سلام

بنده در زمینه ی مهدویت کار میکنم

یه نظر بنده, این موضوع باید در زمینه ی تشیع به صورت عام بیان بشه و در زمینه ی مهدویت, بهتره اول ضرورت طرح مباحث مهدویت مورد بررسی قرار بگیره, بعد معرفت امام و ضرورتش و مباحث دیگه پیرامون مهدویت

موفق باشید

دوستان منظر دلایل عقلی ونقلی شماهستم تا بخث رواین هفته تموم كنیم تا باهم براساس همه ارسال ها به نیچه برسونیم بخث امون رو

التماس دعا

بدان که غیبت حضرت مهدی که دوست و دشمن را متعجب ساخته، خود دلیلی بر امامت آن بزرگوار و امامت نیاکان پاک اوست. چون اگر به کتابهایی که شیعه و غیر شیعه در این زمینه نوشته اند مانند کتاب «غیبت»،«ابن بابویه» و «نعمانی» و کتاب«الشفاء الجلاله» و کتاب «ابو نعیم حافظ» که در اخبار مهدی و اوصاف او و حقیقت ثبوت و خروج و ظهور اوست و... غیره مراجعه کنی ،می بینی که همه یا بیشتر آنان پیش از تولد آن حضرت از غیبت  وی خبر داده اند.پس اگر آن بزرگوار به غیبتی چنین دراز مدت دست نمی زد،امامت او و نیاکان پاکیزه اش مورد طعنه قرار می گرفت.

بنابراین ،غیبت او دلیل بر حقانیت پیشوایان و حجتی علیه مخالفان او خواهد بود.افزون بر این،باید دانست که غیبت آن حضرت از آنان که شرف دیدار او نصیبشان نمی شود،از آن روست که خود آن اشخاص از پیروی آن حضرت و از اطاعت پروردگار رویگردانند.

از کتاب «کشف المحجة لثمرة المهجة» نوشته ی سید بن طاووس (ره): توصیه های معرفتی و اخلاقی سید بن طاووس به فرزندش

مناظره دو دانشمند اهل سنت درباره حقانیت حضرت مهدی(عج)

مهدویت حقیقتی انگار ناپذیر است به طوری که گاه بعضی از دانشمندان اهل سنت بدان اعتراض کرده اند خردمندی از میان خودشان به او پاسخ داده است.

خبرگزاری شبستان: اعتقاد به مهدویت از جمله حقایق و ذخائری است که خداوند افتخار آن را به دیم مبین اسلام عطا فرموده است از این رو دانشمندان و بزرگان هردو مذهب اهل تسنن و تشیع در شرایطی که بدان حمله ای صورت گرفته به دفاع برخواسته اند.

ابن خلدون، از دانشمندان قرن هشتم و صاحب تاریخ معروف در مقدمه تاریخ خود مى گوید: بدان که بین همه مسلمانان مشهور است که با گذشت روزگاران ناگزیر در آخر زمان مردى از اهل بیت ظهور مى کند که دین را یارى و عدالت را آشکار مى سازند و مسلمانان از او پیروى مى کنند وى بر ممالک اسلامى استیلا مى یابد و مهدى نامیده مى شود و خروج دجال و حوادث پس از او که از نشانه هاى مسلم قیامت است بعد از ظهور وى اتفاق مى افتد و عیسى بعد از فرود مى آید و دجال را مى کشد و یا همزمان با ظهور مهدى فرود مى آید و او را در کشتن دجال یارى مى نماید و در نماز به مهدى اقتدا مى کند. (1)

آنگاه ابن خلدون بیست و هفت روایت را که درباره مهدى (ع) آمده است مورد بررسى قرار مى دهد و در مورد برخى از روایان آن انتقاد مى کند و در پایان مناقشات خود، این عبارت را مى آورد. این است همه روایاتى که راویان در شان مهدى (ع) و ظهور وى در آخر زمان آورده اند، و چنانکه ملاحظه نمودى بجز اندکى، بقیه خالى از نقد و انتقاد نیست.(2)

سپس برخى از آرای اهل تصوف را درباره مهدى منتظر مورد نقد و بررسى قرار داده و آنگاه بحث خود را با این گفتار پایان مى دهد.

و حقیقتى که شایان ذکر است اینکه هیچ دعوتى نسبت به دین و حکومت کامل نمى شود مگر با وجود قدرت و حمایت قبیله اى که از آن پشتیبانى و دفاع کنند تا آنکه امر خدا در آن آشکار گردد.

و این مطلب را قبلا بیان کردیم و با براهین قطعى نشان دادیم که همبستگى شدید فاطمى ها و حتى قریش در سراسر جهان بکلى متلاشى شد و ملت هاى دیگرى پیدا شدند که تعصبى بالاتر از تعصب قریش داشتند مگر گروهى از طالبیان از جمله بنى حسن و بنى حسین و بنى جعفر که در سرزمین حجاز در مکه و ینبع در مدینه باقى ماند و در آن شهرها پراکنده اند و بر آن نقاط غالب هستند، آنها دسته هایى هستند که از لحاظ وطن و حکومت و راءى و عقیده بصورت متفرق و پراکنده بسر مى برند و شمار آنان به هزاران تن مى رسد.

بنابراین چنانچه ظهور این مهدى صحیح باشد دلیلى برظهور و دعوت او وجود ندارد مگر آنکه از ایشان باشد و خداوند دلهاى آنان را در پیروى از وى به یکدیگر الفت و پیوند دهد تا با قدرت تمام و حمایت کامل به ابراز دعوت خود بپردازد و مردم را به پذیرفتن آن وادار سازد اما به غیر این روش ، مانند اینکه فردى فاطمى در گوشه اى از جهان بدون حمایت و پشتیبانى (فاطمى ها) و بدون قوت و قدرت و صرفا به خاطر انتساب به اهل بیت دست به چنین دعوتى بزند، نمى تواند موفق باشد.(3)

با اینکه ابن خلدون اعتقاد به حضرت مهدى (ع) را بطور قطع رد نکرده اما آنرا بعید دانسته و در تعدادى از روایات آن مناقشه مى کند، دانشمندان نظرات وى را در این مورد و نسبت به یک عقیده اسلامى که روایات مربوط به آن مستفیض و متواتر است، ناروا و انحرافى دانسته اند و او را بدین گونه مورد سرزنش قرار داده اند که او مورخ است و تخصصى در روایت ندارد تا شایستگى این را داشته باشد که آن را مورد جرح و تعدیل و اجتهاد قرار دهد.

بزرگترین نقدى که در پاسخ او نوشته شده است کتاب "الوهم المکنون من کلام ابن خلدون" از دانشمندان محدث "احمد بن صدیق مغربى" است با بیش از یکصد و پنجاه صفحه که مؤلف مقدمه‌اى مفصل بر آن نوشته و نظریات راویان حدیث را که در صحت و تواتر روایات مربوط به حضرت مهدى است در ضمن مقدمه آورده و سپس ‍ اشکالاتى که بوسیله ابن خلدون به سندهاى بیست و هشت روایتى را که او ذکر کرده است یک به یک مورد نقد و پاسخگویى قرار داده و آنها را بى اساس و ضعیف دانسته آنگاه روایات مربوط به حضرت مهدى (ع) را تا یکصد روایت کامل کرده است.

پی نوشت:
1- مقدمه ابن خلدون، چاپ ، داراحیاء التراث العربى، ص 311
2- همان، ص 322
3- همان، ص 327. برگرفته از کتاب عصر ظهور

با سلام

باعرض بوزش بدلیل دیر شر کت کردنم دراین بحث  

دوست ارجمندم اقای وبلاگ نویس مطلب بسیار زیبایی نوشته بودن که جادارد تشکرویزه ای بنمایم

وبه همه دوستان قول میدم تا اخر این هفته  این بخث رو به اخربرسونیم ان شالله

در مورد اثبات امامت هشام بن حكم  مناظری با عمرو بن عبید دارد كه یكی از راههای اثبات این حقانیت امامت مهدی موعود است

داستان عَمرو بن عُبید و جلوس او در مسجد بصره و گفتگوى او با مردم به من گوشزد شد، و بر من بسیار ناگوار آمد؛ براى ملاقات و مناظره با او حركت نموده و به بصره وارد شدم.

روز جمعه بود به مسجد بصره درآمدم دیدم كه حلقه وسیعى از جماعت مردم مجتمعند و در میان آنان عمرو بن عبید مشغول سخن گفتن است؛ مردم سؤال مى‏كنند و او جواب مى‏گوید.

عمرو بن عبید یك شَمله سیاهى از پشم بر كمر خود بسته و شمله دیگرى را رداى خود نموده و سخت مشغول گفتگوست.

من از مردم تقاضا نمودم كه راهى براى من باز كنند، تا خود را بدو رسانم؛ مردم راه دادند، من از میان انبوه جمعیت عبور نموده در آخر آنان نزدیك عمرو بن عبید دو زانو به زمین نشستم، سپس گفتم: اى مرد دانشمند! من مردى هستم غریب، مرا رخصت مى‏دهى سؤالى بنمایم‏؟

گفتم: آیا چشم دارى؟

گفت: اى فرزند این چه سؤالى است؟ تو مى‏بینى من چشم دارم دیگر چگونه از آن سؤال مى‏كنى؟

گفتم: مسئله من همین بود كه سؤال كردم آیا پاسخ مى‏دهى؟

گفت: اى فرزند سؤال كن و اگرچه این سؤال تو احمقانه است!

گفتم: جواب مرا بگو

گفت: سؤال كن‏

گفتم: آیا چشم دارى؟

گفت: بلى‏

گفتم: با چشمت چه مى‏كنى؟

گفت: با آن رنگها و اشخاص را مى‏بینم‏

گفتم: آیا بینى دارى؟

گفت: بلى‏

گفتم: با بینى ات چه مى‏كنى؟

گفت: بوها را استشمام میكنم. گفتم آیا دهان دارى؟

گفت: بلى‏

گفتم: با دهانت چه مى‏كنى؟

گفت: طعم و مزه غذاها را مى‏چشم‏

گفتم: آیا گوش دارى؟

گفت: بلى‏

گفتم: با گوش ات چه میكنى؟

گفت: صداها را گوشم مى‏شنوم‏

گفتم: آیا قوّه ادراك و مغز مفكّر دارى؟

گفت: بلى‏

گفتم: با آن چه مى‏كنى؟

گفت: با آن هر چه را كه از راه حواس بر من وارد شود تمیز مى‏دهم‏

گفتم: آیا این حواس و اعضاء بى‏نیاز از مغز و قواى درّاكه نیستند؟

گفت: نه‏

گفتم: چگونه نیازمند به مغز و قواى مفكّره هستند، در حالیكه همه آنها صحیح و سالمند، عیب و نقصى در آنها نیست؟

گفت: اى فرزند این جوارح و حواس چون در واقعیّت چیزى را كه ببینند یا بو كنند یا بچشند یا بشنوند شك بنمایند آنها را به مغز و قواى درّاكه معرفى مى‏كنند، و مغز است كه صحیح را تشخیص مى‏دهد و بر آن تكیه مى‏كند و مشكوك را باطل نموده مطرود مى‏نماید!

هشام مى‏گوید: به او گفتم بنابراین خداوند قلب و مغز را براى رفع اشتباه حواس آفریده است؟

گفت: آرى‏

گفتم: براى انسان مغز لازم است و گرنه جوارح در اشتباه مى‏مانند؟

گفت: آرى‏

گفتم: اى ابا مروان [1]

خداوند تبارك و تعالى جوارح و حواس انسان را مهمل نگذارده تا آنكه براى آنان امامى قرار داده كه آنچه را كه حواس به صحّت تحویل دهند تصدیق كند و مواضع خطا را از صواب فرق گذارد، و بر واردات صحیح اعتماد و بر غیر صحیح مهر بطلان زند؛ چگونه این خلق را در حیرت و ضلال باقى گذارده، تمامى افراد انسان را در شك و اختلاف نگاهداشته و براى آنان امامى كه رافع شبهه و شك آنان باشد و آنان را از حیرت و سرگردانى خارج كند معیّن نفرموده است؟

و براى مثل توئى در بدن تو براى حواس و جوارح تو امامى معیّن فرماید تا حیرت و شك را از حواس تو بردارد؟

هشام مى‏گوید: عمر بن عبید ساكت شد و چیزى نگفت، سپس رو به من نموده گفت:

تو هشام بن حكم هستى؟

گفتم: نه‏

گفت: آیا از همنشینان او هستى؟

گفتم: نه‏

گفت: پس از كجا آمده‏اى و از كجا هستى؟

گفتم: من از اهل كوفه هستم گفت بنابراین یقیناً خودت هشام هستى‏

سپس برخاست و مرا در آغوش خود گرفت و خود از جاى خود كنار رفته مرا بر سر جاى خود نشانید؛ و دیگر هیچ سخن نگفته در مقابل من سكوت اختیار نمود، تا من از آن مجلس برخاستم.

هشام مى‏گوید: حضرت صادق علیه السلام از بیان این طریق مناظره من بسیار خشنود شده و خندیدند و گفتند: اى هشام! چه كسى به تو تفهیم نموده اینطور مناظره نمائى؟

عرض كردم: اینطریق را از وجود مبارك شما یاد گرفته، و بر حسب موارد و مصادیق مختلف خود پیاده مى‏نمایم.

حضرت فرمودند: سوگند به خداى كه این قسم از مناظره در صحف حضرت ابراهیم و موسى نوشته شده است [1]

[1] این روایت را صدوق نیز در امالى ص 351 از سعد بن عبد الله از ابراهیم بن هاشم از اسمعیل بن مراد از یونس بن عبد الرحمن از یونس بن یعقوب نقل مى‏كند و مى‏گوید در نزد حضرت جماعتى از اصحاب بودند كه در میان آنها حمران بن أعین و مؤمن الطاق و هشام بن سالم و الطیار بودند و جماعتى دیگر از اصحاب بودند كه در میان آنها هشام بن الحكم بود و سپس عین حدیث را تا به آخر نقل میكند.

منبع  :  امام شناسی ج 1 ص 12

سلام.

من آخرش متوجه نشدم کجایش اشتباه است.

در گیر لغات نباشید. وقتی میگوییم خدا یکی است، یعنی چند تا خدا ندارم. این هیچ به معنای کوچک شمردن نیست. با کلمات بازی نمیکنیم.

روز قیامت (معاد) هم یک زمان و مکان معلومی هست که زمانی اتفاق خواهد افتاد. پس اینکه بگوییم الان هم معاد هست یا نه ، این هم بازی با کلمات و فلسفه چینی هایی هست که آدم رو به گمراهی میکشونه. مهم مفهوم هست و نه صرفا کلمات که ما بخواهیم با اونها بازی کنیم.

سلام دوست عزیز.

مطالبی که در مورد اصول دین نوشته بودین در باب توحید و معاد اشتباه است و این همان اشتباهی است که ما شیعه ها داریم یعنی اصول دین خود را خوب نمیشناسیم مثلا خدا یکی است یعنی چه؟ایا یک عددی است؟اگر یک عددی است نمیتوان برای ان دو تصور کرد؟ایا یک بودن به معنای کوچک شمردن خداست چون عدد یک کوچکترین عدد مثبت است؟اگر بتوانید به این سوالات پاسخ دهید متوجه میشوید که ما هنوز خدا را نمیشناسیم.

یا در مورد معاد ایا معاد روزی است که خواهد امد؟اصلا معنی معاد چیست؟ایا نه این است که معاد الان هم هست؟ایا معاد با قیامت یکی است؟

به نظر من بهتر است ما اول اصول دین خود را که به معنی شنارژ یک ساختمان است بشناسیم و بعد به سراغ مسائل دیگر برویم.ما ها متاسفانه هیچ شناختی روی اصول دین خود نداریم و عوضش اون قدر روی فروعات دین وقت میگذاریم که اخرش هم میشود وضعیت کنونی!!!قصد جسارت ندارم درد دل خودم را عرض کردم مساله ای که خودمم بهش گرفتارم.

حقانیت شیعه وامامت

تمام اهل سنت و شیعه اعتقاد بر آمدن منجی الهی و امام زمان(عج) دارند و بر این موضوع اعتقاد دارند.

خب پس پیشنهاد میکنم بیاییم و همگی انتخابات برگزار کنیم و امام زمان را انتخاب کنیم!

تعجب بر انگیز است؟! حتما پاسخ اینست که امام زمان، انتخاباتی نیست. خدا او را معین و معلوم میکند. پس چگونه است که امام آخر را باید خدا انتخاب کند ولی امام اول را نمایندگان اقوام مردم؟ اگر امام آخر از سوی خدا انتخاب میشود، پس امام اول هم از سوی خدا باید انتخاب میشده است.