می روم خسته و افسرده و زار

سوی منزلگه ویرانه ی خویش

به خدا می برم از شهر شما

دل شوریده و دیوانه ی خویش

                                    می برم ، تا که در آن نقطه ی دور

                                     شستشویش دهم از رنگ گناه

                                      شستشویش دهم از لکه ی عشق

                                       زین همه خواهش بیجا و تباه

می برم تا  زتو دورش سازم

ز تو ، ای جلوه ی امید محال

می برم زنده بگورش سازم

تا از این پس نکند یاد وصال

                                   ناله می لرزد ، می رقصد اشک

                                       آه ، بگذار  که بگریزم من

                                         از تو ، ای چشمه ی جوشان گناه

                                             شاید آن به که بپرهیزم

بخدا غنچه ی شادی بودم

دست عشق آمد و از شاخم چید

شعله ی آه شدم ، صد افسوس

که لبم باز بر آن لب نرسید

                                  عاقبت بند سفر پایم بست

                                    می روم ، خنده به لب ، خونین دل

                                      می روم از دل من دست بدار

                                           ای  امید عبث   بی حاصل   

با اینکه میدونم اشتباه بود عشقم...........

اما هنوزم تو خاطرمی و نمیتونم فراموشت کنم .........هرچند بهم خیانت کردی............

رفتم تا تو خوش باشی.........سوختم........اما رفتم.........اما تو جری شدی..................

با همه اینها حتی هنوزم نمیتونم ازت خداحافظی کنم......این کارو ازم نخوااااااااااااااه...............

تو همیشه با منی عزیزم......اما سرنوشت تحمل عشقمونو نداشت و تو رو از من گرفت..........

پاینده باشی عشقم

خداحافظ ، خداحافظ ! سلام خوب دیروزم
بدون من تا ته دنیا به آتیش تو می سوزم

خداحافظ ، خداحافظ ! همیشه همدم و همراه
دلیل بغض بی وقفه , دلیل هق هق گهگاه

خداحافظ ، خداحافظ ! عزیز خسته از تكرار
نگو تقدیر ما این بود ، محاله بعداز این دیدار

خداحافظ ، خداحافظ ! سیه پوش سراپانور
شروع ناب هر شعری ، تو ای نزدیك دورادور

خداحافظ ، خداحافظ ! غزلساز طناب و شاخه و رویا
صدای ناب روئیدن ، غر یق عاشق دریا

خداحافظ ، خداحافظ ! گل اردیبهشت من
پراز نام زلال توست ، كتاب سرنوشت من

خداحافظ ، خداحافظ ! دلیل تازه بودنها
خداحافظ ، خداحافظ ! تمنای سرودنها

خداحافظ ، خداحافظ ! سفر خوش ! راه رویا باز
پس از تو قحطی لبخند ، پس از تو حسرت پرواز

غافل از این که تب عشق تو و بخصوص آتش خاموش نشدنی هجران بود که مرا به سختی میسوزاند و آخرین نشانه های حیات را نیز آهسته آهسته به خاکستر تبدیل مینمود از وداع با تو منصرف شدم چون هرگز نتوانستم چشمان درخشان تو را که بیشباهت به دریای خروشان و بیکران و عمیق و اسرار آمیز نیست فراموش کنم کسی چه میداند شاید همین رمز فاش نشدنی عجیب است كه مرا این چنین زندانی نموده است