در کتاب اسرارالشهادۀ مرحوم دربندی چنین آمده است: هنگامی که این نازدانه روپوش را از روی سر مبارک برداشت، مدتی خیره خیره به آن جمال نورانی نگاهش را دوخت و سپس اینچنین با پدر سخن آغاز نمود:  یا أبتاه! من الذی قطع وریدیک؟! ای پدر! چه کسی رگهای گلویت را برید؟!

ای پدر! چه کسی روی تو را با خونت رنگین کرد؟!

ای پدر! چه کسی مرا دراین خردسالی و کمی سن یتیم نمود؟!

ای پدر! بعد از تو، آه و فریاد از غربت و تنهایی!!ای پدر! بر ما سخت و گران است که تو را بخوانیم و جواب ما را ندهی!

ای پدر! بنگر به عمۀ کتک خورده ام، هرگاه دشمن می خواست ما را بزند، عمه ام سپر بلا می شد!!

ای پدر! چه کسی این زنان بی پناه و غمگین را سرپرستی کند ؟!

ای پدر! کاش در دل خاک جای می گرفتم و نمی دیدم محاسنت را به خون سرت آغشته کرده اند.. وای و آه از بی پدری، آه ازفراقٍ نورچشمان.. و آه از جدایی از پدرم حسین....

سپس لب های کوچک و خشکیده اش را بر لبهای خونین پدر گذاشت و به شدت می گریست..

پس از لحظاتی خرابه نشینان که همراه سه سالۀ اباعبدالله گریه می کردند و ضجه می زدند، متوجه سکوت و آرامش نازدانه شدند.. ام المصایب حضرت زینب سلام الله علیها خبر شهادت رقیه خاتون را به بانوان و کودکان داد!! 

خرابه مانند عصر عاشورا سراسر آه و ناله شد و عزایی از نو بپا گشت. شامیان که قبل از این حادثه، با پیامهای تکان دهندۀ امام سجاد و حضرت زینب علیهما السلام کمی از خواب غفلت بیدار شده بودند، شهادت رقیۀ سه ساله بر عواطف آن ها اثر بزرگی گذاشت. زبان اعتراض به یزید پلید گشودند و برای وحشی گری هایش پاسخ می خواستند.

یزید از ترس شورش مردم  تصمیم  گرفت اهل بیت علیهم السلام را از شام  خارج کند، لذا ترتیب برگشت آنان را داد و پس از چند روز آن بزرگواران شام را وداع گفته ازطریق کربلا روانۀ مدینه شدند.

آری اهل بیت از این شهر بیرون رفتند اما شهیدی سه ساله از خود بجای گذاشتند، تا هم حجتی باشد برای خفتگان و هم ملجأ و پناهی برای دردمندان و هم......