آقا علی اكبر فراهانی بزرگترین و معروف ترین نوازنده ی تار و سه تار دوره ی قاجاریه و استاد تار فرزند شاه ولی بود. او با خانواده اش در زمان امیركبیر از فراهان اراك به تهران آمد . ردیف موسیقی امروز ایران روایت این استاد بزرگ است و این ردیف به واسطه ی او به برادرش آقا غلامحسین و از او به فرزندان آقا علی اكبر ، میرزا عبدالله و میرزا حسینقلی آموخته شد و شاگردان این دو ، حافظ و انتقال دهنده ی ردیف موسیقی ایران شدند . از ساز آقا علی اكبر صفحه ای ضبط نشده ولی شیوه ی تار نوازی او انتقال یافته و در گذر زمان با تغییراتی چند نسل به نسل آموخته شده است. میرزا عبدالله ، ردیف موسیقی را نظم و استواری داد و به شاگردان خود آموخت و ساز سه تار را دوباره رواج داد. شهرت میرزا عبدالله به خاطر مهارت او در نواختن سه تار و شهرت برادر او میرزا حسینقلی به خاطر چیره دستی او در تار نوازی است . از میرزا حسینقلی نیز ردیفی برای تار باقی مانده كه به روایت فرزندش علی اكبر شهنازی ضبط شده است . از شاگردان میرزا عبدالله و میرزا حسینقلی می توان از درویش خان ، فخام بهزادی ، اسماعیل قهرمانی ، میرزا غلامرضا شیرازی ، مهدی صلحی ( منتظم الحكما ) و مرتضی نی داود را نام برد . ردیف میرزا عبدالله به روایت اسماعیل قهرمانی و با اجرای تار نورعلی برومند ( و بعد ها شاگردانش : داریوش طلایی ، محمدرضا لطفی ، مجید كیانی ، حسین علیزاده و علی اكبر شكارچی ) ضبط شده و ردیف آقا حسینقلی نیز به روایت علی اكبر شهنازی در دست است . آقا علی اكبر در دان موسیقی و نوازندگی ( نظر و عمل ) یگانه ی عصر خود بود و با انتقال این هنر به فرزندانش موجب شد تا نام این خاندان با حفظ و بقای ردیف موسیقی ایرانی پیوند وثیق بیابد . می گویند وقتی " كنت دوبینوی فرانسوی " توانست او را ملاقات كند و پس از مشقت فراوان صدای سازش را بشنود ، در یاداشت های خود ، او را در زمره ی بزرگان موسیقی جهان به حساب آورد . آقا علی اكبر چنانچه منقول است ، نه فقط در موسیقی كه در تهذیب نفس  و خلوص ایمان نیز سرآمد بود . به طوری كه هیچ گاه سازش را به دست نمی گرفت ، مگر اینكه قبلا وضو ساخته باشد . آقا علی اكبر عمری كوتاه داشت و در حدود چهل سالگی از این جهان رخت بربست .

خرم آنروز كزین منزل ویران بروم       راحت جان طلبم وز پی جانان بروم

راز مرگ او شنیدنی است و به یك افسانه شبیه است : روزی او از كم لطفی و بی مهری و بی بهره بودن بعضی از مردم وهمسایگانش نسبت به هنر موسیقی پس از سالها تحمل و بردباری به ستوه آمد و به همین سبب ، شب هنگام تار خویش را كه " قلندر " نام داشت ، برداشته و به بام خانه می رود و می نوازد و سر سجاده ی نماز پس از راز و نیاز خوابش می برد . نقل است كه بامداد آن شب آقا علی اكبر همانجا جان به جان آفرین تسلیم كرد و گویی به آوای نغز آسمانی گوش سپرده بود .