اون که رفته دیگه هیچ وقت نمیاد                                تا قیامت دل من گریه می خواد

 

 

 

 

 

ورزش	gham ba mane

 

 

 

 

من همونم که همیشه غم و غصم بی شماره
اونیکه تنها ترین حتی سایه هم نداره
این منم که خوبیامو کسی هرگز نشناخته
اونکه در راه رفاقت همه هستی شو باخته
هر رفیق راهی با من دو سه روزی همسفر بود
ادعای هر رفاقت واسه من چه زودگذر بود
هر کی با زمزمه عشق دو سه روزی عاشقم شد
عشق اون باعث زجر همه دقایقم شد
اونکه عاشق بود عمری از جداشدن می ترسید
همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید
چه اثر از این صداقت چه ثمر از این نجابت
وقتی قد سر سوزن به وفا نکردیم عادت

مرا در سایه‌ها بُردی‌ ، تو اِی‌ خورشیدک‌ِ ناپاک‌ !

 

 

 

مهربانی صفت بازار عشاق خداست یادمان باشد از این کار ابایی نکنیم

 

 

 

 

من همونم که همیشه غم و غصم بی شماره
اونیکه تنها ترین حتی سایه هم نداره
این منم که خوبیامو کسی هرگز نشناخته
اونکه در راه رفاقت همه هستی شو باخته
هر رفیق راهی با من دو سه روزی همسفر بود
ادعای هر رفاقت واسه من چه زودگذر بود
هر کی با زمزمه عشق دو سه روزی عاشقم شد
عشق اون باعث زجر همه دقایقم شد
اونکه عاشق بود عمری از جداشدن می ترسید
همه هراس و ترسش به دروغش نمی ارزید
چه اثر از این صداقت چه ثمر از این نجابت
وقتی قد سر سوزن به وفا نکردیم عادت

مرگ از زندگی پرسید چرا من تلخم و تو شیرینی؟ زندگی در جواب گفت : چون من دروغم و تو حقیقت.

چه کسی میدانست ، سالهاست دیگر نمی نویسم
چه کسی میدانست ، سالهاست برای خود نمی گریم ، برای خود نمی خندم
چه کسی میدانست ، سالهاست خود را زیر آوار نگاه تو پنهان کرده ام
چه کسی میدانست !؟
نه ! هیچ کس نمیدانست
بگذار همچنان هم کسی نداند
بگذار کسی نداند من از تمام با تو بودنهای بی تو خسته شدم
بگذار کسی نداند که تو آمدی
اما!...
چه کنم که دیگر تاب ماندن ندارم
چه کنم که دیگر فقط خلوتی میخواهم برای خودم
چه کنم که رویای همیشه خندان روزهایت
دیگر توان خندیدن ندارد

بگذار این بار برای خود بگریم............

 

 

 

 

چه قدر حقیرند مردمانی كه نه جرأت دوست داشتن دارند ، نه اراده‌ی دوست نداشتن ، نه لیاقت دوست داشته شدن و نه متانت دوست داشته نشدن، با این حال مدام شعر عاشقانه می‌خوانند همیشه فراموش نکنیم ما تو زندانی هستیم که دیواری اون افکارمون هستند

 

 

 

 

 

 

 

سکوت یعنی یه حرف که رو دلمه ، یه اسم که رو لبمه ، یه شرم که تو چشامه