داغ تنهایی

چو دربستی به روی من بکوی صبر رو کردم

چو درمانم نبخشیدی بدرد خویش خو کردم

من یک پرنده بودم با بالهای بسته
یک بهت بی سرانجام یک زورق شکسته
تنگی بدون ماهی دردی بدون فریاد
یک آشیانه بودم اما بدست صیاد
یک آسمان خالی تنها بهانه ام بود
شلاق خیس باران چتر ترانه ام بود
این قصه ی شبم بود هرشب حکایت درد
سهم من از بهاران یک شاخه نرگس زرد
- تنهاترین بنفشه عاشقترین شقایق
آواز بال سیمرغ یایک همای عاشق-
یک روز نوبهاری از خلوتم گذر کرد
شبنم به گریه افتاد آیینه را خبر کرد
دروازه های دل را با دست جان گشودند
صدها قناری انگار نام مراسرودند
همگام با سپیده در خلسه ی سحرگاه
من دیده بودم اورا چون سایه گاه و بیگاه

در موج دیدگانش دریا چه دیدنی بود
نام مرا که میبرد نامم شنیدنی بود
او آشنای غم بود زخمی تر از تن من
محکوم چون مسیحا- معصوم و پاکدامن-
او از ترانه پر بود من از ترانه سرشار
اوساقه ای شکسته من یک درخت بی بار
همزاد اشک من بود آن آشیانه ی درد
بغض نهفته ام را بی وقفه گریه می کرد
من مثل بذر باران در دست او شکفتم
تنها بهانه ام بود تا این ترانه گفتم
آن خوبتر زباران کاینگونه شاعرم کرد
شوریده تر زفرهاد مجنون پهنه ی درد
هم بال بسته ام را با دست خویش واکرد
هم قلب وحشی ام را برخویش مبتلا کرد
یاعلی

خوب بود

آفرین خوشم اومد

بر تارك خیزاب واژگان
در لابلای صخره های تیز كلام و صوت
تا دور رانده ام
در روبروی مرگ مبهوت مانده ام

هی های
من ناخدای پیر
چرا بترسم از مرگ
وقتی كه دیدگان تو گرداب زندگی است
با زندگی چه كارم
وقتی كه شعر پرچ و میخ به تابوت زندگی است

چرا بگویم : آری
چرا بگویم :نه
وقتی نگاه تو ویرانگران اعتبار كلامند
نیاز نیست به ساغر كه دست های تو جامند
باران گرفته است
هركس به زیر حفاطی كشیده سر
مرا چه باك زباران
كه گیسوان تو چتری گشوده اند

مرا چه باك ز مرگ
كه بوسه های تو پیغام های قیامند
بدرودهای تو
تكرارهای سلامند