برای تو می نویسم ، برایجوانه هایت ، برای قامتنازک خیال ، برایاندیشه هایت ، برای عشقکه در سینه تو می روید...

برای تومی نویسم ، برایچشمهای روشنت ، برایجهانی که از نگاه تو می شکفد ، و فردا کهبنام تو از افق برمی آید ، برای تومی نویسم ...

اما تو همراه صمیمی و ای عزیزترینم باید بدانی و یقین دارم که می دانی نوشتن هم هزینه هایی دارد ، هزینه ای از جنس همان عشقی که می ورزی و براستی هزینه در مقابل عشقی که می ورزی بهایی ندارد.

آری ، اینجا عشق را به اشتراک گذاشته ایم و به این دلخوشیم که مصاحبت با شما دل پاییزیمان را هوای بهار بخشد و بهار با هم بودن را به اشتراک گذاشته ایم و می گذاریم به این نیت که برکت حضورتان در این قطعه کوچک از دنیای سایبر حس زیبای بودن و زنده و سر زنده بودن را در دلهایمان تقویت کند و منشاء اثرات و خیراتی باشد که در کوتاه مدت و بلند مدت شاهد آنها باشیم.

می خواهیم با تو دوست خوب دانشجو پیمان ببندیم که هیچ خار راهی نمی تواند عزم ما را از قدم نهادن در این راه پر نشیب و فراز سست نماید. می خواهیم تو دوست فرهیخته دانشجو بدانی و مطمئن باشی که در این راه هدف سربلندی و شادابی و موفقیت توست.

نه اشتباه نکنید اینجا کلاس درس اخلاق نیست و من هم چنین قصدی ندارم که جداً از این امر ناتوانم . فقط زمانی که این سطرها را می نویسم و ته دلم از سختی های راه گله دارم ، نوشته های استاد شهید دکتر علی شریعتی از نظرم می گذرند و دلگرم می شوم به افق پیش رو و آینده روشنی که من و توی دانشجو برای این مرز پرگهر رقم خواهیم زد.

تا آنجایی که خاطرم یاری کند در لذت خواندنشان شریک می شویم :

هنوز هم توتم پرستیم . هر کسی توتمی دارد ، از میان اشیاء این عالم ، هر کسی خود را با یکی از آنها خویشاوند می یابد ...

و توتم هر کسی ذکر آدم بودن اوست ، یادگار بهشت آدم ...

و توتم هر کسی یاد آور آن است که روزی او نیز آدمی بوده است و نشانه آنکه هنوز میتواند بپرستد ، میتواند خود برای دیگری باشد ، میتوالند عشق بورزد ...

قلم توتم من است ...

به قلم سوگند ، به خون سیاهی که از حلقومش میچکد سوگند ، به رشحه خونی که از زبانش میتراود سوگند ، به ضجه های دردی که از سینه اش بر می آید سوگند...

که توتم مقدسم را نمی فروشم ، نمیکشم ، گوشت و خونش را نمی خورم ، به دست زورش تسلیم نمیکنم ، به کیسه زرش نمی بخشم ، به سر انگشت تزویرش نمی سپارم ، دستم را قلم می کنم و قلمم را از دست نمی گذارم ...

اما قلمم را به بیگانه نمی دهم ...

بگذار بر قامت بلند و راستین و استوار قلمم ، به صلیبم کشند ، به چهار میخم کوبند ، تا او که استوانه حیاتم بوده است ، صلیب مرگم شود ، شاهد رسالتم گردد ، گواه شهادتم باشد ، تا خدا ببیند که به نامجویی ، بر قلمم بالا نرفته ام ، تا خلق بداند که به کامجویی بر سفره گوشت حرام توتمم ننشسته ام ...

قلم زبان خداست ، قلم امانت آدم است ، قلم ودیعه عشق است ، هر کسی را توتمی است ،

و قلم توتم من است .

و قلم توتم ما است .

خیلی وقتها که دلتنگ میشوم ، خیلی وقتها که می هراسم از موج سکوت و بار پشیمانی شانه خالی کردن از مسئولیت سکوت در برابر غبار بی تفاوتی ، این چند سطر را زیر لب زمزمه میکنم آرام آرام و دل پر از امید می شود وقتی بیاد می اورم همسفر روزها و شبهایم و رفیق روزهای سختی و شریک شادی هایم بهاری است با دستانی گشاده..

می خواستم از مشکلات و موانع برایتان بگویم اما آنرا وا میگذارم برای مجالی دیگر، که اکنون از اندیشه ناب استاد سر مست هستیم.

فقط دست همکاری به سویتان گشاده ایم و امیدواریم دوستان دانشجوی خود را در این را پر نشیب تنها نگذارید . اولین قدم عضویت در سایت و معرفی سایت به دوستانتان است ، فرصت را از دست ندهید.