خمینی به تخت نشسته است، خلخالی با حکم امام به درو کردن بزرگان عصر پهلوی و جوانان کرد و ترکمن و عرب و آذری و البته اصفهانی و شیرازی و تهرانی و... مشغول است. دستیاران شیخ گیوی نیز در دیگر ولایات مشغولند. همین حضرت استادی جوادی آملی که بعدها در پی عزل بنی صدر، دسته دسته جوانان را جلوی جوخه اعدام میفرستاد  

  آن شب تلخ در برابر شکوفه نو است. خلیل بهرامی خبر داده است که امشب بانوی فرزانه فرهنگ و آموزش کشور فرخرو پارسا را اعدام میکنند آن هم با زنی از ساکنان نفرینی قلعه «پری بلنده» قزوینی. حتی در لحظه مرگ میخواهند آن بانوی نازنین را که هزاران دختر میهن من شاگردانش بودند، تحقیر کنند. شکوفه نو خاموش است، قلعه نیز پس از آنکه چند تیغ کش نومسلمان کمیته ای بعضی از خانه هایش را آتش زده اند و حاج مانیان و تنی چند از بازاریها با انتقال ساکنانش به مراکز بازسازی روح و جسم، تطهیرشان کردهاند، به جز معتادانی فروافتاده و زنانی تا حنجره گرفتار سفلیس، از بانگ شادخواران و قوادان و اسپندی ها و مشتریها خالی است. چند جعبه پپسی را روی هم میچینند. یک گونی بر سر خانم پارسا کشیده اند و چادر نمازی بر سر پری که روزگاری زیباترین زن قلعه بود. سه نفر خانم پارسا را روی جعبه ها میگذارند و طناب را از روی گونی بر گردنش میاندازند. دو نفر از بچه های کمیته محل طناب را میکشند، طناب پاره میشود و خانم پارسا کف پیاده رو پرتاب میشود. ناجوانمردها حتی رسم اقوام وحشی را رعایت نمیکنند که اگر محکوم به مرگی نمرد بخشوده میشود. این بار سیم بکسل میآورند با طنابی کلفت، بانوی نازنین را که هیچ نمیگوید در همان گونی بالا میکشند و سرطناب را دور درختی میپیچند. پری گریه میکند و ناسزا میگوید، به سرعت او را طناب انداز میکنند. دو پیکر تاب میخورد یکی در گونی و یکی در لابلای چادر نماز... ستوان جوانی از پاسگاه بیرون میآید و فریاد میزند خجالت بکشید، کارتان را که کردید. حداقل جسد خانم پارسا و آن بیچاره پری را پائین بکشید.

خانم دکتر فرخ‌رو پارسا که نخستین وزیر زن ایرانی‌ست، در دوران بعداز انقلاب سفید در ایران به وزارت آموزش و پرورش رسید. سرگذشت این بانو بسیار دردناک و در عین‌حال بسیار قابل تامل است. ایشان تحصیلاتشان را در رشته‌ی پزشکی به پایان برده بود و از خانواده‌ای برخاسته بود که زنانش سابقه‌ی درخشانی در فعالیت برای به‌دست‌آوردن حقوق زنان داشتند. مادر خانم فرخ‌رو پارسا یکی از زنان مبارز جامعه‌ ایران بوده است. این بانو که پس از ازدواج با آقای فرخ‌رو پارسا خودش را به‌عنوان فخر‌آفاق پارسا می‌شناسد، پس از یک ازدواج ناموفق با فخرالدین پارسا ازدواج می‌کند و بعد در راستای این ازدواج هست که متوجه می‌شود باید برای آزادی زنان جنگید. مبارزات بسیار زیادی را انجام می‌دهد و نامش را در تاریخ ادبیات آزادی زنان جاودان می‌کند.

نشریه‌ای که خانم فخرآفاق پارسا منتشر می‌کرد «جهان زنان» نام داشت که در آغاز در مشهد منتشر می‌شد. بعد در مشهد دچار گرفتاری شد. در تهران چاپ آن ادامه پیدا کرد و چون بازهم مسئله پیش آمد، ایشان را به قم تبعید کردند و چندسالی در قم زندگی می‌کرد. به هر تقدیر این آغاز بسیار زیبای زندگی خانم فرخ‌رو پارسا نشان می‌دهد که چطور از یک مادر انقلابی، انسان‌دوست و آزادیخواه، (حضوری) این چنین با شخصیت به جهان عرضه می‌شود

خانم فرخ‌رو پارسا هم تحصیلاتش را در رشته‌ی پزشکی انجام می‌دهد، ولی بعداً به خدمت آموزش و پرورش درمی‌آید.کتاب خانم وزیر کتابی را  که خانم منصوره پیرنیا نوشته است و در این کتاب داستان زندگی خانواده‌ی پارسا را از دوران قدیم، پی‌ می‌گیرد و جلو می‌آید و... تا می‌رسیم به مقطعی که خانم فرخ‌رو پارسا محکوم به اعدام می‌شود. من جمله‌ای از سرآغاز این کتاب را برای شما می‌خوانم:

بانویی که در آن سحرگاه، در کنار زنی معروف به بدکاره‌گی، و در محله‌ای بدنام در جنوب تهران، جسم‌اش را در گونی شقاوت پیچیدند، و طناب دار به گردن او آویختند، و به دارش کشیدند و تیربارانش کردند، تجسم آبرو و شخصیت زن ایرانی و نخستین زنی بود که به وزارت رسید. و هم اولین زنی بود که حکم مدیرکلی گرفت و پایه‌گذار یکی از معروفترین دانشگاههای ایران شد. و نیز اولین زنی بود که به مقام معاونت وزارتخانه‌ای رسید، و بیش از آن همراه با زنان دیگر که کوشنده‌ی راه برابری حقوق زن و مرد ایرانی بودند، در مقام نماینده‌ی ملت برای اولین‌بار به مجلس شورای ملی راه یافته بود. و مهم‌تر از همه‌ی اینها، بانویی که در بیدادگاه جمهوری اسلامی به مرگ محکوم شده بود، هجده سال تمام در مقام ریاست یکی از مهم‌ترین دبیرستانهای دخترانه‌ی ایران و نیز سالهای متمادی دیگر در مقام بلند معلم هزاران دختر ایرانی را به کمال دانش و دانایی آراسته بود.

برگرفته شده از وبلاگ کمپین یک میلیون امضا شهرستان آمل
 

به طور اتفاقی با خانمی جوان به نام زینب آشنا شدم که شغل وی "کار در نهاد بسیج "و شرکت در طرح های موسوم به امنیت اجتماعی است که در خیابان ها به خانم های بدحجاب تذکر می دهد و در صورت لزوم دستگیر می کند.گفتگویی سه ساعته با او داشتم که خواندنش خالی از لطف نیست.
-چند سال هست در بسیج مشغول هستید؟ و چطور وارد این نهاد شدید؟
بیشتر از پنج سال هست وارد بسیج شدم و الان مسئولیت عملیات..... رو به عهده دارم ،تا سن 16 سالگی من بدون چادر بودم و مثل همه دختران امروزی لباس می پوشیدم ولی تحت تاثیر دوستانی نحوه پوشش خودمو تغییر دادم و بعد وارد بسیج شدم ، در موراد مختلف با نیروی انتظامی و سپاه همکاری دارم ، در تابستان گذشته در طرح ارتقاء امینتی شرکت داشتم و در خیابون به زنان و دختران و مردان تذکر می دادم
می توانید در این مورد بیشتر بگویید؟آیا از نظر شما در موقع این کار فکر نمی کنید نگاه و دید دیگران و یا حسشان نسبت به شما چیست؟ایا اصلن فکر می کنید مردم و نسل جوان اینکار را تایید می کنند؟
خوب وظیفه ی منه و کمتر به اونا توجه می کنم ، خوب بهتره رعایت کنن چون قانون کشور ما اینه و بهتره رعایت بشه ..من کارم اینه نمی تونم به حس اونا توجه کنم ..
-آیا برای اینکار دستمزدی دریافت می کنید ؟ تا حالا کسی را دستگیر کردید؟
بله ،من در سه ماه تابستون به صورت قرار دادی کار کردم و برای هر ماه مبلغ 180000 هزار تومن گرفتم ، در مورد دستگیری من فقط یه مورد رو دستگیر کردم ، کلن خیلی سخت نمی گیرم و بیشتر تذکر می دم ..البته اینم بگم من رو حجاب خیلی حساسم ..باید رعایت بشه اون مورد هم دختری بود که مانتوی خیلی کوتاه داشت و شال کوتاهی سرش بود که مواهاش از جلو و پشت سر بیرون بود و خیلی هم جواب می داد و توجه به تذکر نمی کرد ، منم باز داشتش کردم .. یک مورد بود که دختری مانتوی سفید به تن داشت ، کاملن لباس زیرش معلوم بود و به شدت ناهنجار بود و من خیلی بهش گیر دادم ولی اون سعی کرد با جواب دادن از ما دور بشه و بره و همکارم اسپری رنگ دراورد و پاشید رو لباسش و گفت حالا برو .. یه بار تشنه بودیم ..من و سرباز همراهم رفتیم داخل یه کافی شاپی که اب معدنی بخریم .. که دیدیم از طبقه ی بالای کافی شاپ، سرو صدا می آد صدای تق و توق صندلی ها بود که سرباز همراهم به من گفت اون بالا خیری هست .. اونا با دیدن ما فکر کردند برای بازدید می ریم و همه دستپارچه شدند .. دخترا همه رفتند یه طرف و پسرا یه طرف .. من خندیدم و از اونجا بیرون اومدیم ..
فکر نمی کنید اگه دختر و پسری در خیابان نتوانند همدیگر را ببیند و شما مانع باشید می روند در خانه ها ؟ آیا هر کاری و یا فاجعه ای صورت بگیرد مسئولیتش با شما نیست ؟ آیا اگر باز داشت بشوند در خود محل یازداشت موقت آیا امنیت دارند ؟ آیا وقتی وارد منازل می شوند این کارشان نقض حقوق خصوصی نیست؟
قبول دارم ، اگه بیرون نباشن خوب می رن تو خونه ، ولی ما وظیفه داریم و نمی تونیم به این قسمت قضیه فکر کنیم ، در مورد سوال دومت .. واقعیتش اعتراف می کنم من قبول دارم، افرادی که در سپاه و اینکاره هستند بیشترشون خیلی بی... هستند .. ولی خوب چیکار می شه کرد ، بعضی ها در این نهاد مشغولند که من حتی می خوام باهاشون بعنوان همکار معاشرتی داشته باشم خیلی معذبم .. این رو قبول دارم ، چون چند ساله باهاشون در تماسم .. اینم بگم اونا که دایم هستند خیلی سخت می گیرند ، ما ها موقتی هستیم و قراردادی کا ر می کنیم ..من خیلی کم باز داشت می کنم .
در مورد خودتان بگویید ، این کار در زندگی خصوصی شما تاثیر داشته ؟ من می خواهم راحت بگویم که غریب به اتفاق مردم ما نگاه و ذهنیت بدی از این کار و کلن افراد مشغول به اینکار دارند ، در مورد این مسئله نظرتان چیست؟
باید بگم خیلی بد هست ، در حقیقت مردم ارتباط خوبی باهامون ندارند و یا فقط اینقدر با ما خوبند که اگه کارشون جایی گیر کرد و نیاز به ما داشتند ازشون حمایت کنیم .. در حقیقت یه جور معامله .. یه بار همسایه ما به من اس ام اس داد که خانم .. کمی مارو تحویل بگیر .. می دونیم شغلت چیه .. پارتی ما باش .. ولی واقعیتش اینه که من .. زندگی خودم رو با این چادر و شغل از دست دادم .. یعنی .. "اینجا خانم "زینب" بغض کرد وبعد از مکثی ادامه داد" من و پسری از محله ی ما بهم علاقه داشتیم ، چهار سال .. الان اون دو هفته دیگه با کسی دیگه عقد می کنه .. امروز که با تو این حرفهارو زدم ..برام خیلی عجیبه ! می دونی دیشب می خواستم خودمو بکشم ..نمی تونم بگم .. می دونی من این چند روز و به خصوص دیشب حال بدی داشتم ، خانواده پسر مورد علاقه ی من با چادر گذاشتنم مشکل داشتند .. ، اونا یه بار اومدند خواستگاری ولی تو همون جلسه دعوا شد بین دو خونواده ..و در آخر گفتند که برای دختر شما پسر کم نیست و برای پسر ما هم دختر کم نیست .. با هم جور نیستیم و رفتند یعنی اونا به خاطر حجاب و عقیده ی من اجازه ازدواج بهمون ندادند ، و الانم اون رفته داره با دختری دیگه ازدواج می کنه .. دیروز رفته بودند گروه خون .. می دونی به من چی می گذره.. دیشب گفتم رگم رو بزنم و خودم خلاص کنم ..خیلی بهم سخت می گذره . برای همیشه باهاش خداحافظی کردم ولی آرزومه برای یه ساعت شده همسر عقدیش باشم
با تعجب نگاهی به او کردم و پرسیدم : من به احساس شما احترام می گذارم ، ولی شما خودتان دختران و پسرانی که با هم دوست هستند و حتی قصد ازدواج دارند و می خواهند بیشتر با هم آشنا بشوند رو هم دستگیر می کنید ، چطور خودتان پس ؟ مگر اینکار از نظر دین و قانون خلاف نمی دانید ؟ و آیا حق نمی دهید یه خانواده آن پسر که بخواهند عروسشان از جنس خودشان باشد؟ اگر زمان برگردد به عقب آیا شماحاضرید چادر سرتان نگذارید و یا از بسیج دست بردارید که بتونیید با پسر مورد علاقه تان ازدواج کنید؟آیا شما با این حرف که برای ساعتی همسرش باشید، درحقیقت می خواهید او به همسرش خیانت کند و یا می خواهید همسر دومش باشید؟ درست است؟
آره ..می دونم .. ما کارمون دستگیر کردن اینا هست ، ولی خوب ما هم زندگی خصوصی داریم .. نمی تونم خیلی توضیح بدم شاید خیلی چیزها هست که نمی تونم بهت بگم .. آره ..حاضرم چادرم رو برادرم .. ولی دیگه دیر شده .. دیگه فایده ای نداره .. همسر دوم بشم ..مهم نیست .. خیلی بهش علاقه دارم .. نمی تونی درکم کنید ..آرزو دارم ..

  نویسنده وبلاگ «سه روز پیش» به بازگویی ماجرایی جالب و در عین حال تاسف‌انگیر برخورد گشت ارشاد به خاطر خریدهایی که از یک سوپر مارکت کرده بود، پرداخت.

به گزارش پایگاه خبری یاری،  مرضیه رسولی در این پست خود با عنوان«رنگ رخساره خبر می‌دهد از سر درون»، نوشته است:«نه شلوارم کوتاه بود، نه بی‌جوراب بودم، نه مانتوم تنگ بود، نه شاخ داشتم نه دم. خداییش هیچیم نبود وقتی گشت ارشاد اومد جلو و بهم گیر داد. تازه از سوپرمارکت اومده بودم بیرون. گشت ارشاد گفت این چیه تو دستت؟ گفتم خب می‌خواستید چی باشه؟ خرید کردم برای خونه. جرمه؟ گفت بفرما وزرا تکلیفت معلوم می‌شه. گفتم مگه چی‌کار کردم؟ گفت خودت بگو چی خریدی واسه خونه. گفتم یکی دو بسته بادوم زمینی خریدم، یه بسته کالباس خریدم، چیپس خریدم با ماست. گفت کم جرمیه این؟ مزه عرق خریدی گرفتی دستت راس راس تو خیابون راه می‌ری؟ نگاه کن چند بسته هم خریدی، معلومه که تا ساعاتی دیگر یه پارتی مشتی تو راهه. نکردی بذاریش تو پلاستیک مشکی. بفرما سوار شو.»

محرومیت از تحصیل
رنج نامه ی یک دانشجوی بهایی

اینجانب در سال تحصیلی ٨۵ در کنکور سراسری شرکت کردم و در رشته ی مترجمی زبان انگلیسی در مقطع لیسانس در موسسه ی آموزش عالی سنایی اصفهان پذیرفته شدم. در اوایل ترم اول، در اولین کلاس معارف اسلامی استاد مربوطه از دانشجویان پرسیدند: آیا اقلیت مذهبی در کلاس داریم؟ بنده ، خانم رضایی و دانشجویی ارمنی اعلام کردیم که اقلیت مذهبی هستیم . ضمنا بنده اظهار کردم که واحد معارف اسلامی را همراه دانشجویان دیگر خواهیم خواند. سپس استاد مربوطه از بنده خواست تا نام دین خود را ذکر کنم و بنده با توجه به این که اعلام آن را در کلاس جایز نمی دانستم از دادن جواب مستقیم پرهیز کردم ولی به اصرار ایشان بنده نام دیانت بهایی را در کلاس ذکر نمودم. بعد از پایان آن جلسه بنده و خانم رضایی به اتفاق نزد استاد رفتیم و از ایشان خواستیم تا به خاطر شرایط موجود از سوال درباره ی دیانت بهایی در کلاس و فضای دانشگاه پرهیز کنند چرا که ممکن است مشکلاتی برای ما و حتی ایشان به وجود بیاید. ایشان هم قبول فرمودند و از آن تاریخ در کلاس صحبتی در این باره نشد.
پس از پایان ۲ ترم و گرفتن کارنامه در تاریخ ۱۴/۴/٨۶ به ما ابلاغ شد که در فروردین ماه بخشنامه ای مبنی بر اخراج ما از دانشگاه به دست مسئولین دانشگاه رسیده است و آنها نامه ای برای مقامات بالا ارسال نموده و اعلام نموده اند که نمی توانند در میانه ی ترم دانشجوی خود را اخراج کنند و تقاضای تجدید نظر نمودند اما با مخالفت شدید مواجه شدند. نهایتا تصمیم گرفتند تا ما را همراه نامه ای به سازمان سنجش بفرستند تا وضعیت ما مشخص شود. (شماره ی نامه ها : ۴/٣۹۱/٨۶، ۴/٣۹۰/٨۶، ۴/٣۹۰/٨۶) پس از مراجعه به سازمان سنجش و مدتی انتظار از ما خواسته شد تا به دانشگاه خود مراجعه کنیم و گفته شد که جواب برای دانشگاه ارسال خواهد شد اما ما اظهار کردیم که باید همراه جواب به دانشگاه خود مراجعه کنیم. سپس به حراست سازمان ارجاع داده شدیم و در آنجا از ما خواسته شد که برای دریافت جواب به سازمان سنجش واقع در تهران، خیابان کریمخان زند مراجعه کنیم. همچنین شماره ی نامه ای به ما داده شد ( ۲۷۰/۱/م-۱٨/۴/٨۶) و گفته شد که این نامه برای سازمان سنجش تهران ارسال شده است. در سازمان سنجش تهران با آقای دکتر نوربخش دیدار کردیم و ایشان گفتند اقدامات زیادی برای احقاق حق بهاییان انجام داده اند و در تلاشند تا راه دانشگاه را برای ما باز کنند. همچنین از ما خواستند تا به سازمان های مختلف مراجعه نکنیم چرا که تاثیری ندارد.
پس از مراجعه از سازمان سنجش به وزارت علوم رفتیم و در آنجا خبردار شدیم نامه ای که از دانشگاه برای وزارت علوم ارسال گشته مفقود شده(!) و به گفته ی یکی از کارکنان وزارت علوم نامه ی مربوطه در اختیار دکتر مسلمی قرار دارد. پس از مراجعه به دکتر مسلمی ایشان اظهار بی اطلاعی کردند و گفتند همه ی نامه ها را برای سازمان سنجش می فرستند. همچنین بنده برای نماینده ی اصفهان در مجلس شورای اسلامی (دکتر کامران) نامه ای نوشتم که منشی ایشان شماره ی ثبت به بنده نداد و همچنین برای بسیاری از نماینده های مجلس و همچنین ریاست جمهور نامه هایی از طریق اینترنت ارسال نمودم که هیچ جوابی دریافت نکردم. مراجعات بنده به وزارت علوم، سازمان سنجش، شورای انقلاب فرهنگی، دفاتر نمایندگان مجلس و ارگانهای دیگر تا به امروز ادامه داشته اما هیچ گونه جواب منطقی به بنده داده نشده و همگی خود را بی تقصیر دانسته و این موضوع را به ارگان های دیگر ارجاع داده اند.
اکنون پس از گذشت دو ترم تحصیلی هنوز هیچ گونه جواب یا حداقل نامه ای مبنی بر اخراج دریافت نکردم. طبق قوانین وزارت علوم، هر دانشجو که ۲ ترم در دانشگاه حضور نیابد و تحصیل نکند انصراف او خود به خود صادر خواهد شد و اکنون بنده یک دانشجوی انصرافی محسوب می شوم! ضمنا بنده برای معافی از خدمت اقدام نمودم و در کمال ناباوری بنده را دانشجوی موسسه آموزش عالی سنایی معرفی نمودند و به دلیل معافیت تحصیلی، معافیت بنده از خدمت سربازی صادر نشد. (جالب اینجاست که جوانان بهایی از تحصیل محرومند اما باید خدمت سربازی را انجام دهند.)حسام میثاقی
دانشجوی محروم شده از تحصیل

 هفته‌ی گذشته، به علت بی‌توجهی و سهل انگاری مسئولان دانشگاه ارومیه، دختر دانشجویی به نام سمیه عزتی اهل استان کرمانشاه جان خود را از دست داد. نامبرده که در خلال برگزاری امتحانات دچار بیماری شده بود برای مداوا به درمانگاه مجتمع پردیس نازلو ـ که چندین دانشکده‌ی دانشگاه ارومیه در آن قرار دارند ـ مراجعه نموده بود. اما پزشگان درمانگاه که اغلب آنان درحال سپری نمودن دوره‌ی آموزش پزشکی خود می‌باشند اعلام نموده بودند که بیماری وی مهم نبوده و طی مراجعات مکرر نامبرده، این اظهار نظر را تکرار نموده بودند.

دوستان سمیه پس از مأیوس شدن از درمانگاه مزبور، به دانشکده کشاورزی مراجعه نمودند تا با حذف ترم تحصیلی وی، امکان بستری شدن در بیمارستان را برایش فراهم کنند اما مسئولان دانشکده کشاورزی اعلام نمودند، از آنجا که هیچ مدرکی دال بر بیماری سمیه وجود ندارد وی بایستی در امتحانات شرکت کند. اما سمیه پس از چند روز دست و پنجه نرم کردن با بیماری جان خود را از دست داد. گفتنی است پزشک قانونی علت مرگ نامبرده را سرطان خون اعلام نموده است.

سرپرست مرکز مشاوره وزرات علوم گفت: خودکشیهای تقلیدی منجر به تقلید و افزایش آمار خودکشی در جامعه می شود بنابراین دستورالعمل داریم که بر اساس آن دانشگاهها حق ندارند برای دانشجویانی که بر اثر خودکشی فوت کرده اند مراسم پر طمطراقی بگیرند.

حمید یعقوبی در گفتگو با مهر، با تأکید بر اینکه آمار خودکشی را نباید رسانه ای کرد، گفت: اطلاع رسانی درباره این پدیده به گسترش آن کمک می کند.

سرپرست مرکز مشاوره وزارت علوم از تدوین شیوه نامه خودکشی دانشجویان خبر داد و گفت: بر اساس این شیوه نامه، شرح وظایف مراکز مشاوره و معاونت دانشجویی دانشگاهها در مواقع اقدام به خودکشی، خودکشی منجر به مرگ و تهدید به خودکشی مشخص شده است.

وی افزود: همچنین برای هر دانشگاهی کمیته ای برای مداخله در رفتارهای خود آسیب رسان دانشجویان به ریاست معاونت دانشجویی دانشگاه پیش بینی شده است.

یعقوبی آموزش بهداشت روانی، روش صحیح حل مسئله، سازگاری با محیطهای جدید را نیز مجموعه اقداماتی دانست که برای پیشگری از این پدیده در دانشگاهها برای دانشجویان در نظر گرفته شده است.

http://www.yaarinews.com/default.aspx/n/3254/ممنوعیت-برگزاری-مراسم-پرشکوه-برای-متوفیان-ناشی-از-خودکشی-در-دانشگاهها