چوخلار اینجیکدی کی، سن اونلارا نازایله میسن

من ده اینجیک کی، منیم نازیمی آز ایله میسن

ائتمیسن نازی بو ویرانه کونولده سلطان

ائوین آباداولا ، درویشه نیاز ایله میسن

منش آموختم آیین محبت لیکن

او شد استاد دل آزاری و بیدادگری . . .

ماهم امد به در خانه و در خانه نبودم                             خانه گویی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

یک دو بار از ره سیاهی امد و بگذشت و رفت

غیر نومیدی نبودش بادل امیدوار!

ما شهریار بلبلان دیدیم بر طرف چمن

شور افکن شیرین سخن اما تو غوغا میکنی

تنها نه حسرتم غم هجران یار بود

از روزگار سفله دو چندان کشیده ام

غم روزگار گو رو پی کار خود که مارا

غم یار بی خیال غم روزگار دارد

تنها نه مادر من و درماندگان خیل

او یک چراغ رو شن ایل و قبیله بود

خاموش شد دریغ!

نرگس مست که چشمش همه شرم و ناز است

تا نگاهش به تو افتاده دهانش باز است