قمر‌های طبیعی قمر هایی هستند که به طور طبیعی در محور جاذبه یک سیاره قرار گرفته‌اند. ماهواره ها و ایستگاه های فضایی جزء قمر های مصنوعی حساب می شوند.
قمر به طور کلی شیئ است که به دور مدار یک سیاره در گردش است.

تفاوت گردش ماه به دور سیاره با گردش سیاره به دور خورشید این است که شیئ آسمانی پس از اسارت در میدان جاذبه سیاره حرکت کرده و در آخر به مکانی می‌رسد که جاذبه سیاره و ستاره، هیچکدام بر آن تاثیری ندارد. سپس در خطی که جاذبه صفر وجود دارد شروع به حرکت کرده و مداری مجازی را تشکیل می‌دهد

قمر‌های بزرگ منظومه شمسی شامل ماه قمر زمین، قمر‌های مشتری به قرار گالیلن، یو، اروپا، گانیمدوکالیستو ، تیتان قمر کیوان و قمر تریتون از نپتون. در منظورمه شمسی هشت سیاره و سه سیاره‌کوتوله قرار دارد که قمرهای آن‌ها به شرح زیر است: