من از سرزمین قدس آمده ام، آنجا کا سرزمین قدر تو معراج و قرآن، سرزمین ابراهیم و عیسی و موسی، سرزمین مریم العذر،سرزمین بیت المقدس، سرزمین کلیسه قیامت و مهد و مسیح، سرزمین زیتون، سرزمین ایمان و آزادگی، سرزمین جوانان شجاع و به خون قلطیده، سرزمین قبه الصخره و مسجد الاقصی، اسری بعبده لیلا من المسجد الحرام الی المسجد الاقصی الذی بارکنا حوله.

من از ملتی سخن میگویم که سالیانه درازی است که خون فرزندان خود را به شرفش هدیه میکند، اما لحظه ای دست از مقاومت و خواستش یعنی وطن مادری همه فرزاندان آن نمیکشد.

من از غزه سخن میگویم، که همکنون آماج خشم و گلوله و خشونت غاصبانه قدس عزیز است.

من از قدس سخن میگویم، جایی که سالهاست پدرانم از ان مجبور به مهاجرت شده اند، و من هرگز رنگ طلایی گنبد صخره را ندیده ام، اما آزادگی فرزندان آن را بخوبی میشناسم.

من از عکا و حیفا و یافا سخن میگویم، که دهکده پدری من آنجاست و من هرگز آن را ندیده ام، و دشمن صهیونیستی سالهاست که اجازه سفر به آنجا را از من و خانواده ام سلب کرده است.

بارها با خود گفتم که تفاوت جوان فلسطینی با دیگر جوانان در چیست ؟ سرزمینی داریم همچون فلسطینی که همه نعمات الهی در آن سرشار است، اما ما را بدون سرزمین میخواند، آره تفاوت ما همین است که ایشان در سرزمین خود زیسته اند و پرورش یافتند اما کشور ما در قلب ما زیسته و پرورش یافته است، و امروز از همین قلب زخمی حرف میزنم.

فردا، روز سرزمین من است، روز قدس که یادگار جاودانه رهبر فرزانه انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی رحمه الله.

فردا روزی است که گلدسته های قدس فریاد میزند که من زخمی هستم، و صدای منبرم خاموش است،

روزی که همه دنیا فریاد میزند: قدس متعلق به انسان است ، متعلق به وحشیت و قتل عام نیست، متعلق به مسلمانان و هیچ فرد یا گروهی حق ندارد آنرا به اشغال خود در آورد.

فردا گلدسته های قدس فریاد میزند مسجد الاقصی در خطر استف و و قتی مسجد الاقصی در خطر باشد یعنی ایران در خطر سوریه در خطر لبنان در خطر است.

داد میزند که فلسطین در خطر است، و وقتی فلسطین در خطر باشد یعنی است که مالزی و اندونزی و پاکستان و افغانستان و سودان و مراکش و همه مسلمانان آسیا و افریقیا و اوروپا در خطر هستند ، مسلمانان کل جهان در خطر هستند .

با امیدی پیروزی قدس عزیز و شریف