با سلام و عرض ادب خدمت شما دوستان عزیز

دوستان عزیز مدت های مدیدی است که پرسشی در باب معنای زندگی ذهنم را مشغول کرده است و  پاسخی درخور آن    نمی یابم.

کامو در کتاب افسانه سیزیف می گوید:مهمترین مسئله ی زندگی،مسئله ی خودکشی است و تا به این پرسش پاسخی داده نشود پاسخ به دیگر پرسش ها کاری یاوه است.به نظر بسیاری از فیلسوفان اگزیستانسیالیست مسئله خودکشی و معنای زندگی با هم ارتباط نزدیکی دارند،به گونه ای که هرکس معنایی برای زندگی اش بیابد زندگی برای او ارزشمند می شود و در می یابد که سود زندگی اش بیشتر از هزینه ای آن است و چون می بیند که سود زندگی اش بیشتر از هزینه آن است می فهمد که می ارزد که بزید و در نتیجه دست به خودکشی نمی زند.(که این گروه بسیار اندک شمارند.)

اما گروهی هم هستند که معنایی برای زندگی نمی یابند.این گروه در درون خود دو دسته می شوند،دسته اول در   نتیجه ی نیافتن معنا به پوچی زندگی پی می برند و چون دلیلی برای ادامه دادن به زیستن ندارند دست به خودکشی        می زنند(که تعداد این افراد بسیار اندک است) و دسته دوم معنایی نمی یابند ولی به خاطر علل فراوانی خودکشی هم نمی کنند و همچنان به زیستن ادامه می دهند تا مرگشان فرا رسد(علتش ممکن است ترس،بزدلی،نادانی،بی تفاوتی و .... زینده ی آن زندگی باشد،که اکثر قریب به اتفاق انسان ها جزو این دسته اند.)

حال پرسشم این است که به نظر شما انسان چگونه می تواند زندگی بی معنایش را معنادار کند؟به تعبیری مکانیسم معنادار شدن زندگی چگونه است؟

ممنون از اینکه وقت پربارتان را در اختیار من گذاشتید