گران مایه شاهی کیومرثی                            همان پور هوشنگ طهمورثی

ندانم از چه سبب رنگ آشنایی نیست             سهی قدان سیه چشم ماه سیما را 

بترس از جهاندار یزدان پاک
خرد را مکن با دل اندر مغاک
------------------------------------------------
یزدان ، یکی از نام های خداوند ...

می خونم آخ که دیگه فرنگیس عشق تو داغونم کرد
به کی بگم که چشمات تو غصه زندونم کرد
دلم شده دیوونه ، خدا خودش میدونه
کوچه دلش میگیره ، سکوتشو میشکونه
پنجره ها با فریاد ، میگن کی باز میخونه ...
............................................................ اثر جاودانه استاد سیاوش قمیشی

سپاس آقای محمدی از توضیحتون

____________

خانم بهار منظور من رو خوب فهمیدن

همون نگار و  وفا

یعنی اینقدر گنگ نوشته بودم ؟؟؟!!

 

 

شاپری جان ، فکر کنم منظورشون " نگار " و " وفا " بوده !

البته آقای محمدی ، سپاسگزار میشیم اگه خودتون بگید چه نامهایی مورد نظرتون بوده

اگه می خوای به دیدار یار بری ،

 زخم زیاد بردار ،

 چون هرچه زخم بیشتری داشته باشی ،

بیشتر وفای تو ثابت میشه

بزم نگاره گئدسن اگر یاره چوخ گوتور

یارین یارالی گورسه سنی با وفا دئیر

 

من نه آن یوسف گمگشتۀ باز آمده ام
من نه آن رنج کش کوه به دستم کنده ام

من نه فرهادم که شیرین ره به خوابم دیده ام
من نه مجنونم که لیلی را چو اختر دیده ام

من سینا آن عاشق سرگشته ام
عشق را بر روی قلبم همچو مه بنوشته ام

در پی یک جمله قلبم را به آتش می کشم
روح من جانم عزیزم از برایت گشته ام

 

 

 

شاید آنروز که سهراب نوشت : تا شقایق هست زندگی باید کرد خبری ازدل پر درد گل یاس نداشت باید اینجور نوشت : هر گلی هم باشی چه شقایق چه گل پیچک و یاس زندگی اجبار است

دارای جهان نصرت دین خسرو کامل                                      یحیی بن مظفر ملک عالم عادل
                                                                                                                                 حافظ

 

عیب خسرو مکن ای مدعی و تلخ مگوی
گر ز شور لب شیرین ز شکر باز آمد
آنکه مرغ دلش از حسرت گل پر می‌زد
همچو بلبل ز چمن رفت و دگر باز آمد

 

 

 

شاپرک بالت شکسته

پر پرواز تو بسته

می بینم غم توی چشمات

چه غریبونه نشسته

شاپرک خوابه قناری

چه جوری دووم میاری

گلا پژمرده و زردن

تو عجب طاقتی داری

شاپرک دردت به جونم

تورو از خودم می دونم

بذار یه شعری که گفتم

واسهءدلت بخونم

شاپرک دل توی سینه

ساعتا تنها می شینه

وقتی شب می رسه از راه

خواب پروازو می بینه

واسه زخمام یه دوا نیس

دلم از دلت جدا نیس

توی این غربت جونگیر

یه نگاه آشنا نیس

هرجا که میری خزونه

غروبه دل نگرونه

آفتابش جونی نداره

اما شب اینجا می مونه

نمی دونم مثه بارون

رو کدوم شونه ببارم

روی شاخه ها تو غربت

شاپرک من تو رو دارم