درباره این که چرا سلطان محمود به فردوسی بی اعتنایی کرد گفته اند: فردوسی از پیروان اهل بیت بود و سلطان محمود را با شیعیان میانه ای نبود. نظامی عروضی می گوید: سلطان محمود مردی متعصب بود و اطرافیان وی که با فردوسی دشمن می داشتند به سلطان گفتند که او مردی رافضی )شیعه) است و این بیت هار ا دلیل رفض (و شیعه بودن) اوست.

خردمند گیتی چو دریا نهاد/ برانگیخته موج از او تندباد

چو هفتاد کشتی در و ساخته /همه بادبان ها برافراخته

میانه یکی خوب کشتی عروس /برآراسته همچو چشم خروس

پیمبر بدو اندرون با علی /همه اهل بیت نبی و وصی

اگر خلد خواهی به دیگر سرای /به نزد نبی و وصی گیر جای

گرت زین بد آید گناه من است؟ /چنین دان و این راه، راه من است

بر این زادم و هم بر این بگذرم /یقین دان که خاک پی حیدرم

حب علی(ع(

فردوسی، ازدوستان خاندان اهل بیت عصمت و طهارت و شیفته مقام حضرت علی (ع) بوده است. این معنا در اشعار بسیاری از فرودسی تجلی یافته است.

مرا غمز کردند کان بد سخن/ به مهر نبی و علی شد کهن

هر آن کس که در دلش بغض علی است/ از او خوارتر درجهان گو که کیست

منم بنده هر دو تا رستخیز /اگر شه کند پیکرم ریز ریز

من از مهر این هر دو شه نگذرم/ اگر تیغ شه بگذرد ازسرم

من بنده اهل بیت نبی/ ستاینده خاک پای وصی

نترسم که دارم ز روشن دلی /به دل مهر جان نبی و علی

چه گفت آن خداوند تنزیل و وحی/ خداوند امر و خداوند نهی

که من شهر علمم و علی ام در است/ درست این سخن گفت پیغمبر است