یاد شادی بیش از حد ترم یک و آدم هایی که چقدر برام عزیز شدن مثل خانواده...آدم هایی که بعدها متوجه شدم باید از خیلی هاشون فاصله بگیرم چون اون نگاه ساده ی منو نه باور دارن نه می فهمن ! ...

یاد روزهای زیادی که بی هدف خودمو تو این شهر مرده بردم و بردم پر از فکرهای بی سر و ته!...

یاد یه عالمه حرف نگفته! و شادی های دلخوش کن که خودمو باهاشون سرگرم می کنم.

اما با تمام این حرف های زیادی که نوشتم اینجا منو بیش تر یاد دوستای خوب می اندازه نه دلگیری هایی که فراموش می کنم همیشه...

doroste einja ozash khoub nist vali mas'ale eineke khode bachcheha ham nemidounan ke daneshgah chetor bayad basheo bara chi mian einja!