کاملا با حرف های اقای بامداد موافقم  ما از انجمن دانشگاهمون هیچ خیری ندیدیم حتی نمی دونن از چی دفاع می کنن به خاطر چی پافشاری می کنن ؟ حاضر نیستن باهات بحث کنن چون حتی نمی تونن حرفاشون رو ثابت کنن چه برسه به دفاع؟ خیلی هم که پیش میری میگن گور بابای اسلام عشق وحال و صفا! این حرفو یکی از اون انجمنی های خفن با کمال افتخار بیان می کرد!

خوشم میاد نشونه گیریت عالیه بامداد جان=D> ،این بار زدی تو برجک انجمن اسلامی

"عواقب آتشی که به خرمن بعضیا زدید از اثر جرقه ای که تو ذهن بچه ها باید میزد خیلی بیشتر  بود"

ابدا هم اینطور نبود، چرا؟؟

1-شاکری یه چیزی حدود یه سال میشد که استعفاش رو فرستاده بود بالا،(از زمانی که شریعتی رئیس دانشگاه شده بود)منتها از نظر من به این خاطر که شاکری خوب به مدیریت دانشگاه سواری میداد نگهش داشته بودن.

2-این بنده خدا هم که به لباس و این برنامه ها گیر میده چیز تازه ای نیست، در واقع روند تحت فشار قرار دادن دانشجو ها برای کنترل شون از مدتها پیش شروع شده بود(نهار اعتراضی اردیبهشت سال 84 تو حیاط دانشکده که عکس هاش رو هم ایسنا منتشر کرد دقیقا به خاطر همین مسائل از جمله نشستن کارمندای نگهبانی بیرون از اتاقک شون و کنترل کارت دانشجوئی ها بود )

3-در ضمن بخشی از این هیاهو و برنامه ریزی نا درست به دلیل زمان کمی بود که انجمن در اختیار داشت،عملا اگر این برنامه ها برای شفاف سازی و از طریق جلسات انجمن به تاخیر می افتاد دیگه وارد فصل امتحانات میشدیم و توجه ها منحرف می شد

من اون روز تجمع  که رو پله ها کنار مازیاز نشسته بودم بهش گفتم یه بیانیه صادر کنیم و همه دلائل این کار  و شبهات رو توش توضیح بدیم،به این خاطر که عده ای نمی دونستن این تجمع ها برای چی بوده،(برای شفاف سازی)ولی چی شد؟؟

شاید هم انجمنی ها اصلا دوست نداشتن که شفاف سازی کنن؟؟

4-کسی از دانشکدهء ما اخراج نشد تنها چند تا تعلیقی داشتیم از جمله مهدیه گلرو

تمام این افراد هم تو متن حرکت و از منشاء هاش بودن نه تحت تاثر من و امثال من(حتی اصلا ما رو داخل آدم حساب نمی کردن!!)

فکر کردی من برای چی از این حرکت جدا شدم؟ یه بار دیگه میگم:اولا من به صداقت بچه های انجمن شک داشتم الان هم دارم(و این به نوبه خودش نشون دهنده  ضعف اونها تو استدلال هاشون هست که نتونستن من و امثال من رو با خودشون همراه کنن).درسته یا نه؟؟؟

 دوما ریسک این قضیه خیلی بالا بود و  احتمال موفقیت خیلی کم(بعد از این همه انرژی گذاشتن و تلاش انجمن به چی رسید؟یه انجمن بسته شده، چند تا تعلیقی، چند تا ساکن بند 209  هتل اوین)تنها فایده ش به قول خودم ایجاد چند تا سوال بود

من این حرف ها رو فقط و فقط به خاطر توجیه شرکتم تو تجمع اعتراضی اول به وضعیت دانشکده زدم. نه نقشی تو انجمن داشتم نه دارم و نه به عهده می گیرم.

بهتره که منو جزء انجمنی ها به حساب نیارن که اصلا خوشم نمی آد.

بحث در مورد شاکری داره به ماجرای تجمع های ترم پیش تو دانشکده  و نا کجا آباد وصل میشه،نمی دونم این کار درسته یا نه!

به هر صورت، شما سوال خوبی کردین،

 آیا ما واقعا می دونیم چی می خواهیم؟

آیا اصولا اعتراض کردن به وضعیت موجود دانشگاه های کشور(که خودش شرحی مفصل داره) راهی مناسب برای رسیدن به خواسته هامان است؟؟

 آیا اصلا خواسته های ما ارزش بهای احتمالی که بابتش خواهیم پرداخت دارند؟؟

اگر این سوالا و سوالائی شبیه به این رو ،از بچه هائی که تو تجمع بودند، بپرسین(که من این کار رو کردم،اول هم از خودم شروع کردم!!) می فهمین که متاسفانه اکثر قریب به اتفاق درک درستی از صورت مسئله ندارن 8->،به نظرم یکی از فواید این تجمعات این بود که بچه ها از خودشون سوالاتی از این دست پرسیدن،طبعا این به آگاهی شون کمک می کنه.یعنی می خوام بگم این قدم اول بود، یه جور شک بود، یه جور ایجاد سوال تو ذهن بچه ها بود.و این شروع یه نهضته!!

قبول دارم که خیلی عقب هستیم، قبول دارم که احتمال موفقیت  بسیار پائیینه(در این مورد بیشتر توضیح نمی دم،خطر داره)، قبول دارم که بسیاری از گروه های سیاسی مثل لاشخور محیط دانشگاه ها رو زیر نظر دارن تا ازش برای رسیدن به خواسته های خودشون سوء استفاده کنن،قبول دارم که بعضی ها در میون همین تجمع ها به دنبال منافع شخصی،گاه بسیار پست مثل جلب توجه و گاه کمی زیرکانه تر مثل کسب نام در تشکل های سیاسی، هستن،قبول دارم که شاید خود سیستم حاکم این تجمع ها رو هدایت می کنه  برای شناختن و آگاهی از عقاید کسانی که فردا همشون قراره وزیر و وکیل بشن(آن طور که از اول بوده)  . . . تمام این احتمالات و آسیب ها هست.

 اما بالاخره ما باید از یه جائی شروع کنیم، اینطور نیست؟ اگر ما امروز برای داشتن فردائی بهتر با آگاهی و دید باز مبارزه نکنیم شاید فردا مثل عدهء زیادی از افراد نسل های قبلی نتیجهء کارامون ما رو به گه خودرن بندازه(ببخشید بی ادبی می کنم اما باور کنید از اینی هم که گفتم شاید بد تر باشه) ما فردا در مقابل نسل های بعدی باید جواب پس بدیم!!

مدت زیادی به این مسئله فکر  کردم و به  این نتیجه رسیدم  که تو جامعهء ما که جامعه ای قدر نشناس، فراموش کار، فرد گرا و نابالغ از لحاظ درک دموکراسی ست، نباید انتظار داشت که تغییرات روندی سریع داشته باشند، یعنی حتی شاید به عمر من و شما هم قد نده!!پس جای امیدی نیست!! متاسفانه لااقل من حاضر نیستم راهی به این دشواری رو طی کنم.

اینجا بود که راه من از بقیه جدا شد و برای حل مشکل نبود آزادی و رفاه مد نظرم تو این جامعه یه راه حل شخصی رو که مدت ها پیش پیدا کرده بودم به طور کاملا جدی در پیش گرفتم.دقیقا به همین دلیل بود که تو دو تجمع آخر که با درگیری هم همراه بود، پیدام نشد(الان هم خوشحالم که نبودم وگر نه خدا میدونست که چی پیش میومد.)

مسلما عده ای هستن و خواهند بود که قدم تو این راه میزارن،براشون آرزوی موفقیت میکنم و میگم برای من همقدمی باهاشون حتی در حد یه تجمع کوچک دانشکده ای تجربه ای بسیار گران بها بود(اگر چه که از موفقیت یا شکست شون در آینده دیگر چیزی نسیب من نمیشه)

ببخشید که پر حرفی کردم،آخه اگه حتی 20 نفر هم این مطلب رو  بخونن.نتیجه ای که من بعد از 1 یا دو هفته چرخ زدن و چونه زدن با این و اون تو دانشکده با هدف آگاهی بخشی و ارضای کنجکاوی خودم گرفتم در عرض 15 دقیقه می گیرم...

متاسفانه خیلی مسائل رو به دلائل امنیتی نتونستم مطرح نکردم،شرمنده

من منکر حضورم تو تجمع اعتراضی به وضعیت دانشکده نمیشم،از طرفی حضور من تو اون تجمع دلیل نمیشه که خوبی های شاکری رو نادیده بگیرم.بالاخره نقد باید منصفانه باشه.بنظرم هم عیبهاش رو هم نقات قوتش رو گفتم.

در مورد ضعف مدیریتی شاکری: مسلما من در جایگاه یه دانشجو از خیلی مسائل آگاهی ندارم اما توجه شما رو به یه نکته جلب میکنم: شاکری هر وقت سر کلاسش حرف از دانشکده میشد به عنوان رئیس تلویحا می گفت:"کاری از دست من ساخته نیست،سیستم آموزشی و مدیریتی از پایه مشکل داره" حالا من میخوام بگم کسی که سیستم رو قبول نداره و میدونه ناکارامده، چرا باز هم با همین سیستم داره کار می کنه؟

فرض کنیم شاکری با هدف تغییر در این سیستم مسئولیت ریاست دانشکده رو به عهده گرفته(از حرفاش اینطوری میشد نتیجه گرفت)،خب این فرد یا کاری از دستش بر میاد یا خیر

اگر توان انجام تغییر رو داره که این گوی و این میدان . . .

اگر نمیتونه سیستم رو تغییر بده لااقل به اهدافش پایبند باشه نه اینکه بعد از احراز پست ریاست و آگاه شدن به اینکه سیستم غیر قابل تغییره، ماهیت اهدافش رو تغییر بده و با سیستم خودش رو هماهنگ کنه . . .

از اینجاست که من میگم شاکری ضعف مدیریت داشته چراکه نه تنها سیستم رو نتونست عوض کنه بلکه خودش هم تو همین سیستم  حل شد.

به جرعت می تونم بگم شاکری یکی از باسوادترین استادای دانشکده ست،این رو به وضوح از تالیفات و ترجمه هاش میشه فهمید،بخصوص کتاب خرد 2،خودش،نشرنی

اما همین آدم سر کلاسش یه نفر بود، بعد از گرفتن حاضریش موقعی که شاکری رو به تخته بود از کلاس بیرون می رفت و دیگه سر کلاس بر نمی گشت!!حتی کار به جائی رسید که این قضیه اپیدمی شد، خود من هم چند بار کلاسش رو به همین ترتیب پیچوندم آیا اگر شما استادی اینطوری داشته باشید،در موردش نمی گفتید ضعف مدیریتی داره؟؟

با نظر شما موافقم ومعتقدم نظرات افراد عادی و راه کارهایی که ارائه میدن اگه همیشه نباشه اکثر قریب به اتفاقشون درسته با اینکه شاید مطالعات ایدئولوژیکی درش دخیل نباشه اما به نظر من داشتن دلایلی که برای حرفامون میاریم به اونا صحت بیشتری میده نمیدونم شایدم بیش از حد برهان پرستم!