"  بخش یکم :

آقای مزدا پویانی   برای جوابیه ات  ، هر پاراگراف   را شماره گذاری  و با توجه به بند های جوابیه ات  به مرور ، طی چند روز ، آن را  پاسخ می دهم ؛ این کار به چند  دلیل است  ؛ از جمله دلایل آن  وفور اشتباهات شما در جوابیه  و نیز طولانی شدن پاسخ  ، که  می تواند  باعث خسته گی خوانندگان این متن  شود  و نیز افزون بر همه ی آن ها ، گرفتاری های کاری  و نداشتن فرصت برای یک باره پاسخ گفتن به شما  و هم چنین  ایجاد فضایی برای توان پاسخ گویی مقابل برای شما دوست گرامی ام  است .

.. اما آن چه باعث پاسخ گویی به شما می شود ، نوعی آموزش غیر مستقیم  برای دوستان جوان مان است که در این گونه گفت و گو ها  به وجود می آید  و نیز پای بندی به حس مسوولیت  در قبال شما  و نیز آموزش این چنین احساسی به نسل جدیدمان  است  و نیز نقد  و شیوه ی به نقد نشستن  اندیشه ها ست .  هر آن جا که ادامه ی این روند در پاسخ گویی من را نا به جا  و مضر  دریافتید،  اعلام  فرمایید تا از ادامه ی آن خودداری شود .

من  نوشته های شما را با همان فونت بولد و شماره ی انتخابی  تان آوردم ... اما استدعا دارم  که از این به بعد رعایت  آن چه  را که شرایط مساوی می نامند بکنید  و از همین فونت معمولی  استفاده کنید  که به یقین به تر  و کم تر چشم آزار  و باعث طویل شدن صفحه نخواهد شد .

در پاراگراف 1 :

بسیار رک  می گویم که اولین نامه ی من به شما بسیار دوستانه بود  و نامه ی دوم من  حاوی طنزی بود که شرایط  و عمل کرد  وجودی  شرایط  می طلبید ، و قرار نبود که  لحنی  دل فریب داشته باشد که لزوم آن  با توجه به شرایط زمانی ایجاب آن گونه نگاشتن را در خود داشت . از این که  دلخوری ام را موجه دانسته ای ، خرسند هستم  زیرا نشان از انتقاد پذیری و درک صحیح از شرایط زمانی – مکانی  در شما را نشان می دهد .

در پاراگراف  2 :

حکم بی راهه رفتن ، آن هم به یک باره  ، در ابتدای جوابیه  ، معمولا  پاسخ را از  هویت منطقی خود خارج  و آن را به  اعلامیه یی غیر آشتی جویانه  و هوچی گر تبدیل می سازد . با توجه به بند  1  ، و جود  و نوع نگارش این بند را  به یک اشتباه احساسی  مرتبط می دانم  که این به ترین نوع برداشت مثبت  از بند فوق است و آن را نادیده می انگارم .

در پاراگراف 3 :

شروع پاراگراف تان با چرا که ساختار پیام من کاملا نشان می دهد

دوست گرامی ام ،   این گونه  نوشتن  ، نوعی بازگشت و یا رجوع به پاراگراف قبلی را  در خود دارد  و به معنی زیرا که ... است  و با توجه به آن چه که گفتم از  آن می گذرم  ...و ادامه ی نوشته تان را دنبال می کنم :

 شما  اعلام کرده اید :... من بحثی را آغاز نکردم ؛ و ستونی را گشوده ام که

دوست گرامی ام  اگر  بحث نو باز کردن به  ایجاد یک بحث جدید  در بالای  بحث " هماره با تو "  نمی گویند شما بفرمایید به این عمل شما چه می گویند ؟!!!!

سپس فرموده اید که ، بلکه پیام نوروزی برای همه اعضای کلوب فرستاده ام 

دوست گرامی  خوب است  مفهوم پیام عمومی برای همه ی اعضای  سه کلوپ " مارکس " ، " مارکس و مارکسیسم " و " دوستاران مارکس "  را فهمیدیم ! آن هم با  شیوه ی نو  و جدید فرستادن  نیز آشنا شدیم !!

معنی ارسال  و الحاق  را نیز فهمیدیم !

سپس راه گشوده و بیان لطف فرموده اید که "  دیگر اعضا  نیز اگر خواستن ، پیام های نوروزی خود را پیوست کنند.

دوست بسیار محترم من  ، از بیان لطف  و اندیشه دموکراتیک  شما سپاس گزارم  که سایر دوستان را نیز  قابل  پیوست شدن بر این رود خروشان و پر آب و طراوت نوروزانه ی خود دانسته اید .

بر فرض محال  ، با توجه به محال نبودن  امکان  فرض محال ، شما بحثی را ایجاد نکرده باشید  و نیز  ارسال پیام برای  سه کلوپ ، که شما فقط به عنوان معاون یکی از آن سه کلوپ هستید ،  به معنای ایجاد یک بحث جدید  باشد  و نیز برای وظیفه ی دعوت به بیان  تبریک نوروزانه ی  اعضا نیز از جمله وظایف شما باشد ، سوالی که طرح می شود  این است که " آیا همان بحث  هماره با تو  نمی توانست  توجیه کننده ی خواسته های شما و نیز  پیوست  تبریک نوروزانه ی شما به آن  نیز  دارای  این خواست  و پتانسیل انجام خواست شما باشد ؟  مگر  در آن به بهاران اشاره نشده بود ؟ و یا پایان زمستان  را نوید نداده بود  و یاد یاران  از  دست داده شده مان ؟

بدیهی است که منظور شما از استفاده فعل " خواستن "  خواستند بوده که  بر اثر سرعت تایپ  افتاده  است  که هم چنین بدیهی می نماید که  نوشته من نیز به دور از این گونه اشتباهات نباشد  ؛  یادآوری شما  نیز  در این گونه موارد  می تواند به دقت من بیافزاید . 

با درود

دوست عزیز سعید مهربان پیش از آنکه بخواهم به نظریاتت بپردازم ؛ باید بابت گله گی که در نامه ات به من ابراز کرده بودی؛از تو پوزش بخواهم . گرچه گفتارت درآن نامه دوستانه نبود و به دل نمی نشست ؛ اما همین که باعث دلخوری تو شدم جای دارد که پوزش بخواهم.                                                                                                                        

اما در باره نظرت در رابطه با پیام خجسته باد گویی من برای نوروز؛ باید بگویم که در این میان آن کس که به بیراه رفته نه من که دقیقا خود تو هستی، دوست من .                                                                                                                

چرا که ساختار پیام من کاملا نشان می دهد که من بحثی را آغاز نکردم ، بلکه پیام نوروزی برای همه اعضای کلوب فرستاده ام ؛ و ستونی را گشوده ام که دیگر اعضا  نیز اگر خواستن ، پیام های نوروزی خود را پیوست کنند. و در باره این که نوشته ای: " اگر احساس نوروز - که اصلا  رابطه یی با گفته ی شما ندارد و صرفا یک تقویم نجومی  ایرانی  است ... ایا  ...  " عیددیدنی  ! باستانی !نوروزانه ی! شما !!  " گواه  چیز دیگری نیست ؟" باید بی هیچ پرده پوشی بگویم که احساس نوروزی من ، جدا از بینش و منش من نیست و نمی پندارم که نوروز هم جدا از مناسبات بین طبقاتی اجتماع باشد . راستی هیچ به اینک فکر کرده ای؟ در باره " باستانی " هم که گویا برایت حساسیت بر انگیز شده ؛ باید بگویم که دادخواهی و بینش برابری خواهی انسانی ، یک بینش تازه ای نیست که مثلا در صد سال اخیر پدیدار شده باشد بلکه عمری دراز و باستانی دارد.                                                                                                                                      اما در باره کاوه و ضحاک و اشاره کنایه آمیز شما به " شیر و خورشیدیان باستانی"؛ باید بگویم که اتفاقا این شمایید که آنچه  را " مادربزرگ ها نیز بر سر گذر  از آن خبر دارند را نیز فراموش" کرده اید .مسئله  کاوه را نه در   " وجود و کارکرد کاوه و ضحاک  و روی کرد  و کارکرد حافظه ی تاریخی "؛ بلکه  در مقوله نشانه ها و نشانه شناسی اجتماعی – تاریخی باید مورد توجه قرار داد . اتفاقا"  شیر و خورشیدیان "  گرایش فراوان دارند که به لحاظ تاریخ نگاری، خیزش کاوه را به " مهرگان " بچسبانند (در حالی که  ریشه مهرگان را باید در سنن میترایی جست و جو کرد  ) . به هر حال هما نطور که خود نیز می دانید کاوه در فر هنگ نشانه و نماد های ایرانی ، نماد داد خواهی و خیزش دادخواهانه است و ربطی به گرایش های ناسیونالیستی ندارد . راستی سعید جان ، ابوالقاسم لاهوتی شاعر بزرگ کارگران چه خوش شانس بود که مرده وگرنه ، حتما محکومش می کردی که چرا در شعر " به کارگران " اش سروده :  

 "چرا فعله در خاک ایران گداست         پس آن غیرت کاویانی کجاست ؟ "( کلیات ابوالقاسم لاهوتی – شعر" به کارگران "-  ژوئن 1931  )

و به این ترتیب " اعتبار " مارکس و مارکسیسم را زیر سوال برده. خودمانیم این شوروی های هم دوره لاهوتی هم چه نادانهایی بود که لاهوتی "منظومه کاوه آهنگر" ( اپرا در پنج پرده) را می سراید و آنها بجای آن که او را محکوم کنند و دهانش را پر سورمه ؛ این کار ها را نمی کنند که هیچ ، تازه یک دوره ای هم او را  به  ریاست وزارت فرهنگ جمهوری تاجیکستان شوروی بر می گزییند . راستی نظرت درباره علاقه مارکس به "ادیسه و ایلیاد"  و استفاده فراوان او از نشانه ها و نماد های اسطوره های باستانی یونان و روم چیست ؟  سهم او از "زیر سوال بردن مارکس و مارکسیسم " چقدر است  ؟                                     

اما در باره ونس رموس .                                                                

 سعید جان ؛ خودت می دانی که این عبارت (که به اسپانیولی یعنی : ما پیروزیم ) را چه گوارا در آخر نامه هایش می نوشت .اما در رابطه با " ا. د " هم ، من نمی دانم چرا فکر می کنی که او برای اولین بار در ایران  این اصطلاح را به کار برده . همین قدر به تو یاد آوری کنم که این عبارت در میان مبارزین دوره شاه اصطلاح معروفی بوده و بسیاری آز آنها در مورس زدن های داخل زندان شان آن را برای روحیه دادن به هم ؛ به کار می بردند و حتی یکی از یاران آن زمان " ا.د" نیز شعری به همین نام سروده بود . و  من هم بخاطر تعلق خاطرم به " ال چه " و بار معنایی این پیام او ؛ این عبارت را آخر نامه هایم به کار می برم.   رفیق خوبم ، سعید ؛در باره پیشنهاد حذف این پیام نوروزی هم ؛ باید بگویم . همانطور که خودت می دانی ، وظیفه معاون کلوب ایجاد بحث نیست بلکه نظارت بر بحث ها است و معاون کلوب هم مانند دیگر اعضای کلوب ( و هم سنگ آنها ) حق ایجاد بحث دارد و من نمی توانم در این مورد خاص ؛ به پیشنهاد تو توجه کنم ؛ چرا که ایجاد کننده بحث خود من هم و دلایلت برای حذف بحث هم برایم بعنوان فرستنده آن (نه در مقام معاون کلوپ ) پذیرفتنی نیست. البته مطمئن باش که مدیر کلوب به پیشنهاد تو توجه دارد و اگر از نظر او پیشنهادت درست باشد پیام نوروزی مرا حذف می کند. باسپاس .

                                                                                   ونس رموس

                                                                                          مزدا