در فضای امروز ویدیو سازی برای موزیک نه چندان پیشرفته ی ایرانی/موزیک ویدیوهای بداهه با کمترین ایده و موضوع نسب به شعر موزیک حکمرانی کرده و در این میان این موضوع ثابت شده است که اکثر موزیک ویدیو سازان ایرانی/بدون کمترین ذوق و استعداد و دید هنری/فقط به فعالیت اقتصادی بسنده میکنند!!!

اما خوشبختانه کارگردانانی همچون الک کارتیو و سیروس کردونی/مدتیست که خود را از دیگران جدا کرده و به جای کپی کاری از روی نسخه های خارجی و یا اکتفا کردن به چند رقاص/ به وجود فکر و ایده ی متناسب با قابلیت و معنای شعر/اهمیت ویژه ای داده و این موضوع باعث رشد کیفی ویدیوهای ایرانی گشته است!

در سری کارهای جدید الک کارتیو/ یکی از شاهکارهای زندگی هنری او با به تصویر کشیده شدن ترانه ی (عشق یعنی همه چیز...) از گوگوش / رقم میخورد که به لطف شعر فوق العاده ی این اثر/ دقیقا رویکردی که در بالا توضیح داده شد/ همگام با ارزشهای صنعت نوین تصویر در جوامع پیشرفته/ دیده و حس میشود!

ترانه ی عشق یعنی همه چیز... کاری به یاد ماندنی از گوگوش/ شهریار قنبری و مهرداد آسمانی/ بخش اعظمی از ماندگار شدنش را مدیون فکر و ایده ی بسیار زیبا و هنرمندانه ی الک کارتیو در ساخت موزیک ویدیواش است!

در این ویدیو به صورت خلاصه و مفید قسمتی از زندگی نا امیدانه ی سه فرد که نماینده ی سه نسل هستند به تصویر کشیده شده است! هر سه بنا به روحیات و اولویتهای سنی خود دغدغه هایی اساسی برای خود متصور هستند و در سه نقطه ی متفاوت و جدا از هم/ با مشکلات شخصی خود نا امیدانه زندگی میکنند! 

در گوشه ای دخترکی زیباروی و معصوم با عروسکش که به آن تعلقی عاطفی دارد بنا به مقتضیات سنش و رویاها و قوه ی تخیل کودکی عروسکش را تنها و غریب حس میکند و شدیدا ناراحت و غمگین است! و برای فکر نکردن به این موضوع خود را با طناب بازی مشغول کرده است!

در سوی دیگر زنی را با چهره ای نا مشخص ( به خاطر نوع لباسش) میبینیم که اثر منفی تنهایی و بی کسی در نوع رفتارش که بیشتر خود را سرگرم به آرایش کردن و تماشا کردن خود در آینه میکند/ کاملا مشهود است!

و در سوی دیگر پیرمردی با چهره ای ناراحت و رنجور نمایش داده میشود که با نا امیدی گویا لحظه ای را انتظار میکشد که از تنهایی در آمده و برای رسیدن به این لحظه به تنها همدم تنهایی اش که گلدان کوچک زیباییست رسیدگی میکند و گویا جدا شدن برگهای گیاه به زمین افتادن برگها به مانند مرثیه ایست که بر تنهایی پیرمرد خوانده میشود!

نقطه ی مشترک هر سه مکان با زیرکی خاص کارگردان/ نور و سپیدیست که موج میزند و این نور و سپیدی سراسری در ویدیو بیانگر امید ناشی از مصرع: (عشق یعنی همه چیز ... ) و یا مصرع ( نه! تو تنها نیستی...) میباشد!

در انتهای ویدیو/ اینطور به نظر میرسد که خوشبینی و امید حاصل از شعر اثربخش میشود و منجیان احساس غم و تنهایی هر سه شخصیت ویدیو از راه میرسند و عشق بر نا امیدی چیره میشود!

برای دخترک غمگین و عروسکش/ عروسکی همانند  آورده میشود که با زیرکی خاص کارگردان عروسک آورده شده قرمز رنگ و نماد عشق است و باعث خوشحالی دخترک شده و او را از غم رهایی میبخشد! برای پیرمرد رنجور و غمگین زن مسنی از راه میرسد و با دادن قیچی (باز هم قرمز رنگ که نماد عشق است) به پیرمرد به او ثابت میکند که تنهایی در برابر عشق مغلوب است/ و در انتهای ویدیو زنی که با لباس غمگینی مشغول آرایش خود بود با رسیدن معشوقش مواجه میشود و از فرط عشق و شادی/ حجاب غمگین را از سرش کنار میزند و همگان باز هم با آخرین زیرکی کارگردان شوکه میشویم که نقش آن زن را خود گوگوش بازی میکند!

شاید کمتر شاهد این موضوع باشیم که ویدیویی آن هم در مارکت ایرانی بدین صورت و با این فکر و ایده ی جذاب کار شده باشد/ که البته این تنها از عهده ی الک کارتیوی عزیز ساخته است!

ممنون میشم که از نظرات شما عزیزان نیز آگاه بشم!

مرسی!

حمید رضا سام کی>>>>> H@mid.R