ندامت مردم پس از شنیدن خطبه

آنگاه حضرت شروع به معرفی خود و پدر و جد خود نمودند تا مردمی که هنوز حضرت را نشناخته و صاحب سر مقدس همان سری که به فرمان یزید بر سر در قصر آویخته بودند را نشناخته و شماتت می کنند بدانند که یزید حاکم و امیرشان چه کسی است و چه جنایت بزرگی انجام داده. بدانند که چه کسی خارجی و دشمن دین است، بدانند که چه کسی پیروز و چه کسی در حقیقت شکست خورده است!!

فرمودند: من فرزند مکه و منی هستم، من فرزند صفا و مروه هستم [اشاره به رمز های اسلامی، چرا که یزید لعنة الله علیه امام حسین و اهل بیت حضرت را خارجی به مردم معرفی کرده بود] من فرزند آن کسی هستم که حجر الاسود را با عبای خود حمل کرده و در جای خود نصب نمود [مردم خوب می دانستند که کسی جز انبیا و اوصیا نمی تواند این مهم را انجام دهد و داستان نصب حجر الاسود را از رسول خدا بیاد داشتند].....

آنگاه با نسبت خود به امیر المؤمنین علیه السلام شخصیت واقعی حضرت را هم معرفی کردند تا مردم بدانند که علی بن ابی طالب آن کسی که معاویه او را ــ نعوذ بالله ــ کافر معرفی کرده بود چه کسی است.... من فرزند آن کسی هستم که در بدر و حنین با کافران جنگید و به اندازۀ چشم بر هم زدنی به خدا کفر نورزید.....

من فرزند فاطمۀ زهرا هستم، من فرزند بهترین زنان عالم هستم، من فرزند حسین هستم همان کسی که او را لب تشنه در کربلا شهید کردند،... من فرزند آن کسی هستم که در خون خود آغشته شد،..... حضرت پیوسته با معرفی خود مردم را از اشتباه چندین سالۀ خود بیرون می آوردند و حضار مجلس صدا به گریه بلند کرده بودند و انگشت ندامت به لب می گزیدند که چطور این خاندان را نشناخته بودند و چطور این اسیران را خارجی پنداشته بودند، یزید که از ترس بر خود میلرزید مؤذن را گفت تا اذان بگوید و با این کار خواست کلام امام را قطع کند!!

مؤذن صدا به اذان بلند کرد: الله اکبر، الله اکبر، حضرت سجاد فرمودند:" لا شیء اکبر من الله " هیچ چیز بزرگتر از پروردگار نیست. مؤذن گفت: اشهد ان لا اله الا الله، حضرت فرمود: مو و پوست و گوشت و خون من به یگانگی خدا شهادت می دهد. هنگامی که مؤذن گفت: اشهد انّ محمداً رسول الله، حضرت به مؤذن فرمودند: تو را به همین محمد سوگند می دهم لحظه ای درنگ کن، آنگاه عمامه از سر برداشته و از بالای منبر به یزید نظر انداخته و فرمودند: ای یزید! این محمد که نام او در اذان آورده می شود جدّ من است یا جدّ تو؟ پس اگر بگوئی جد تو می باشد دروغ گفتی و کافر شدی[کفر ظاهری چرا که در حقیقت او کافر بود] و اگر جد من است پس چرا عترت و خاندان او را کشتی و زنان او را اسیر کردی؟! سپس حضرت به مردم فرمودند: ای مردم! سوگند به پروردگار اگر کسی در جهان باشد که جدش رسول خدا باشد آن من هستم، پس چرا این مرد پدرم را کشته و ما را اسیر کرد؟! ای یزید! این ظلم و جنایت را انجام دادی و می گوئی محمد رسول خداست و نماز میخوانی؟! وای بر تو در آخرت که در آن روز جد و پدر من خصم و دشمن تو می باشند

آنگاه مؤذن اذان را تمام کرد، اما در میان مردم غوغائی بلند شد و عده ای ماندند و با او نماز خواندند و عده ای نماز نخوانده از مسجد بیرون رفتند، آنگاه یزید تصمیم بر قتل حضرت گرفت و به جلادش گفت که حضرت را به باغی برده و به قتل برساند، اما هنگامی که جلاد اراده کرد حضرت را به قتل برساند دستی غیبی او را بر زمین زد و قبری که برای حضرت کنده بود جایگاه خودش شد!!

فطرت های آلوده و خموش

اگر فطرت انسان بیدار و شفاف از هر آلودگی باشد دیگر لازم نیست خود را مجبور به پذیرش حق کند چرا که فطرت سالم همیشه حقیقت جو و حقیقت طلب می باشد، اما به هر مقدار که انسان به دنیا و زر و زیور آن وابسته شود فطرت او در خواب رفته و آلوده می شود و در نتیجه از حقائق دور می ماند، اما اینطور هم نیست که همیشه خواب بماند، خدای تعالی برای اتمام حجت با حرف های پاک که از زبان و دهان پاکان خارج می شود و با نشان دادن صحنه های تکان دهنده آن ها را بیدار می کند تا روز قیامت و در آن دادگاه عدل الهی نگویند:" ربّنا! لولا أرسلت إلینا رسولاً فنتبّع آیاتک من قبل أن نذلّ و نخزی " پروردگارا! چرا برای ما پیامبری نفرستادی تا ما را هدایت کند و از آیات تو پیروی کنیم قبل از آن که با عذاب تو ذلیل و خوار شویم.

كلام حضرت باقر علیه السلام در آن روز آن هم در آن سن و سال اثر زیادی روی شنوندگان گذاشت و برای همین یزید پلید دستور داد تا اهل بیت علیهم السلام را از قصر بیرون برند تا کمتر درباریان کلام آنان را بشنوند، اما رسالت آنان به اینجا ختم نشد و خطبۀ حضرت سجاد علیه السلام باعث شد تا ظلم یزید و معاویه و خاندان ابوسفیان بر همگان روشن شود.

یزید و انکار وحی و نبوت!!

یزید کسی بود که تنها ظاهری از اسلام را نگهداشته بود، اما در کنار همین ظاهر سازی بی دینی خود را نشان می داد اما مردم که بر اثر تربیت غیر اسلامی معاویه و بخاطر لقمه های حرامی که پوست و گوشت و خون آنان را ساخته بود دیگر از دیدن و شنیدن آن کفریات متأثر نمی شدند و از کنار تمام بی دینی ها و ظلم های حاکم ظالم خیلی راحت می گذشتند!!

تنها مخالفت با امام حسین علیه السلام کافی بود تا مردم بی دینی یزید را متوجه شوند، چه رسد به قتل امام و اسارت اهل بیت آن امام مظلوم؛ غیر از این هنگامی که سر مقدس امام را وارد مجلس او کردند برای اهانت به حضرت و سوزاندن دل اهل بیت و باز ماندگان او، با چوب به لب و دندان حضرت میزد و شعر هائی سرود که حاکی از کفر محض او می باشد، اما مردمی که در قصر و دربار او نشسته بودند همۀ آن ها را شنیدند و با سکوت خود به او آفرین گفتند!! و تاریخ هم نام آنان را نیز به همراه امیرشان در زمرۀ کفار به ثبت رساند.

یزید لعنة الله علیه چنین سرود: ای کاش بزرگان و کسان من که در جنگ بدر کشته شدند [همان مشرکانی که بر رسول خدا و مسلمین شمشیر کشیدند] بودند و جزع و فزع قبیلۀ خزرج را از خوردن تازیانه ها می دیدند [کنایه از بیقراری کاروان اسرا در غم از دست دادن ابا عبدالله و دیگر شهدای عاشورا و مصیبت هائی که در اسارت خود می دیدند] در آن حال فریاد سرور و شادی سر مید دادند، آنگاه می گفتند ای یزید! دستت شل مباد، بنی هاشم [رسول خدا و اهل بیت حضرت] با سلطنت بازی کردند و گرنه وحی و خبری از آسمان نازل نشده و تمام این ها دروغ است!! من از دودمان خندف نباشم اگر از احمد [رسول خدا] بخاطر کار هائی که انجام داد [جنگ بدر، احد، احزاب و حنین] انتفام نگیرم !!

آیا چنین کسی را مسلمان می شود خواند؟! و از مردمی که زیر پرچم و لوای چنین حاکم ظالم و بی دینی زندگی می کنند چه انتظاری غیر از دشمنی با اهل بیت می رود؟ گرچه این ها در روز قیامت و در پیشگاه عدل الهی عذری نیست که پذیرفته شود، اما متاسفانه مردم به وظیفه و مسئولیت و عاقبت امر نگاه نمی کنند و تنها می خواهند راحت زندگی کنند چرا که به قیام قیامت یقین ندارند!! " ان الذین لا یرجون لقاءنا و رضوا بالحیاة الدنیا و اطمأنّوا بها، و الذین هم عن آیاتنا غافلون. اولئک مأواهم النار بما کانوا یکسبون " آن ها که ایمان به ملاقات ما (روز رستاخیز) ندارند و به زندگی دنیا دل بستند و بر آن تکیه زدند، و آن ها که از آیات ما غافل هستند، جایگاه همۀ آن ها آتش است بخاطر کار هائی که انجام می دادند.