ما جوان هایی که آنقدر از امورات کشورمان دورمان نگاه داشتند و خانواده و جامعه مانند کودکان با ما برخورد کردند که الان به راحتی می توانیم بگوییم به ما چه!!اصلا به این فکر نمی کنیم که آینده برای ماست نه این حضراتی که در پست های مختلف نشتسته و میز خود را دو دستی چسبیده اند و حاضرند به خاطر پست و مقامشان از اعتقادات و حتی ناموسشان  بگذرند.

یادمان رفته که سرنوشت کشورمان مربوط به ما است.راحت می گوییم بگذار هر چه می خواهد بشود.به راحتی خود را عقب کشیده و فکر می کنیم که ما هیچ کاره هستیم.در صور تی که آینده این مملکت در دست ماست .تا کی این پیر و پاتال ها می خواهند به ما زور بگویند و هر جوری که می خواهند با ما رفتار کنند.نسل این آقایون خوب و به اصطلاح مسلمانی که بیشتر شبیه کافران هستند در حال انقضاست و ما هستیم که باید از الان به فکر ریاست جمهوری و مجلس و شورای نگهبان و سفارت و تمام شغل ها و سمت های دولتی و غیر دولتی این مملکت باشیم.

تا کی می خواهیم به هر کس و ناکسی که در ماشین گشت ارشاد نشسته و معلوم نیست از کدام جهنم دره و ده کوره ای آمده اجازه دهیم که در خیابان به خواهر و مادرمان و خودمان توهین بکنند و هر چه دلشان می خواهد  به ما بگویند و به راحتی انگ بیگانه پرستی و غرب گرایی  و خاتمی پرستی و انگل اجتماعی و بی دینی و کافری را به ما بزنند.

اخر تا کی سکوت کنیم تا کی کلمه هامان را در گلو خفه کنیم و بگوییم به ما چه!!تا کی افتخارمان سفید ماندن برگ انتخاباتی شناسنامه هایمان باشد...

تا کی می خواهیم به رسانه های داخلی و خارجی اجازه دهیم هر طوری که می خواهند با تفکرات ما بازی کنند و هر چه می خواهند در مغز ما بریزند و تفکرات ما و اندیشه هایمان را محدود و سطحی کنند..

تا کی می خواهیم منتظر یک معجزه باشیم و منتظر باشیم تا یک شبه تمام ویرانی هایی که به علت مدیریت ناصحیح و بر اساس عقاید فردی در جامعه به وجود آمده بدون هیچ تلاشی از سوی ما از بین رفته و ایران کنونی بهشت برین شود.....

اخر تا کی تحمل کنیم.تا می خواهیم حرف بزنیم می گویند وای حرف نزن ضد انقلابی ضد نظامی

تا کی می خواهد شکاف بین دو نسل بیشتر شود و ما هم سکوت کرده و نظاره گر باشیم.

تا کی افراط و تفریط خواهیم کرد...یک عده از ما فقط روزنامه کیهان می خوانیم ...یک عده فقط صدای آمریکا گوش می دهیم.یک عده بی بی سی را خدای اخبار دانسته و می گوییم هر چه می گوید حقیقت است..یک عده مان به 20:30 و اخبار انتخاباتش معتادیم...یک عده مان هم که عشق رنگارنگیم و رنگارنگ شدن......

تا کی می خواهیم نسبت به محیط اطراف خود دید یک بعدی داشته باشیم و هر کسی که مانند ما فکر می کند،لباس می پوشد،راه می رود،حرف می زند و رفتار می کند را دوست بداریم و ازبقیه متنفر باشیم.تا کی می خواهیم دعوای دین داشته باشیم و بگوییم عاشق خداییم

تا کی آینده کشورمان را به دست رای فروشان ، رای بگیران و روستاییان و عشایر و کپر نشینان وحاشیه نشینان وانسان های ساده لوح از دنیا بی خبر که با یک گونی سیب زمینی خام شده و همه بدبختی هایشان یادشان می رود خواهیم داد تا برای ما تصمیم بگیرند.

تا کی اجازه خواهیم داد که به نام دین و رهبر و اسلام هر چه می خواهند بکنند...

ما باید به همه نشان دهیم که هستیم.. می فهمیم ..به وضع موجود معتزضیم ...آزادی می خواهیم...رفاه می خواهیم...باید بگوییم که گدا نیستیم و نمی خواهیم کسی به ما صدقه بدهد..

ما ثابت می کنیم که سر و وضع ظاهریمان دلیل بر عدم درک و بی تفاوتی نسبت به جامعه نیست...ما باید ثابت کنیم که همه زندگیمان را وقف پارتی و داف و زید و شبگردی و مواد و هر چیز دیگری که خودشان در کاسه مان ریخته اند تا هر روز مست تر شویم و ساکت بمانیم و توان مقابله نداشته باشیم،نکردیم.

ما خیلی باهوش تر و زیرک تر از این حرف ها هستیم که کسی بتواند ما را مشغول ساخته و آینده مان را هر طور می خواهد رقم بزند.

تا انتخابات وقت زیادی برای فکر کردن باقی مانده خواهشمندم که کمی فکر کنید کمی سیاسی باشید به من چه نگویید.آینده برای ماست .برره ای نباشیم که برای اعتراض شیشه های خانه خود را می شکاندند.کمی مسئولیت پذیری بد نیست.ما باید تمام اخبار چه آنهایی که دوست داریم و چه آن هایی که مخالفشان هستیم را بخوانیم .باید بخوانیم و تفکر کنیم تا دوست و دشمن و حق و باطل را تشخیص دهیم.باید دست به دست هم دهیم تا با شعار هر ایرانی یک ستاد بتوانیم قدرت مندان زور گو را از تخت پایین کشیده و با هراصلاح طلب و اصول گرایی که جلوی پیشرفت و آزادی واقعی و انسانی ما را می گیرد مبارزه کرده و ساکتش کنیم...

ما شعار نمی دهیم ...

ما اهل عمل کردن هستیم...

سرنوشت کشور در دستان ماست