یکی بود یکی نبود، غیر از خداوند مهربان،
روی زمین و احتمالا زیر آسمان هیچ کس تشریف نداشت.

توی یه جنگل که واقعا قانون جنگل از صب تا شب توش رعایت می شد یه مورچه و یه ملخ زندگی می کردن.

مورچه نه سیاه سوخته و ریزه بود و نه زرد و درشت، یه هوا شکلاتی بود. از صب تا شب کار می کرد، دونه های مونده رو زمینو رو شونه اش بار می کرد، 9 رروزی هم یه دونه فاجعه می اومد سراغش، ناله و زار می کرد، گاهی هم گفتگوی تمدنهاش می گرفت، وقت شو هدر می داد. صب کله سحر دونه ها رو دونه دونه، نفت ها رو بشکه بشکه قل می داد و می برد توی صندوق ذخیره ارزی. یه دونه می داد به بچه هاش، یه دونه می گذاشت توی صندوق. بچه اش می گفت: ننه، یکی دیگه بهم بده، می گفت: نه نه نه نه، اینا مال روز مباداست.....

از اون طرف یک ملخ سیاه سوخته، جلو بیت آقاجونش دیدار داشت، با سفیر چین و ماچین که دور مملکتش دیوار داشت، آقا جونش نگاهی به دست و پای ملخه می فرمود، دائما شادی می کرد، قربون دست و پای بلوری بچه می رفت. ملخک، سوار طیاره می شد و می رفت مسافرت، با چهل تا ملخ خارجی از اشرق و مشرق عکس می گرفت، ملخای چشم درشت، ملخای چشم بادومی، ملخای عهد بوق، ملخای راست راست، ملخای چپ چپ، همگی سرخ و سیاه.....

این وسط یه کوسه نرم و سفید، ناز و خوشگل و قشنگ، دندوناش تیز ولی چشمها ملنگ، ملخ و مورچه رو نگاه می کرد، توی چشم انداز برنامه پنجم هی نمودار می دید، با یه دست پسته می خورد، اون یه دست آینه رو گرفته بود، نگاه تو چهره چون ماه می کرد، دیگه بازنشسته بود، واسه این آه می کرد.

یه روز اول بهار، مورچه هه بار می برد و این وسط نه روزی یک دفعه بحران داشت.
ملخه ازش پرسید: مورچه هه کجا می ری؟
مورچه گفت: دارم می رم بار ببرم، کارم مونده عجله دارم.
ملخه خندید و گفت: ها ها ها، کار بیجا مال خره....
و شروع کرد به سخنرانی کردن برای یک عده درباره یه دختر کوچولوی شونزده ساله که با یه چوب کبریت و یه نخ اتمو شکافته بود.

مورچه هه از اول تابستون دوم خرداد هفته ای یه روز نطق کرد و شیش روز بار برد. بار برد و نصفش رو داد بچه هاش و نصف دیگه شو نخورد. تا اینکه صندوقش شد پر پر پر.....

این دفعه، مورچه هه رفت توی خونه لای دست رفقاش نشست و موند، ملخک شد همه کاره توی جنگل.

ملخک تازه از آسمون اومده بود و دل سیر همه جای دنیا رو سیاحت کرده بود.
مورچه هه گفت: ای ملخ! کجا می ری؟
ملخ گفت: دارم می رم هفت تا ملاقات دارم، بعد نه تا دیدار دارم، بعد باید برم به شیش تا یتیم سر بزنم، بعد می خوام برم پشتکوه و پیشکوه و بعدش هم برم زیارت واسه سخنرانی.
مورچه گفت: ببین، الآن جیک جیک مستونته، ولی وقت زمستونت شد، اون وقت چی کار می کنی؟
ملخ خندید و گفت: آقام گفته غصه نخورم، واسه ام خوب نیست.

مورچه رفت و ملخ رفت و بهار و تابستون هم رفت و پائیز اومد و برگها رو برد و زمستون اومد و سرما رو آورد. هوا که سرد شد، برق قطع شد، برق که قطع شد گاز هم قطع شد، گاز که قطع شد آب هم قطع شد، همه اینها که قطع شد خیابونها بند اومد و هر چی که بود و نبود، لاجود و موجود توی جنگل از سرما یخ زدن.

مورچه نشسته بود توی صندوق ذخیره ارزی و داشت انجیر و بادوم می خورد. یه دفعه دید در زدن. در رو باز کرد و دید ملخ اومده. تا در باز شد برف شدید اومد توی خونه.
مورچه به ملخ گفت: می شه بگی اینجا چی کار داری؟
ملخ گفت: لابد می خوای بهم بگی چرا وقتی جیک جیک مستونم بود، فکر زمستونم نبود؟
مورچه گفت: بله، پس چی؟
ملخ گفت: ببین! داداش! این قصه قدیمی شده، فعلا صندوق ذخیره ارزی رو اخ کن بیاد.....

و این طوری بود که مورچه هر چی جمع کرده بود داد به ملخ و ملخ هم هر چی توی صندوق ذخیره ارزی بود یا داد آلبالو گیلاس وارد کرد، یا انقلاب رو صادر کرد و به خوبی و خوشی زندگی کرد.

پائین اومدیم ماست بود، قصه ما رئالیسم جادوئی بود.

نتیجه گیری اخلاقی: آینده نگری برای وقتی خوب است که صندوق ذخیره ارزی خالی باشد.
نتیجه گیری فولکلوریک: جیک جیک مستون فقط وقتی به زمستون مربوط می شود که آدم نفت نداشته باشد.

احمدی نژاد: " مشکلات اقتصادی بر زندگی زن و مرد عاشق موثر نیست."‏

از عشق تو من سیر نمی شوم

مجنون نیم ساعتی است کنار منحنی تورم ایستاده است، لیلی از راه می رسد.‏

مجنون: آه، لیلی من!‏
لیلی: آه، مجنون من!‏

مجنون: چشمانم از دیدن تو سیر نمی شود.‏
لیلی: آه، من هم چشمانم از دیدن تو سیر نمی شود.‏

مجنون: الهی دورت بگردم که از چرخش به دور تو سیر نمی شوم.‏
لیلی: الهی من هم دورت بگردم که من هم از چرخش به دور تو سیر نمی شوم.‏

مجنون: الهی مژگان تو مثل تیر وسط قلب من بخورد که از دیدن مژگان تو سیر نمی شوم.‏
لیلی: الهی خم زلف تو دور گردنم پیچ و تاب بخورد که از پیچش زلفان تو سیر نمی شوم.‏

مجنون: چشمم کف پایت که از دیدن جورابت سیر نمی شوم.‏
لیلی: بوی پیراهنت به دماغم که از بو کردن اسپری ات سیر نمی شوم.‏

مجنون: از گرد پای کوی تو بر موج قلزم دماغم سیر نمی شوم.‏
لیلی: از دیدن قامت راست سرو تو در بوستان عشق خودم سیر نمی شوم.‏

‏( لیلی و مجنون سه سال بدون اینکه تلویزیون نگاه کنند یا روزنامه بخوانند یا خرید کنند یا ‏تاکسی سوار شوند یا با کسی حرف بزنند همینطور قربان صدقه هم می روند....)‏

مجنون: اصولا من نمی دانم چرا اینقدر سیر نمی شوم.....‏
لیلی: آه، من هم اصولا نمی دانم چرا اینقدر گرسنه ام.....‏

مجنون: جدا تو هم خیلی گرسنه ای؟
لیلی: آره جان تو، سه ساله داریم قربون صدقه هم می ریم، از گشنگی مردم.....‏

مجنون: می گم بیا یه ذره راه بریم شاید سیر شدیم....‏
لیلی: ولی فکر کنم اگر راه بریم از گشنگی می افتیم و می میریم....‏

مجنون: من عاشقتم، ولی سیر نمی شم.....‏
لیلی: منم سیر نمی شم....‏

مجنون و لیلی از گرسنگی زیر منحنی تورم می افتند و غش می کنند. در همین حال عده ای ‏در حالی که شعار می دهند انرژی هسته ای حق مسلم ماست از کنار آنها رد می شوند و می ‏روند. ‏

عشق شوری در نهاد ما نهاد.... ‏

لیلی روبروی مرکز آمار ایران بغل خیابان منتظر است. آن طرف دویست و هفتاد و شش ‏اکیپ در حال اجرای طرح امنیت اجتماعی اند، مجنون سر می رسد و به طرف لیلی می رود. ‏‏( قیمت زمین تا وقتی مجنون به پیش لیلی برسد پنج درصد بالا می رود)‏

مجنون: لیلی!( صدایش طنین می اندازد)‏
لیلی: مجنون!( صدایش در خیابان می پیچد)‏

مجنون و لیلی به طرف هم می دوند، اما هر چه می دوند به هم نمی رسند، دو گروه از ‏مامورین طرح امنیت اجتماعی بین آنها ایستاده اند.‏

مامور مرد به مجنون: هشه! کجا؟
مجنون: من عاشقم، عاشق!‏

مامور مرد: تو به قبر ابوی نسبتا مرحومت خندیدی که عاشقی!( دو بامبی می زند توی سرش)‏
لیلی( با گریه می آید): تو رو خدا نزنیدش، اون عشق منه، مجنوووووووون!‏

مامور زن( لیلی را می گیرد): اوی آکله! چیه نعره می کشی؟ شوهرته؟
لیلی: نه، عشق منه.....‏

مامور زن: عقدنومه دارین؟ سند داری؟ محضر عقد کردین؟‏
لیلی: نه، ما عاشقیم..... فقط عاشق.....‏

مامور زن: نومزدته؟ حلقه داری؟
لیلی: نه، حلقه عشقش به گردنمه.....‏

مامور زن: بیخودی چرت و پرت نگو، یا عقدنومه بده یا می ری بازداشت.....‏
مامور زن دست لیلی را می گیرد و او را به طرف ماشین نیروی انتظامی می برد....‏
مجنون( جیغ می کشد): نه، نبریدش، اون عشق منه!‏
مامور مرد: پس تو هم اعتراف می کنی که شریک جرمش هستی؟ تو رو هم می بریم.....‏
مجنون و لیلی را در دو اتومبیل جدا گانه می برند.....‏

یک ماه بعد: مجنون و لیلی آزاد می شوند، ولی به محض اینکه برای دیدن هم به محل ‏قرارشان جلوی بانک تجارت می روند مرحله دوم طرح امنیت اجتماعی اجرا شده و هر دو ‏دستگیر و لیلی با دستبند و مجنون با آفتابه و دستبند به زندان می روند..... در این مدت قیمت ‏زمین سی درصد اضافه شده و اجاره خانه یک و نیم برابر شده است.‏

شش ماه بعد: مجنون و لیلی آزاد می شوند و بعد از اینکه تعهد می دهند که بدون رضایت ‏خانواده همدیگر را نبینند، به محض آزادی با هم قرار می گذارند که جلوی بانک ملی میدان ‏فاطمی سراغ همدیگر بروند. آنها در جریان اجرای مرحله سوم طرح امنیت اجتماعی دستگیر ‏شده و دوباره زندان می روند. و در این مدت قیمت زمین دو برابر و اجاره خانه دو و نیم ‏برابر می شود.‏

یک سال بعد: یک سال بعد لیلی و مجنون آزاد و پس از اقدام به دیدار مجدد در مقابل وزارت ‏اقتصاد و امور دارائی در جریان اجرای مرحله هفتم طرح امنیت اجتماعی دستگیر می ‏شوند.... و در این مدت قیمت خرید خانه دو و نیم برابر و اجاره خانه سه برابر شده است....‏
‏ ‏
محمود قصه گو: بله فرزندان من! لیلی و مجنون که سخت عاشق هم بودند سه سال را در ‏زندان گذراندند و مشکلات اقتصادی به هیچ وجه بر زندگی و عشق آنان اثری نگذاشت، آنها ‏حتی تا آخرین روزهای زندان هم متوجه نشدند که قیمت ها اضافه شده است، چرا که آنها ‏اینقدر عاشق هم بودند که همه اش در زندان بودند و کسی که در زندان باشد متوجه افزایش ‏قیمت ها نمی شود، پس نتیجه می گیریم که آدم وقتی عاشق باشد چون زندانی می شود متوجه ‏افزایش قیمت ها نخواهد شد. ‏

قصه ما به سر رسید، کلاغه چون نمی تونست اجاره خونه شو بده، بنا براین اصلا دلیلی ‏نداشت که بره طرف خونه اش که بهش برسه یا نرسه.....

آقا! می خواهیم درش را گل بگیریم. اصلا آردمان را بیختیم و الک مان را آویختیم و نه شعر ‏می گوئیم و نه داستان می نویسیم و نه شوخی می کنیم. این چه مسخره بازی است که ‏درآوردید؟ چه معنی دارد این همه در کار چهار تا طنزنویس که در داخل و خارج از ایران ‏دارند چهار کلمه ذرت بونداده پرتاب می کنند، دخالت می کنید؟ اصلا چه معنی دارد که نمی ‏گذارید به کار و زندگی مان برسیم؟ هنوز نه صندوقی به بار است و نه رد صلاحیت شده ای ‏به دار، برخلاف فرمایشات آقا که چهار سال قبل، از یک سال قبل از انتخابات اصرار داشتند ‏همه وارد انتخابات شوند ولی امسال شش ماه مانده به انتخابات، می گویند زود است وارد ‏نشوید، بیخودی زرتی سرتان را می اندازید پائین و هول برتان می دارد؟ چه خبر است؟ ‏

حالا خوب است، وزیر کشورتان هفته قبل تازه شده وزیر و معلوم نیست این آقایی که رئیس ‏ستاد انتخاباتی رئیس جمهور بوده و حالا قرار است خودش انتخابات برگزار کند، چطوری می ‏خواهد دو تا کار را با هم انجام بدهد؟ از آن طرف هم الحمدالله رب العالمین از هفتاد تا نامزد ‏اصلاح طلب، 68 تای شان پرونده مطبوعاتی و قضایی و فضایی و جزایی دارند و هر کدام ‏هم که ندارند در همین سه ماه برایشان داده ایم درست کنند. حالا با همه این اوضاع و احوال ‏چه عجله ای است که هر روز هر روز دارید زرت و زرت داستان می سازید برای انتخابات ‏و نطق ما را کور کردید؟ چه ربطی دارد؟ دارد که می گویم، نداشت که نمی گفتم.‏

ببینید، ما جمعا بیست سی نفر طنزنویس هستیم که زندگی مان از این راه می گذرد، نه اینکه ‏عاشق این کار باشیم، منتهی گرفتار شدیم، مثلا من خودم از وقتی از دیوار افتادم پائین دیگر ‏نمی توانم بروم اموال مردم را بدزدم، مجبورم طنز بنویسم، یا مثلا همین ابراهیم رهای جز ‏جگرزده نامه نویس، از وقتی همان کفتری که از بالا آمده است، صاف نشانه رفته به طرف او ‏و به پیروی از ریاست محترم جمهور، دست به ابتکار و نوآوری زده و در نتیجه این دوست ‏طنزنویس ما آلوده و مجروح افتاده به کناری و دیگر نه می نویسد و نه حرفی می زند، یا آن ‏یکی میم فه که رسما اعلام کرد که من چه می دانم برای جلوگیری از آبروریزی یا برای ‏ممانعت از یک چیز دیگری دیگر طنز نمی نویسد، و حالا گاهی نگاهی این ور می کند، گاهی ‏نگاهی آن ور و یک چیزهایی می گوید که معلوم است حالش خیلی خوب نیست، سر جمع که ‏حساب کنید الآن ما بیست سی تا طنزنویس از دست این دویست سیصد تا سیاستمدار روزگار ‏نداریم. بدبختی هم این است که مملکت نظام قضایی درستی ندارد که برویم دادگاه آنها را ‏‏"سو" کنیم که کارمان را از دست مان گرفته اند و ضایع مان کرده اند.....‏

لابد می خواهید بپرسید مشکل مان چیست؟ یعنی واقعا نمی فهمید؟ خواهش می کنم..... اینجانب ‏ابراهیم نبوی به نمایندگی از طنزنویسان روزانه نویس، از مسوولان مملکت خواهش دارم که ‏با زندگی ما بازی نکنند و لطفا بصورت عاجل اقدامات زیر را بسرعت انجام دهند تا ما جلوی ‏زن و بچه و خواننده و طلبکاران مان شرمنده نباشیم:‏

اول: از ریاست محترم جمهور بخاطر سفر زنجان و استفاده از قضیه چاقوی زنجان قدردانی ‏نموده و از ایشان درخواست می شود که بروال سابق هفته ای یک بار سفر استانی و یا سفر ‏بین المللی و بخصوص سفر به نیویورک را ادامه داده و حتما در جریان سفرها سخنرانی کنند ‏که ما بتوانیم به کار طنزنویسی ادامه دهیم.‏

دوم: از ریاست محترم جمهور تقاضا می شود که سخنگوی دولت را که مدتهاست نطق اش ‏کور شده و احتمالا گم شده و معلوم نیست کجاست، پیدا کرده و ایشان را وادار کند که به ‏عنوان سخنگوی دولت حرف بزند و ما را از سوژه محروم ننماید. در صورت ایجاد مشکل ‏برای جناب الهام، پیشنهاد می کنیم آقای کردان را که یکی از منابع مهم طنز پارسی است به ‏عنوان سخنگوی دولت محکم نصب کنند.‏

سوم: از قوه محترم قضائیه خواسته می شود که با دادن گزارش ماهانه در مورد وضع این قوه ‏و بخصوص امنیت سرمایه و مشکلات قوه قضائیه، ضمن اینکه مردم را در جریان اطلاعاتی ‏که در اختیار رئیس قوه قرار داده شده، می گذارند، امکان طنزنویسی را نیز برای ما فراهم ‏می نمایند، خواهشمندیم که حتما نظرات خود را بصورت واضح بیان نمایند تا ما سوژه ‏طنزنویسی داشته باشیم.‏

چهارم: به ریاست جمهور و هیات دولت اخطار داده می شود که هیات دولت اگر به فکر حفظ ‏موقعیت خود و انتخابات آینده است و به همین دلیل از حرف زدن رئیس جمهور، سخنگو، ‏وزیر خارجه، سخنگوی وزارت خارجه و سایر طنزگویان مسوول کشور جلوگیری می شود، ‏فکری هم برای ما بکنید. شاید قرار شد هر سال سه بار انتخابات برگزار شود، یعنی شما سالی ‏نه ماه نمی خواهید حرف بزنید و ما را محروم کنید؟ آیا این ظلم به گروهی نویسنده فقیر و ‏خانواده فقیرتر آنان که فقط با حرف زدن شما نان می خورند نیست؟

پنجم: از مقام معظم رهبری به عنوان رهبر معنوی و مادی ملت ایران درخواست می کنیم که ‏اظهارات خود را در مورد دولت و مجلس پس بگیرند و اجازه بدهند که مجلس درباره دولت ‏حرف بزند. یا حداقل یک فراکسیون را در مجلس فعال کنند که آنها برای ما حرف بزنند. اگر ‏قرار باشد مجلس ساکت باشد و نمایندگان محترم از صبح تا شب دنبال خانه در تهران بگردند، ‏پس ما چطور باید نان بخوریم؟

ششم تا دهم: ما طنزنویسان نارضایتی خود را از تغییر ریاست جمهوری بوش، ایجاد وقفه در ‏روابط میان ایران ایران و ونزوئلا و همینطور ادامه نیافتن سفرهای اوو مورالس به ایران، ‏جلوگیری از فعالیت ادبی و فرهنگی و مطبوعاتی برادران عزیز کلهر مشاور رئیس جمهور، ‏زاهدی وزیر علوم، رامین وزیر هولوکاست، ثمره هاشمی وزیر مشاور در کلیه امور اعلام ‏داشته و خواستار بازگشت شرایط به چهار ماه قبل هستیم.‏

یازدهم: ما طنزنویسان نارضایتی خود را از سیاست سکوت در جبهه اصولگرایان و اصلاح ‏طلبان که باعث شده است که این افراد برخلاف انتظار ملت و واقعیات کشور فقط به گفتن ‏حرف های حساب شده بپردازند، اعلام می داریم و از آقایان هاشمی رفسنجانی، محمد هاشمی، ‏خاتمی و اخوی محترم، کروبی، باهنر، بادامچیان و غیره خواهشمندیم که هفته ای حداقل دو ‏بار سخنرانی نموده ما را از تنهایی بیرون بیاورند. ‏

در پایان ضمن آرزوی طول عمر با عزت برای عزیزان و سروران مسوول خواهش می کنیم ‏حرف بزنید، چیزی بگوئید تا ما بتوانیم زندگی طبیعی مان را پیش ببریم.‏

از طرف طنزنویسان کشور

در راستای اینکه به کوری چشم دشمنان اسلام و بالاخص رئیس جمهور، وزیر محترم کشور ‏که تمام استکبار جهانی از جمله دانشگاه آکسفورد و روزنامه نگاران و برخی نمایندگان مجلس ‏و برخی از وبلاگ نویسان اعلام کردند که مدرک ایشان تقلبی است، توانست حکم خودش را ‏از رئیس جمهور بگیرد و وزیر کشور شود، این موفقیت را به این برادر دانشمند تبریک گفته ‏و برخلاف برخی کوردلان بی سواد که چشم ندارند موفقیت های تحصیلی فرزندان متعهد ‏انقلاب را ببینند، ما می خواهیم فواید تقلبی بودن مدرک دکترای آقای کردان را بگوئیم تا کور ‏شود هر آن که نتواند دید.....تازه اسرار دیگری هم شنیده ایم که معتقدیم مشمول مرور زمان و ‏‏"ازاله" شده است.‏

چون وزیر کشور است
اصولا ما از وزیر کشور انتظار داریم انتخابات را جوری برگزار کند که اگر خدای ناکرده ‏مخالفان دولت رای آوردند، بتواند نتایج را بشکلی آبرومندانه تغییر دهد، تا هرکسی نتواند فورا ‏هزار تا عیب و ایراد بگیرد و مدعی شود که در انتخابات تقلب شده است. الآن وزیر کشوری ‏داریم که در مدرک تحصیلی خودش هم تقلب می کند، طبیعی است که چنین وزیر شریفی ‏هرگز نخواهد گفت: اطمینان داشته باشید که انتخابات را سالم برگزار می کنم.‏

چون کابینه باید هماهنگ باشد
هماهنگ بودن کابینه یک اصل مهم است. نمی شود که در کابینه یکدست موجود، بیست تا ‏وزیر دیپلم ردی باشند و یکی فارغ التحصیل آکسفورد. باید همه چیز یکدست باشد. وزیر علوم ‏که باید مدرک تحصیلی آقای کردان را تائید کند، خودش مدرک دانشمند بودنش را صد دلار ‏خریده است. وقتی وزیر خارجه زبان دومش ترکی استانبولی است و وقتی رئیس جمهور روز ‏روشن هفته ای سه بار رسما دروغ می گوید، ما نباید انتظار داشته باشیم که وزیر کشور ‏موجودی ناهماهنگ باشد که تمام نظم کابینه را به هم بریزد.‏

برای صرفه جویی در مصرف کاغذ ‏
تا به حال ریاست محترم جمهوری اعلام کرده است که " دلار" کاغذ پاره است، بعدا هم معلوم ‏شد " قطعنامه های سازمان ملل" هم کاغذ پاره است. بعدتر از آن هم معلوم شد بودجه هم کاغذ ‏پاره است، وگرنه بودجه هزار صفحه ای را که نه کسی آن را می خواند و نه کسی آن را اجرا ‏می کرد، بیخودی برنمی داشتند بکنند سی صفحه. هفته قبل هم معلوم شد مدرک تحصیلی ‏آکسفورد و هاروارد و کمبریج هم کاغذ پاره است. البته طبیعی است وقتی شما با یک صد ‏دلاری که کاغذ پاره است، یک مدرک می خرید که بزرگترین دانشمند ریاضی جهان هستید، ‏طبیعی است که آن هم کاغذ پاره است. احتمالا تا هفته دیگر کتاب و شناسنامه و گواهینامه و ‏یورو و گذرنامه و هر چیز دیگری که کاغذ در تولید آن نقش دارد، می شود کاغذ پاره. اگر ‏چنین اتفاقی بیفتد، می دانید چه پیشرفتی می کنیم و تا چه حد مصرف کاغذ کشور کاهش پیدا ‏می کند؟ فقط می ماند طرح جراحی احمد گوگول که ورق پاره نیست.‏

برای آزادی زندانیان و کاهش جرم
جعل مدارک تحصیلی براساس ماده 527 قانون مجازات اسلامی جرم است. و اگر مجرم از ‏کارکنان دولت باشد به اشد مجازات محکوم می شود. آقای علی کردان هم یک مدرک تحصیلی ‏را جعل کرده است، وی نه تنها به عنوان مجرم هم شناخته نشده است، و به اشد مجازات هم ‏محکوم نشده که هیچ، به بالاترین درجه شغلی کشور یعنی وزارت رسیده است. این خودش ‏یک پیشرفت بزرگ در کشور است، یعنی از این پس بسیاری از کلاهبردارانی که نه سر یک ‏ملت و یک مجلس، بلکه فقط سر همسایه و یا رفیق یا فروشنده ماشینی را کلاه گذاشته اند، ‏بزودی آزاد می شوند و سراغ زن و بچه شان می روند تا بنیادهای خانواده هم سست نشود. و ‏چه خبری بهتر از آزادی زندانیان بیچاره کشور که فردا باید همه شان بروند وزارت کشور ‏دستبوسی وزیر کشور که تابوی منحوسی به نام " تقلب" را شکست و باعث شد تا صدها ‏زندانی آزاد شوند. البته ممکن است قوه قضائیه این زندانیان را آزاد نکند، اما این ناهماهنگی ‏میان قوه قضائیه و قوه مجریه امری طبیعی است و از ارزش های کار آقای علی کردان ذره ‏ای کم نمی کند.‏
‎.‎
برای افزایش نقش ایران در مدیریت جهانی
برای رسیدن به قله های مدیریت جهان، جهانیان باید ما را باور کنند و بدانند ما ایستاده ایم. ‏حالا ایستاده ایم که ایستاده ایم، به تو چه ایستاده ایم، به چیز که ایستاده ایم، مهم نیست. مهم ‏ایستادگی است. تا دو سال قبل دشمنان مان فکر می کردند اگر قطعنامه ای علیه ما صادر کنند ‏ما ذره ای کوتاه خواهیم آمد، در حالی که ما نشان دادیم که سازمان های جهانی ذره ای ارزش ‏ندارند. تا شش ماه قبل هم آمریکایی های کثیف فکر می کردند اگر ما را تهدید کنند و بگویند ‏که در اثر جنگ 10000 نفر از مردم کشته می شوند، ما عقب می نشینیم، در حالی که هفته ‏قبل سردار رحیم صفوی اعلام کرد ما حاضریم 200000 کشته بدهیم و نه تنها مشکلی پیدا ‏نمی کنیم بلکه خوشحال هم می شویم. تا سه ماه قبل هم اقتصاددانان بی عقل فکر می کردند اگر ‏تورم به 20 درصد برسد، دولت تحت فشار قرار می گیرد، در حالی که تورم به 24 درصد ‏رسید و هیچ اتفاقی نیفتاد و نه تنها دولت تحت فشار قرار نگرفت، بلکه فقط ملت تحت فشار ‏قرار گرفت. تنها مشکلی که برای رسیدن به اقتدار بین المللی داشتیم، این بود که دانشگاههای ‏جهان نمی دانستند که ما برای اداره جهان تا چه حد نیروهای تحصیلکرده و دانشمند داریم، با ‏این اقدام دانشگاه آکسفورد فعلا مطمئن شده است که ما توانایی علمی کافی برای اداره جهان را ‏داریم، بزودی بقیه نیز مطمئن می شوند و بقیه مشکل هم حل می شود.‏

برای نابودی دشمنان انقلاب در جهان و روشنفکران برج عاج نشین
یکی از مشکلات بزرگ پیروزی ما در سطح جهان این بود که تعداد زیادی از استادان و فارغ ‏التحصیلان ایرانی در تمام دانشگاههای جهان بودند که ما به آنها افتخار می کردیم، آنها هم به ‏اینکه ایرانی هستند افتخار می کردند. هر وقت هم کسی از آنها می خواست حاصل سالها ‏زحمت خودش را نشان بدهد، مدرک تحصیلی اش را نشان می داد. یکی از بزرگترین فواید ‏اقدام اخیر دکتر علی کردان این بود که مشت محکمی به دهان همه دانشگاههای جهان از جمله ‏آکسفورد و کمبریج و هاروارد و غیره زده شد. ‏

ایجاد وحدت در نظام سیاسی کشور
یکی از بزرگترین دستآوردهای اقدام اخیر علی کردان ایجاد وحدت در تمام حکومت است. تا ‏به حال حکومت جمهوری اسلامی بارها نشان داده بود که در مورد مسائلی مانند مبارزه با ‏استکبار، مبارزه با دشمنان، دفاع از ملت های مسلمان وحدت کامل میان تمام ارکان نظام ‏وجود دارد، اما این اولین بار بود که وحدت کامل در حمایت از مدرک جعلی وزیر صورت ‏گرفت و معلوم شد یک آقای وزیر محترم، علنا یک مدرک تحصیلی را جعل کرده، رهبری ‏نظام با وزارت او مخالفت نکرد، اکثریت مجلس نیز او را تائید کرد و پس از اینکه معلوم شده ‏است که مدرک او جعلی است، رئیس جمهور هم حکم او را امضا کرد. و تمام نظام یکپارچه ‏پای او ایستاد. در کجای جهان چنین وحدت نظری وجود دارد؟ واقعا دشمنان ما چه فکر می ‏کنند؟ ‏

نتیجه گیری اخلاقی: دروغ گفتن خیلی کار بدی است.‏
نتیجه گیری سیاسی: وحدت خیلی چیز مهمی است.‏
نتیجه گیری اقتصادی: در مصرف کاغذ باید صرفه جویی کرد.‏
نتیجه گیری علمی: ما در حال فتح قله های علمی جهان هستیم.‏
‎ ‎

ضمن تشکر از دوستان چینی عزیز ,ا

که زحمت کشیدن و این همه هماهنگی و ابهت و شکوه و جلال و کمال و جمال و سایر وابستگان رو به طرز حیرت آوری در افتتاحیه کنار هم قرار دادن ,به طوری که یه 3-4 ساعتی خلق الله راانگشت حیرت به دهان گزیده سر کار گذاشته بودن .

و حتی , من که اصلاً نمیدونم آرم المپیک چند تا گردالی داره , نشسته بودم , مات و مبهوت این تصاویر رو نگاه میکردم و پیش خودم فکر میکردم , که کاش یادم بمونه , پاشدم از پای تی وییه 2 رکعت نماز شکر بخونم , که المپیک ایران نیست .... ا

المپیک در ایران .... با هم میبینیم

ا1- استادیوم آزادی مسلماً در نظر گرفته میشه برا افتتاحیه .. برای سایر بازی ها هم از سالن های امجدیه , شهید کشوری , قصر موج , قصر یخ؛ پیرامید , راسپینا و ... ( فراخور با رشته مورد نظر استفاده میشد )دیگه نهایتی که کم میاوردن , زمین چمن دیباجی شمالی هم بدی نیست .

ا2- گشت ارشاد , دم در استادیوم رو پاتوق کرده ... 3-4 تا سبد , از اینا که تو امامزاده ها هست , گذاشتن جلو در ورودی , ( مملو از چادر های گلدار ) که خانومهای محترم با حفظ حجاب اسلامی وارد سالن شن ... بعد حالا دلم میخواد فور اگزمپل , همسر جناب ِ بوش رو تصور کنین ... در شرایطی که چادر گلدار کر و کثیف رو سرش کرده ... داره میره تو سالن

ا3 – از هماهنگی های رقص و اینا خبری نیست ! حرکات موزون گناه داره ... نهایتاً یه موزیکی میذارن ... یه آقائی رو هم میارن که از تو کلاهش براتون خرگوش در بیاره .... یا ماهی صفت میاد ... جک میگه ... ( که اینم یه شرایط خاصی داره ... اگه خدای نکرده , شهادتی ... وفاتی ... چیزی نباشه ... وگر نه که سینه میزنیم ... یا نماز جماعت میخونیم .

ا4- البته باز همه اینا بر میگرده به اینکه برق ها نره ... ا

ا5 – مشعل المپیک در شرایطی روشن میشه که گاز قطع نباشه

ا6 – بعد این وسط برقا قطع شه ... دیگه اجماعاً فاتحه مع َ صلوات ... چون ملت غیور ِ ما با استفاده از وقت ... تَه ِ استادیوم رو دستمال میکشن و میرن ... یکی مشعل رو میذاره رو کولش ... یکی فرشای قرمز رو جمع میکنه ... یکی کیف میزنه .... اتوبوس ها رو آتیش میزنن ...صندلی ها رو میشکنن و از جا میکنن و میبرن ... نارنجک و ترقه هم که نقل و نباته مجلسه ... تازه داره خوش میگذره ... در نهایت , نون میچرخونن , ته قابلمه ... یه جوری که استادیوم رو از صحرای تیرینیدا بیدائو تشخیص ندی .... ( بعدشم چون خیلی ناراحتن ... میرن سراغ بانکها و مغازه ها و اینا .... )ا

ا7- برای گرمتر بودن مجلس , احمد زاده و حسینی و شهریاری رو میارن که مجری وایسن و شکر پرانی کنن ... ایشیمبالا , ایشیمبالا بگن ... خوش بگذره

ا8- بعد از تلاوت کلام الله مجید و سرود ملی و صلوات بر محمد و آل محمد... گروه سرود غنچه های شهدا... تقدیم میکند .... به لاله ء در خون خفته ...... شهید دست از جان شسته ..........ا

ا9- بعد یه 20 دقیقه ای با هم مرگ بر امریکا و مرگ بر اسرائیل میگیم ... اگه حریف قدر بود ... انگشتر فیروزه ... الهی که بسوزه هم میگیم ... فوت میکنیم به سمتشون ... جز جیگر زده ها ببازن ایشالا ....ا

ا10- ای وای !!!! بارون میاد ... رحمت خداس خب !!! تعطیل کنین بریم ... شب تاریک بود , هواشناسی ابرا رو ندید ...ا

ا11 – به علت کثرت هتل های زیاد ستاره , چادر های گردالی در کلیه میادین کشور اجاره داده میشود ...ا

ا12- معرفی کشور ها هم از نظر من اصلاً و ابداً ضروری نیست .. ما انقدر کار های واجب تر داریم ... سفره از این یه بار مصرف ها میاریم ... کف سالن پهن میکنیم .... شام میدیم

ا13- بعد از شام ... در حالی که از این دود باحال عروسی ای ها ... همه جا رو برداشته ... چون دیگه آخر شبه ... مجلس مختلط میشه ... ساسی مانکناینا میانمجلس رو گرم میکنن .... ا

ا14- کلاً فکر کنم خوش بگذره ... مخصوصاً اگه مسابقه پاتیناژ روی استخر پارک ملت بر گذار بشه

ا15 – خنده ء تلخ من از گریه غم انگیز تر است

ا16 – ............................................................ ؛ ........... نه ؟؟؟؟

ا17 – المپیکتان مبارک

ا18 – ایران رو که صدا کرد ... بغض گلوی ما را به شدت فشرد و ارق ملی مان رگ به رگ شد. جای آیدین جان بسیار خالی بود در تیم بسکتبال ... روحشان شاد باد

ا19 – با تشکر ویژه از آقای خیابانی و سایر وابستگان در واحد پخش , که نقش عمده ای در خراب نشدن اخلاق ما و تربیت بیشتر و بهتر فرزندان این مرز و بوم داشتن ! و اجازه ندادن ما هیچ کدوم از بانوان ِ سر لخت مقیم مجلس رو ببینیم ... به جاش 2-3 تا عمو پیری آورده بودن ... تا بانوان رد میشدن ... به ما اونا رو نشون میدادن !!! اگه شما هم مثل من افتتاحیه رو از قمر مصنوعی میدیدین و کانال 3 ایران رو به صورت پی آی پی اون پائین گذاشته بودین باشه ... خیلی بهتون خوش میگذشت ... یکم فقط فکر میکردین داره به شعورتون توهین میشه ... که اونم از نظر من اشکالی نداره .... به جاش فردا که از خواب پاشی , بی تربیت نشدی ....ا