعیت قابل تشخیص نبوده و جنس، تعداد لباس و دفعات پوشیدن، آنان را از هم متمایز می ساخته است.
همتی در توضیح لباس های بخش سوم یعنی شرق گیلان می گوید: منطقه قاسم آباد در شهرستان رودسر و در شرق گیلان دارای ویژگی فرهنگی خاصی است، لباس زنان قاسم آباد به دلیل تنوع رنگی زیاد و جذابیت بالا بسیار معروف بوده و عمومیت پیدا كرده است به طوری كه نشانه هایی از این لباس در نقاط دیگر جلگه شرق گیلان دیده می شود.
وی می افزاید: این لباس شامل یك روسری زیرین به نام (مندیل) كه به جای آن از كلاه نیز استفاده شده و با تعداد زیادی سكه در قسمت پیشانی تزیین می شود البته این كلاه مختص قاسم آباد نیست، جلیقه این لباس به مانند جلیقه های دیگر بوده با فرق این كه با سكه تزئین شده است. پیراهن لباس قاسم آبادی تفاوت خاصی با پیراهن های نقاط مختلف گیلان دارد.
این دامن از پارچه ساده و یا گل دار كه روی آن با فرم استانداردی نواردوزی شده تشكیل می شود. البته این فرم نواردوزی در روستاهای مختلف متغیر است و در واقع تكمیل دهنده لباس های مجلسی روستاهای همجوار قاسم آباد شده است.
این كارشناس ادامه داد: پیراهن تونیك تا بالای زانو، طرح جلوی لباس، یقه ای كه از پشت باز می شود و دامن ساده گلدار شكل عمومی این لباس در اكثر روستاهاست.
وی اظهار داشت: لباس های دیلمان نیز بسیار زیبا دوخته می شود. ویژگی های این لباس عبارتند از: استفاده از دوخت های ابتدایی كه سطح لباس را به حالت گسترده ای با نخ های رنگی و از سوی دست بخیه ساده می زدند، طرح گل و گلدان و طرح ماه و ستاره كه در معماری ایران استفاده می شده از جمله طرح هایی است كه به همراه طرح زیگزاگ در این لباس وجود دارد. لباس دیلمانی سراسر سكه دوزی شده نیز نوع خاصی از این لباس است.
این كارشناس با بیان این مطلب كه در دیلمان نوعی از دامن زنانه با حفظ نشانه های تاریخی آن از پارچه مخمل دوخته می شود به چادر شب اشاره كرده و می گوید: «كمردبله» جزیی از لباس زنان گیلانی است كه در برخی روستاها خصوصاً روستاهای مركزی از پارچه چادر نمازی استفاده می شود كه به تدریج در بخش شرق گیلان چادر شب جایگزین می شود. چادر شب جزیی از صنایع دستی شرق گیلان است كه از سوی زنان بافته می شود دارای تنوع زیادی است، چادر شب كمر دبله را از نخ های رنگی به شكل چهارخانه می بافند، اما از چادر شب طرح دار برای مصارف دیگری مانند جهیزیه عروس استفاده می شود.
همتی در ادامه می گوید: طرح های چادر شب دارای تنوع زیادی است؛ طرح بز كوهی، مرد اسب سوار، میز، قندان، چنگال و طرح ماكو (یكی از وسایل بافت چادر شب) از جمله طرح هایی است كه در بافت چادر شب از آنها استفاده می شد. در گذشته چادر شب را از نخ به دست آمده از پیله درجه ۳ ابریشم می بافتند اما امروزه بافت چادر شب با نخ ابریشم تقریباً منسوخ شده است.
وی درباره لباس مردان گیلان می گوید: كلاه ترك دار تالشی و كلاه نمدی و پوستین كلاه كه از پوست بره تهیه می شد انواع كلاه برای مردان گیلانی است، برای چوپان ها نیز پوششی به نام «باشلاق» تهیه می شد كه آب را از خود عبور می داد. باشلاق، پوششی بلند است كه از برش زدن پارچه ای بافته شده (پشم شال) به دست می آید.
چوپانان در روز از پوشش كوتاه تر استفاده می كنند كه به «كولاگیر» معروف است و در شب از نوع دیگری به نام «شولا» كه هر دو به صورت نمد مالی ساخته می شود.
این كارشناس ادامه می دهد: در شرق گیلان لباس ویژه داماد مرسوم بوده كه پیراهن آن در قسمت چپ یقه باز بوده، پیژامه (شلوار) آن مشكی ساده و از شال كمر قرمز طرح دار استفاده می كردند.
همتی برگزاری نمایشگاه های مختلف، اطلاع رسانی در صدا و سیما و مطبوعات، پخش فیلم های مستند و داستانی و كاربرد صحیح از لباس های محلی اصیل در این فیلم ها را بسیار تأثیرگذار دانست و می گوید: اگر برنامه ای مدون درباره معرفی و طراحی لباس های محلی داشته باشیم مطمئناً این لباس جایگاه واقعی خود را به دست خواهد آورد.
وی در پایان ابراز امیدواری كرد تا موزه تخصصی از لباس های محلی گیلان داشته باشند.
امیدواریم فرهنگ استفاده از لباس های محلی در استان گیلان رواج بیشتری پیدا كرده و جوانان برای حفظ آداب و سنن بومی و محلی خود بیش از پیش تلاش كنند. نكته ای كه به نظر می رسد در چند ساله اخیر هم از سوی مردم و هم از سوی مسئولان مورد توجه قرار گرفته است. وجود انسان های پرتلاش و كارشناسان پیگیر نوید حفظ این آداب و سنن را به ما می دهد.

مقامات فیلیپین به منظور ثبت تپه های شكلاتی در جزیره بوهول این كشور در فهرست عجایب هفتگانه طبیعی جهان؛ تلاشهای گسترده ای را آغاز كرده اند.به گزارش chn تپه های شكلاتی در انتظار ثبت در فهرست جدید عجایب هفتگانه طبیعی جهان است كه از سوی یك بنیاد غیرانتفاعی در جستجوی شناخت و معرفی آثار شاخص طبیعت جهان، دور آخر مسابقات خود را اعلام كرده است.
این بنیاد كه در اصل مبتنی بر فعالیت یك تشكل مردمی(ngo) استوار است؛ توجه و مراقبت و سرمایه گذاریهای ویژه از سوی دولتها را برای شناسایی این مناطق ازجمله شرطهای الزامی در ثبت این مناطق دانسته است. این تپه ها به دلیل تغییر رنگ در اوقات غروب خورشید كه در فصل تابستان رخ می دهد به این عنوان شهرت یافته اند و هم اكنون نیز به دلیل ویژگیهای منحصربفرد جغرافیایی و علمی به عنوان آثار شاخص جغرافیایی این كشور ازسوی مؤسسه نشنال جئوگرافی معرفی شده است. مقامات این منطقه ثبت این تپه ها را نه تنها برای شهر بوهول بلكه برای توسعه و اعتبار گردشگری و فرهنگ فیلیپین بسیار مهم و تعیین كننده دانسته اند كه درصورت ثبت، می تواند این منطقه را به عنوان یك قطب مهم اكوتوریسم جهان درآورد.

معاون حفظ و احیای سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان اردبیل با اشاره به درحال انجام بودن تدوین پرونده بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی برای ثبت در فهرست میراث جهانی یونسكو، گفت : امیدوارم، تا آخر سال این پرونده تكمیل شود تا آن را به یونسكو بتوانیم بفرستیم. بهروز ندایی در گفتگو با ایسنا، در این باره توضیح داد: جلسه ها برای تدوین این پرونده به طور منظم برگزار می شوند. البته در بعضی از نقشه ها كاستی هایی وجود دارند كه درحال تكمیل اند.
همچنین برخی مرمت هایی كه پیش از این انجام شده بودند، درحال اصلاح هستند. وی بیان كرد: برنامه های سازمان میراث فرهنگی و گردشگری استان اردبیل در سال ۱۳۸۷ در بخش های شناسایی و ثبت آثار در فهرست ملی و جهانی، مرمت، مستندسازی و احیای بناهای تاریخی و معرفی آثار خواهد بود. او افزود: در این راستا، حدود ۶۰ پروژه در برنامه كاری سال ۱۳۸۷ هستند كه مهم ترین آن ها مجموعه بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی و شیخ حیدر است كه در سفر هیأت دولت مصوب شدند و شش میلیارد تومان به این دو پروژه اختصاص می یابد.

آتشكده ای متعلق به دوره ساسانی در جریان عملیات نجات بخشی تپه تاریخی سراب مورت گیلانغرب در استان كرمانشاه كشف شد. به گزارش ایرنا این آتشكده در جریان دومین فصل كاوش های نجات بخشی تپه تاریخی سراب مورت گیلانغرب كشف شده است. آنچه از این آتشكده باقی مانده، چهارپایه سنگی و راهرویی به منظور طواف در اطراف پایه ها است. سرپرست هیات كاوش های باستان شناسی سراب مورت تصریح كرد: كاركرد مذهبی این بنا مسلم شده و نمی تواند بنایی جز یك آتشكده باشد. وی با اشاره به اینكه اسناد و مداركی د�