دلبسته ی کفشهایم بودم. کفش هایی که یادگار سال های نو جوانی ام بودند دلم نمی آمد دورشان بیندازم .هنوز همان ها را می پوشیدم اما کفش ها تنگ بودند و پایم را می زدند قدم از قدم اگر بر می داشتم زخمی تازه نصیبم می شد سعی می کردم کمتر راه بروم زیرا که رفتن دردناک بود می نشستم و زانوهایم را بغل می گرفتم و می گفتم:چقدر همه چیز دردناک است چرا خانه ام کوچک است و شهرم و دنیایم می نشستم و می گفتم : زندگیم بوی ملالت می دهد و تکرار .می نشستم و می گفتم:خوشبختی تنها یک دروغ قدیمی است می نشستم و به خاطر تنگی کفشهایم جایی نمیرفتم قدم از قدم بر نمیداشتم .. می گفتم و می گفتم ......... پارسایی از کنارم رد شد عجب ! پارسا پا برهنه بود و کفشی بر پا نداشت مرا که دید لبخندی زد و گفت: خوشبختی دروغ نیست

اما شاید تو خوشبخت نشوی زیرا خوشبختی خطر کردن است و زیباترین خطر..... از دست دادن تا تو به این کفش های تنگ آویخته ای ....برایت دنیا کوچک است و زندگی ملال آور .جرات کن و کفش تازه به پا کن.شجاع باش و باور کن که بزرگتر شده ای رو به پارسا کردم ، پوزخندی زدم و گفتم اگر راست می گویی پس خودت چرا کفش تازه به پا نمی کنی تا پا برهنه نباشی؟ پارسا فروتنانه خندید و پاسخ داد :من مسافرم و تاوان هر سفرم کفشی بود که هر بار که از سفر برگشتم تنگ شده بود و پس هر بار دانستم که قدری بزرگتر شده ام هزاران جاده را پیمودم و هزارها پای افزار را دور انداختم تا فهمیدم بزرگ شدن بهایی دارد که باید آن را پرداخت حالا دیگر هیچ کفشی اندازه ی من نیست وسعت زندگی هرکس به اندازه ی وسعت اندیشه ی اوست

قله ها همواره همدیگر را می بینند اگرچه هم فراز نباشند باتلاقها و کویرها هرگز همدیگر را نمی بینند اگر چه هم سطح باشند...

بوتون دنیالرین دردین قانار داغ
                                       سئوال ایتسن سکوت ایلن دانار داغ
سهندین اوستی اوتدور آلتی قاندیر
                                       بو جوشقون درددن بیرگون یانار داغ

در مقابل مشکلات زندگی خم به ابرو نیاور,
کارگردان همیشه سخت ترین نقش ها را به بهترین بازیگران می دهد.

همیشه از خوبی آدمها برای خودت دیواری بساز.
هر وقت در حق تو بدی کردند, فقط یک آجر از دیوار بردار
بی انصافیست اگر دیوار را خراب کنی!!!!!
 

حکایتی از گلستان سعدی اندر فواید خاموشی
عالمی معتبر را مناظره افتاد با یکی از ملاحده لعنهم الله علی حده و به حجت با او بس نیامد، سپر بینداخت و برگشت. کسی گفتش تو را با چندین فضل و ادب که داری با بی دینی حجت نماند؟ گفت: علم من قرآن است و حدیث و گفتار مشایخ و او بدینها معقد نیست و نمی شنود. مرا شنیدن کفر او به چه کار آید.
آن کس که به قرآن و خبر زو نرهی

آنست جوابش که جوابش ندهی