بی تفاوت, بی هدف, بی آرزو

می روم در چاه تاریکی فرو

عاقبت یک شب نفس گوید که: بس

وزتپیدن باز ماند نفس

مرغ کوری می گشاید بال خویش

می کشد جان مرا دنبال خویش

باد سردی می وزد در باغ یاد

!!!برگ خشکی می رود همراه باد

عشق من این جا بمان  فکر کوچیدن  نباش

زلفـــها  آشــفته  کن   فکر    تابیدن    نباش

ماه  من  هستی  و  من  زنده ام  با  نورتو

آن  رخ  چون   ماه  را   فکر  پوشیدن  نباش

آسمان هم شد بخیل غنچه ها لب  تشنهاند

غنــــچه  زیــبـــای  من   فکر   روییدن   نباش

نوش  جان  کردی  دلا  هر چه  می در بادهبود

این قدح  داروی  تو  است فکر نوشیدننباش

قسمت  تو  ای  دلا  گشته   هجران  وفراق

کن   سکوت  و  دم  مزن  فکر شوریدن  نباش

ان   لب   یاقوت  او    عبدیا   هشیار   باش

میوه  ممنوعه  است  فکر  بوسیدن   نباش

وقت رفتن چشمهایت را تماشا می کنم

غصه هارا می کشم در خویش و حاشا می کنم

جاده می خواند تو را پرواز کن معبود من

رقص پرواز تو را تنها تماشا می کنم

اسمان ارزانی چشمان مستت عشق من

اسمان را زیر پاهایت تماشا می کنم

میروی در لا به لای ابرها گم میشوی

رفتنت در عمق دریا را تماشا می کنم

آسمان بغضش شکست از خلوت سنگین من

زیر باران خاطراتت را تماشا می کنم

قشنگترین شعری که شنیدم صدای سکوت لبانم بود

به نسیمی همه راه به هم می ریزد

کی دل سنگ تو را آه به هم می ریزد  

سنگ در برکه می اندازم و می پندارم

با همین سنگ زدن ، ماه به هم می ریزد

عشق بر شانه هم چیدن چندین سنگ است

گاه می ماند و نا گاه به هم می ریزد

انچه را عقل به یک عمر به دست آورده است

دل به یک لحظه کوتاه به هم می ریزد

آه یک روز همین آه تو را می گیرد 

گاه یک کوه به یک کاه به هم می ریزد

از تو ای عشق!در این دل چه شرر ها دارم

یادگار تو چه شب ها چه سحرها دارم

با تو ای راهزن دل چه سفرها دارم

گرچه از خود خبرم نیست خبرها دارم

تو مرا واله و آشفته و رسوا كردی

تو مرا غافل از اندیشه ی فردا كردی

گرچه ای عشق!شكایت ز تو چندان دارم

كه به عمری نتوانم همه را بشمارم

گرچه از نرگس او ساخته ای بیمارم

گرچه ز آن زلف گره ها زده ای در كارم

باز هم گرم از این آتش جانسوز توام

سرخوش از آه و غم و درد شب و روز توام

باز اگر بوی مئی هست ز میخانه ی توست

باز اگر آب حیاتی است به پیمانه ی توست

باز اگر راحت جانی بود افسانه ی توست

باز هم عقل،كسی راست كه دیوانه ی توست

شكوه بیجاست مرا كشتی و جانم دادی

آنچه از بخت طمع داشتم آنم دادی

من ندیدم سخنی خوشتر از افسانه ی تو

عاقلان بیهده خندند بدیوانه ی تو

نقد جان گرچه بود قیمت پیمانه ی تو

آه از آن كه نشد مست ز میخانه ی تو

كاش دائم دل ما از تو بلرزد ای عشق!

آن دلی كز تو نلرزد به چه ارزد ای عشق؟

در جام نظر كردم سیمای تو را دیدم

در خنده ی نوشینش لبهای تو را دیدم

در عالم بیداری با یاد تو سر كردم

در خواب اگر رفتم رویای تو را دیدم

در سینه ی هر ذره خورشید ترا جستم

با دیده ی هر قطره دریای تو را دیدم

سودای دو عالم را یكباره زدل شستم

تا در سر بی سامان سودای ترا دیدم

از بسكه پرم چون نی از بانگ و نوای تو

هر دم به لبان خود آوای ترا دیدم

ای عشق !اگر دنیا صد رنگ عجب دارد

رنگین تر از او در خود دنیای ترا دیدم