حزن و اندوه اهل بیت در عزای حسین

حضرت رسول صلی الله علیه و آله نیز قبل از میلاد نور دیدۀ خود گریه سر داده و مرثیه گوی فرزند خود بودند. دیگر اهل بیت علیهم السلام چه قبل و چه بعد از ماجرای عاشورا نیز در عزای ابا عبدالله عزادار بودند.

زید شحام می گوید روزی با عده ای کوفیان نزد حضرت صادق علیه السلام نشسته بودیم، جعفر بن عثمان طائی وارد شد، حضرت صادق او را در نزد خود نشانده و به او فرمودند: ای جعفر! به من خبر رسیده که تو شعر های نیکو و زیبا در رثای حسین علیه السلام می گوئی، جعفر عرض کرد: آری جانم به فدای شما، با خواهش حضرت مرثیه ای خواند، اشک های حضرت جاری شد و صورت و ریش مبارک حضرت را تر کرد، و تمام کسانی که در کنار حضرت بودند گریستند.

آنگاه حضرت فرمودند: ای جعفر! به پروردگار سوگند ملائکۀ مقرب خدا در این مکان حاضر شدند و گوش فرا دادند و آنچنان که ما گریستیم گریستند بلکه بیشتر از ما، ای جعفر! پروردگار هم اکنون بهشت و تمام آنچه در بهشت می باشد را به تو ارزانی داشت و تمام گناهان تو را آمرزید.

پس از آن حضرت فرمودند: "یا جعفر! ألا ازیدک؟ قال نعم یا سیدی، قال ما من أحد قال فی الحسین شعراً فبکی و أبکی به إلا أوجب الله له الجنة و غفر له " ای جعفر آیا بیش از این بگویم؟ جعفر عرض کرد: آری ای آقای من، حضرت فرمود: کسی که در حق حسین شعری بسراید و بگرید و بگریاند پروردگار بهشت را بر او واجب نموده و از گناه او در گذرد.

حضرت حجت عجل الله تعالی فرجه الشریف پیوسته در مصیبت جد بزرگوار خود گریان هستند، بلکه به جای اشک روز و شب خون گریه می کنند " ... فلأندبنک صباحاً و مساءً و لأبکینّ لک بدل الدموع دما "

خون گریه کردن برای اباعبد الله نشانگر عظمت مصیبت آن حضرت است، و عظمت این مصیبت را نمی داند مگر کسی که عارف به مقام عظیم امامت باشد، و غیر از خدای تعالی و معصومین علیهم السلام تنها مؤمنی به این امر واقف است که قلب او به نور ایمان امتحان شده باشد و رمز عظمت آن را درک کند " إنّ حدیثنا صعب مستصعب لا یحتمله الا ملک مقرب أو نبی مرسل أو مؤمن امتحن الله قلبه للایمان "

ملائکۀ آسمان در عزای حسین می گریند

پیامبران الهی هر کدام به نحوی در سوگ اباعبدالله علیه السلام تأسف خود را نشان دادند و بخاطر این مصیبت عظمی با حسین فاطمه همدردی و مواسات نمودند، حضرت زکریا علی نبینا و آله و علیه السلام پس از آنکه از خدای متعال فرزندی طلب کرد که وارث او باشد و پروردگار به سبب توسل به اصحاب خمسه او را فرزند عطا نمود، بعد از شنیدن قصۀ کربلا و تفسیر "کهیعص" سه روز در محراب خود نشست و برای حسین فاطمه گریه سر داده بود و در آن زمان عظمت و سنگینی این ظلم را به امت خود عملاً بیان کرد.

حضرت رسول صلی الله علیه و آله نیز قبل از میلاد نور دیدۀ خود گریه سر داده و مرثیه گوی فرزند خود بودند. دیگر اهل بیت علیهم السلام چه قبل و چه بعد از ماجرای عاشورا نیز در عزای ابا عبدالله عزادار بودند.

زید شحام می گوید روزی با مرحوم علامۀ مجلسی در کتاب بحار الانوار از حضرت رضا علیه السلام نقل می فرماید: هنگامی که خدای تعالی ابراهیم علیه السلام را به ذبح فرزندش اسماعیل علی نبینا و آله و علیه السلام امر نمود [و پس از آنکه ابراهیم از امتحان پیروز بیرون آمد] خدای تعالی قوچی از ملکوت اعلا برای او فرستاد تا به جای فرزندش ذبح نماید، حضرت ابراهیم علیه السلام بسیار اندوهناک شد و آرزو کرد فرزندش را به دست خود می کشت و امر به کشتن قوچ نمی شد تا آنکه به اجر و پاداش پدری که عزیز ترین فرزندانش را به دست خود به فرمان الهی ذبح کرده می رسید و آن مقامات عظیم را درک می کرد.....