بمون ولی بخاطر غرور شکسته ام برو

برو ولی به خاطر دل شکسته ام بمون

به موندن تو عاشقم به رفتن تو مبتلا

شکسته ام ولی برو بریده ام ولی بیا

چه گیج حرف میزنم چه ساده درد میکشم

اسیر قهر و آشتی میون آب و آتشم

تو با منی و بی توأم ببین چه گریه آوره

سکوت کن سکوت کن سکوت حرف آخره

 

قلب من در شهر چشمان تو جا مانده است

قدر یک شب هم شده از او پرستاری بکن

ای خدا ابر محبت دیگه بارون نداره ؟

آسمون خشكه و ما تشنه ابیم مگه نه ؟

به قطارای خوشی مادیگه دیره برسیم

تازه سوتم بكشن ما همه خوابیم مگه نه ؟

گفتم تو شیرین منی،گفتا تو فرهادی مگر؟

گفتم كه ویرانم مكن،گفتا تو آبادی مگر؟

ز غم کسی اسیرم که ز من خبر ندارد
         عجب از محبت من که در او اثر ندارد
غلط است هر که گوید دل به دل راه دارد
دل من ز غصه خون شد دل او خبر ندارد

 

کوه ها با همند و تنهایند

                                  همچو ما با همان و تنهایان