از چكامه های كرگدن خودم

1386/1/236

شقایق های سپید

 

و  چه بر بلندای كاخ آرزوهایم  شقایق سپید ،   بلند روئیده بود

می شنوید و می گفت و می پوئید

ستاره های آبی  اوج را   از آسمان بزیر می كشید  و بر فقر زمین می كوبید

بر سر غمنامه و زجر و شكنج

 

فریاد بر می كشید                 ای خاك زمین

برخیز و بركش و برتاب   از ته چاه نومیدی

      فریاد را برای رهائی

 

و سكوت همچنان حكم می راند بر پویای زمان

و شقایق نگاهش از آسمان ، بر زمین بود

 

قطره ی اشك آبی شقایق ، بر گونه ی جامه ی سپیدش می غلطید

 و بر خاك  افتاد

خاك از پی اشك شقایق  قطره شد و به رگ زمین جاری گشت    و  رود  شد 

و  رفت    و راه رفت   و  پیمود

تا برود به سر منزل ها

www.amirparizad.com