این مسئله رای دادن و رای ندادن هم در نوع خودش مسئله ای چالش بر انگیز در چند سال گذشته بوده است.خوب

خیلیها هستند که می گویند اقا چه رای دادنی و چه تغییری فرقی به حال ما نمی کند ؟؟یا مثلا اقا تا زمانیکه قانون اساسی تغییر نکند 

هیچ فایده ای ندارد و تا زمانیکه فلان اقا نرود که نمی شود و....

این مسئله متاسفانه تا جایی پیش رفته است که این مسئله رای ندادن تبدیل شده است به یک نوع پوز روشنفکرانه و به حساب

افرادی که رای نی دهند خود را افرادی روشنفکر و با معلومات تری نسبت به افرادی می دانند که می روند و رای می دهند و

حتی با نوعی نگاه طعن و حتی تمسخر به افرادی نگاه می کنند که قصد رای دادن دارند.و ایشان را مردمانی ساده اندیش و ترسو

و سازش کار و.... می دانند.

ولی ایا واقعا رای ندادن ما توانسته است مشکلی را حل کند؟؟اصلا بد نیست نیم نگاهی به کارنامه تحریی ها بیاندازیم ا ببینیم ایا

واقعا  رای ندادن این اقایان تحریمی مشکلی را حل کرده است یا......

شاید بتوان گفت اولیین انتخاباتی که بعد از دوم خرداد به طور جدی مورد تحریم قرار گرفت انتخابات شوراها در دوره دوم بود.و البته

 می توان گفت موفقیت امیزترین تحریم انتخاباتی و با عرض تاسف فاجعه امیز ترین و بزرگترین اشتباه تحریمیان.چون انتخابات

شوراها در دوره دوم ازاد ترین انتخابات در طول حیات سیاسی جهوری اسلامی بوده است که حتی بسیاری از نیروهای ملی ما

توانستند در ان شرکت کنند.ولی متاسفانه چنین انتخاباتی با ستقبال سردی روبرو شد.از 45 میلیون واجد رای دادن تنها 20

میلیون    پای صندوق های رای امدند.تحری موفقیت ایز بود ولی نتیجه اش فاجعه امیز اصولگرایان با پلاکارد هایی مزین به نام اباد گران 

توانستند حداکثر بهره برداری را از این انتخابات سرد ببرند.وتیجتا حمود احدی نزد توانست وارد ساختان پاستور شود همانجاییکه

بعدها سکوی پرتاب او به بهشت بود.در واقع اسلام گرایی بنیاد گرایی با یک بچه بازی خودخواهخانه اقایان اپوزوسیون دوباره

چون اتش زیر خاکستر سر بلند کردو فرزندان فکری نوابصفو یها توانستند با کمک پدر خوانده های بازاری خود بر صندلیهای

 پارلمان های شهری بزنند.در حالیکه  این انتخابات می توانست باعث تحولی بزرگ در عرصه سیاسی ما شود.اگر شرکت مردم

در این انتخابات چیزی حدود 30 میلیون بود ان وقت  نیروهای اصلاح طلب می توانستند فرصت نفوذ بیشتر به حاکیت داشته

باشند.و دامنه نفوذ در حاکمیت بیشتر می شد و از طرفی حاکمیت بدین ترتیب ترغیب به این میشد که انتخاباتهای بعدی را ازادتر

برگزار کند تا بتواند جمعیت بیشتری را به پای صندوق های رای بکشاند.سیاست چیزی جدا از این نیست یک بازی دو طرفه

برد برد است حریفت می خواهد با نشان دادن ارای مردم خود را در جهان مشرویت بخشد تو هم در قبال چنین مسئله ای از

حاکمیت تقاضای انتخابات ازاد می کنی.وقتی که حاکمیت با چنین استقبال سردی در انتخابات شورها های دور دوم روبرو شد

رویه دیگری را در انتخابات مجلس در پیش گرفت و با رد صلاحیتهای گسترده تنها نیروهای سیاسی محافظه کار را به میدان رقابت

فرستاد.درستش هم همین بود وقتی مردم استقبالی از ان انتخابات ازاد نکردند چه دلیلی وجود دارد که انتخابات ازاد برگزار شود

و حاکمیت ریسک تائید صلاحیت چهره های منتقد خود را به جان بخرد ان هم برای برگزاری انتخاباتی که گویا برای مردمش شرایط

 ازاد بودن ان فرقی نمی کند.بعد از این دو تجربه تلخ بود که گویا برخی متوجه اشتباه خود شدند و دوباره با صندوق های رای

اشتی کردند.ولی چه فایده کار از کار گذشته بود و حالا محافظه کاران راه و چاه انتخابات و تقلب در ان را فهمیده بودند و دیگر

حاضر به تائید رقبای خود نبودندصندلیهای مجلس هم بالشتکهای گرم و نرمی برای اقایان شده بود که دل کندن از ان خیلی سخت

 بود.

اگر به نتایج چند انتخابات گذشته بر گردیم می بینیم که عملا جریان تحریم در همه انها شکست خورده است.میزان ارای شرکت

 کننده در چند انتخابات گذشته چیزی بین 42 تا 48 میلیون نفر بوده که عمدتا جمعیتی بین 27 تا 30 میلیون هیشه پای صندوق

های رای امده اند و این یعنی بی فایده بودن تحری چون این میزان شرکت کننده نمره خوبی برای رزیم است و در همه جای دنیا

همیشه یک چنین تعدادی پای صندوق  رای نمی ایند.و این مسئله مشروعیت هیچ رزیمی را کم نمی کند.تازه اصولگرایان تازگیها

شگرد جدید را یاد گرفته اند و ان هم اینکه تعداد افراد شرکت کننده در انتخابات را چیزی بین 5 تا 7 میلیون کمتر از ارا واقعی نشان

می دهند و این یعنی شکست تحریمیها..........

نمی دانم این علاقه به تحریم در بین ما ایرانیها از چه جایی سرچشمه می گیرد؟؟شاید از بی حوصلگی ماست.همیشه بازیها را

در اخرین لحظات باختیم.همیشه فوتبال را در همان 90 دقیقه برای خود تعریف کرده ایم حوصله وقت اضافه را نداشته ایم پنالتی

 که جای خود داردهمیشه.بازی را در نزدیکترین لحظه پیروزی باخته ایم.اینجوری نه در فوتبالمان به جایی می رسیم و نه در

سیاستمان و نه در چیز های دیگرمان.

اصلا اقا این حرفا را ول کن فقط پالانش دارد عوض میشود.نیمی از عقب ماندگیهای ما از هین ضرب المثل هایمان است

یا حق