نغمه هایی ا ز جنس کار و عطر زن 

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

زنی ا ز جنس کار        سروده هایی تقدیم به  زنا ن ستمدیده وزحمتکش  

                                             بویژه زنا ن کارگر

من یک زنم

زنی ا ز جنس کار                                                                                                             

زنی نه قصه و ا فسانه ای در پندار    

         که زنده و حاضر در همیشه اعصا ر

زنی که با گوشت و پوستش

    همیشه لمس کرده است

       بهره ای که غارتش می کنید

          شما سالارا ن سرمایه و ا ربا با ن سود .

 

زنی که در همه تاریخ

       زیر رنج و کار

      زندگی را سا ختم و می سازم با ز .

من یک زنم

زنی که ا فسانه آ فرید گارا ن

 

               هـمه قـصه ا وســت

              که می زاید و می سا زد ز ند گی را .

آ ری من یک زنم

زنی ا ز جنس کار و نیک می دانم

شما ا بلیسا ن  غا رت  و

                     خد ا یا ن سود و ثروت

می خواهیدم خُرد شده و حقیر

        که فقط بزایم وبسازم زندگی را

        بی آ نکه بهره ای برم و دمی بر آ ورم

چون مردان کار که

             می آ فرینند و می سا زند

            بی آ نکه خود بهره ای ثمر برند .

آ ری می خواهیدم زبون

         چنا ن زبون که نیرویم را ارزا ن برید و

                           تنم را به پشیزی مزه کنید .

ا ما ای طبقه جهنمی و ضحاکی

ــ با آ ن مارا ن سود و سرمایه بر آ مده ا ز دو ش ــ

این را  بدا ن و ا ز یاد مبر :

د سترنج های غا رت شده ا ز ما

کینه می ا نباند مان و ستم های تا ن

                می نشاند در جان ما

                 چاشنی های عصیا ن را .

و ا ین ا ست که

 ا ین بار نه فقط می ساز م زند گی را

             که دستانم را نیز می پرورانم

               برای گرفتن تفنگ به روز انتقام.

و آ نگاه

 در آمیخته ای ا ز

     غریو تفنگ و ابر باروت وشعله های انفجار

فریادی ا ز ژرف جان می کشم همه زنا نه

                                       ــ فریادی چنین ــ

من یک زنم

زنی ا ز جنس کار

برخواسته به مرگ سرمایه

        تا آزاد کنم خویش را و نیز

                    مردان و کودکانم را .                       1/12/82

                                                              

 

                                                                                                                                                   

آ شنای همیشگی هم

نمی دانم کجایی و نامت چیست؟

چه ارزشی دارد این دو،

که خوب میدانم ؛ تو نیز زنی .

زنی از جنس کار

        از همان انبوه کارگران زن؛

        که می فروشی در این بازار

                               کالای توانت را.

                              حجم بزرگی از شیره جان

                              به نرخهای کوچک تومان.

چه فرق می کند که بیش از من یا کمترک؛

مگر افسوس ها و دردهامان را

                           جایزه ای می دهند؟ا.

که در ترازو کنیم و اعداد دهیم،

                          بــه رقـابـــت .

با همه بیش و کمش

                       رنجهامان چون دستهامان یکرنگ ست.

شناختی که؟

مـنـم !

همان همسقفی رنجها

                  مردی از انبوه کار.

هم دوش و هم گامت

در این صف بی حساب ا ز نفر

                اما حساب ناشدهء  در جماعت.