ماه و پروینش نیارم گفت و سرو و آفتاب

                                   لطف جان در جسم دارد جسم در پیراهنش

با تو فسانه می شوم عشق و ترانه می شوم...........بی تو در این سكوت شب پر از بهانه میشوم

تویی یارا که خواب آلوده بر من تاخت کردی

                                                 منم یا رب که بخت خود چنین بیدار می بینم  

                    دوش در خوابم در آغوش آمدی

                                                          وین نپندارم که بینم جز به خواب   

تو برون خبر نداری که که چه می رود ز عشقت

                                به در آی اگر نه آتش بزنیم در حجیبت

اگر دوری زدیدارم دلیل بی وفایی نیست      وفا آن است که نامت را همیشه بر زبان دارم