‏بسمه تعالی
‏فقیه عالیقدر؛ آبروی انقلاب اسلامی 
(مقاله ای از دکتر سید علیرضا علوی تبار - مندرج در سایت امروز)
 
با نزدیك شدن دهه فجر در هر سال، طرفداران و مدافعان اصالت انقلاب اسلامی ایران با پرسش های مختلفی مواجه می شوند. یكی از این پرسش ها این است كه دستاورد انقلاب مورد حمایت شما چیست؟ و كجا می توان تجلی و تجسمی از شعارهای سال های نخست انقلاب را یافت؟ آن شعارهای آسمان كوب در باب آزادی و باز می گردد. پرسشگران با ارزیابی سخنان و عملكردهای بلندگوهای رسمی حكومت، می پرسند كه تجلی شعارهای زیبای انقلاب اسلامی را در كدام سخن و رفتار آنان می توان دید؟ به درستی گفته می شود كه نگاهی به مواضع ائمه جمعة منتخب حكومت بیاندازید!! سخنان و مسئولان حكومت و برخوردهای آنان با آزادی و حاكمیت مردم را ببینید!! اخبار هر روزه تعطیلی مطبوعات و دستگیری منتقدان را پیگیری كنید!! آیا انقلاب با شكوهی كه از آن یاد می كنید قرار بود چنین پیامدهایی داشته باشد؟ اگر آری پس چه جایی برای افتخار كردن به آن می ماند؟
 
اگر آیت الله العظمی منتظری و موضع گیری ها و سخنانش نبود، پاسخ به پرسش های فوق به غایت دشوار می شد. آیت الله منتظری بی هیچ تردیدی نفر دوم در رهبری انقلاب اسلامی ایران است. در دوران تبعید آیت الله خمینی او بود كه جنبش اسلامی را در داخل رهبری می كرد و تا زمان پیروزی انقلاب نیز هیچكس نمی تواند نقش او را در هدایت و انگیزش مردم برای انقلاب انكار كند. مهمترین متن فقهی در زمینة فقه سیاسی و حكومت دینی توسط ایشان نگاشته شده است. شكستن بن بست های فقهی برای ادارة امور جامعه كاملاً از آرا ایشان متأثر بوده است.بنابر این بدون هیچ نگرانی می توان ایشان را تجسم و نمادی از ارزش ها و دیدگاه هایی دانست كه بستر انقلاب اسلامی بود و در نهایت نیز به دگرگونی تاریخی نظام سیاسی در ایران انجامید.
 
رفتار ایشان پس از پیروزی انقلاب نشان می دهد كه می توان مدافع و حتی نماد انقلاب اسلامی ایران بود اما روش ها و رفتارهای " جمهوری ولایی ایران " را نقد كرد و ریشه نگرانه به آسیب شناسی آن پرداخت. در كسوت فقیهی بلند پایه و نفر دوم در دستگاه رهبری حكومت، به دفاع از حقوق مخالفان پرداخت. حقوق انسان ها و موازین اخلاقی و دینی را بر مصالح حكومت كردن آسان ترجیح داد و علی رغم همة فشارها با اعدام خلاف موازین مخالفان حكومت، مخالفت كرد. بر خلاف فشارهای تبلیغاتی و موج های توده وار ناشی از آن كه انزوا و حذف منتقدان مسالمت جوی حكومت را می خواست، پناه آنها می شد و از حقوقشان دفاع می كرد. اگر او چنین نمی كرد ما چه دلیلی داشتیم برای آن كه به فرزندانمان بگوییم كه ما خواهان تبعیت حكومتگران از الگوی حكومت امام علی در دفاع از حقوق مخالفانش بوده ایم؟
 
از موضع یك مرجع تقلید به دفاع از حقوق انسانی و ملی شهروندان غیر مسلمان و ناباوران پرداخت و توجیه دینی ستم كردن به شهروندان را نفی كرد. اگر به این شیوه عمل نمی كرد، چگونه می توانستیم به فرزندانمان بگوییم كه داستان دفاع امام علی از حقوق زن یهودی واقعیت تاریخی بوده است و نه اسطوره ساخته دست نسل ما؟ از موضع یك مدافع پرتوان دین باوری و دین داری از آزادی طرح پرسش و نقد معرفت های دینی دفاع كرد و از رواج ریاكارانه تكفیر ممانعت نمود. به پرسش ها پاسخ داد و زمینه را برای گفتگوی منطقی و حقیقت جویانه گشود. اگر چنین نمی كرد چگونه می توانستیم به نسل جدید بقبولانیم كه گفتگوهای نقادانه امام صادق با منكران در مسجد واقعیتی تاریخی است و ما به امید تحقق چنین جامعه ای انقلاب كرده ایم؟

با توكل به خدا در حالی كه از كمترین امكانات هم بی بهره بود، در مقابل انحرافات قدرت و تعدی اش به حقوق و آزادی های مردم ایستاد. صبورانه رنج را تحمل كرد تا حكم خدا اوج گیرد. اگر او چنین نمی كرد چگونه می توانستیم ادعا كنیم كه پیام دین به بشر " امید" و " شجاعت" است و ساحت دین از محافظه كاری های بی ارزش و منفعت جویانه به دور است؟ اگر رفتار اخلاقی او در عرصة سیاست نبود چگونه می توانستیم از انگیزة دینی داشتن در عمل سیاسی دفاع كنیم؟
 
فقیه عالیقدر، آبروی انقلاب اسلامی ماست. او نمادی است كه می توان بدون نگرانی به همگان نشان داد و گفت كه ما برای تحقق چنین اسلامی، انقلاب كردیم. هنوز هم می توان از " مذهبی علیه مذهب" سخن گفت! دینی كه پسوند انقلاب ایران شد و به آن انگیزه وسعت و سو داد، دین ترویج شده توسط فقیه عالیقدر و بزرگانی چون آیت الله طالقانی بود. دینی كه به ما آزاد اندیشی، در كنار مردم بودن، دفاع از حقوق مخالفان خویش، پارسایی در برخورد با قدرت و ثروت و منزلت، اختصاص بندگی به خداوند، شجاعت در دفاع از حق و ... را می آموخت. با صدای بلند باید گفت كه به دینی بودن خویش در معنای پیش گفته افتخار می كنیم و از تلاش برای تحقق انقلاب اسلامی سربلندیم. این افتخار و سربلندی را مدیون روحانیون و نو اندیشی دینی چون آیت الله منتظری هستیم كه هیچ سنخیتی با دین فروشان و خشك اندیشان قدرت پرست ندارند.

 ‏‏سید علیرضا علوی تبار ‏

 ‏‏1387/11/8