در کوچه های حسرت پرسه می زدم در کوچه های خستگان و دلشدگان و غم ساران
از کوچه ای به کوچه دگر می گشتم و می گشتن حال و هوایی داشت مبهم و آرام.
دَر ِ کوچه بر روی همگان باز بود مردمان بسیاری بودن می گشتن و می گشتم
هر که در پی حسرت خود می دویدن و می دویدم ، یکی بالا را نظاره می کرد و دیگری پائین را ، یکی رامغموم می دیدم و یکی را خرسند ، یکی شاد بود دیگر مبهم.

می دویدم و می دویدن هر که در پی خود

کوچه هارا یکی پس از دیگری طی می کردم در حسرت خانه و کاشانه ای می گشتم
مردمانی بودن بس بی انگیزه و بی رحم . اما! چرا! چگونه! اینچنین!
همگان رفتن و می رفتم .
از کدامین شروع کنم . فکرکردم و انگار نمی کردم.
گفتم از این مردمان می پرسم :
پرسیدم و جواب ندادن
ناراحت شدم وبه راه افتادم ناتوانی به سراغم آمد
گفتم با دگر:
التماس کردم و خشم کردن
به خود آمدم : دیدم کنار کوچه ای آشنا هستم !

(به خود آیید ای مردمان که اینچنین است برای تان تقلید و تضاد و...) خدایا آنم ده که هر گز مردمانت از من نستانند خدایا پناهم ده از دست این نامردمان روزگار و خدایا نگرشم ده از دست این حوادث ناملایم و صبوریم ده از دست این عشق هایه ناپایدار

زندگــــــــــــــــــــــــــی

زندگی یک آونگ است بین آه و حسرت و تبسم