او به من میگوید ای آغوش گرم
مست نازم کن که من دیوانه ام 

 من باو می گویم ای نا آشنا
بگذر از من ‚ من ترا بیگانه ام

 آه از این دل آه از این جام امید
عاقبت بشکست و کس رازش نخواند

 چنگ شد در دست هر بیگانه ای
ای دریغا کس به آوازش نخواند

غریبه آمده بود آشنا شود با من

و از مسیر مقدر جدا شود با من

به اعتقاد و به تقواش پشت پا بزند

به درد بی دینی مبتلا شود با من

خدای کودکیش را کنار بگذارد

خودش خدا بشود یا خدا شود با من

به درک تازه ای از عشق و معرفت برسد

ز قید کهنه عادت رها شود با من

بدل به من بشود من بدل به او بشوم

برای چند شبی جا به جا شود با من!

برای معرکه گیری غریبه تنها بود

در این مکاشفه می خواست ما شود با من

خلاصه - قرص و مصمم - غریبه آمده بود

که باز وارد یک ماجرا شود با من

                      οοο   

غریبه آمد و ننشسته پا شدم با او

دوباره وارد یک ماجرا شدم با او

هر آنچه قدر که راحت جدا شدم از خود

هزار مرتبه اش هم نوا شدم با او

برای آتش بازیش یک نفر کم بود

به او اضافه شدم من ‌‌دو تا شدم با او

به جان جنگل دلهای عاشق افتادیم

بلا شدم بله مردم! بلا شدم با او

هزار سال گذشت و هنوز بی خبرم

که کی ؟چگونه ؟کجا ؟آشنا شدم با او

این عشق کهن بوده ی نافرسوده
 پیرانه سرم  نمی هلد آسوده
در حسرت دیدار تو کردیم سفید
 این ریش پریشان به اشک آلوده

نه نه نه.....منظور اینه که در وصف نخواهد آمد()  عاشق اون چیزی که گفتم ()توانایی این چیزها رو نداره..

با شمع روی خوبان پروانه‌ای چه سنجد؟
با تاب موی جانان دیوانه‌ای چه سنجد؟
در کوی عشقبازان صد جای جوی نیرزد
تن خود چه قیمت آرد؟ویرانه‌ای چه سنجد؟
با عاشقان شیدا، سلطان کجا برآید؟
در پیش آشنایان بیگانه‌ای چه سنجد؟
در رزم پاکبازان عالم چه قدر دارد؟
در بزم بحر نوشان پیمانه‌ای چه سنجد؟

یعنی میخوای بگی .. نکوهشو سرزنش و ستایش ما ..شما رو عیان نیست ؟؟ (( چی گفتم ؟؟ )) یعنی اینکه  این کمندی مدح و ذمش یکیه ؟؟ هان ؟؟؟

از دشمن و از دوست گریزیم و عجب نیست
سرگشته نسیم .........از گل و از خار گریزد
شب تا سحر از ناله دل .........................خواب ندارم
راحت به شب از چشم پرستار ..............................گریزد
ای دوست بیازار مرا هر چه توانی
دل نیست اسیری.............................. که ز آزار گریزد
زین بیش کمند  ناله مکن در بر آن شوخ
ترسم که ز نالیدن بسیار............................. گریزد

سینــــــــــــــــا ....

هـمّـت عـالی طـلـب ، جـام مـُرصّـع گو مـبـاش

رنــد را آب عـنـب یــاقـــوت رُمّـانــــــــــــی بـُـوَد

گر چه بی‌سـامان نـمـاید کار ما ، سـهـلش مـبـیـن

کانـدر ایـن کشـور گدائـی رشک سلطانی بـُـوَد

****************

رویـــــــــــــــا

هر گوشه که می‌نشست تنهایی بود
بغضی که نمی‌شکست تنهایی بود
برخاست که هر چه داشت با خود ببرد
در گنجه فقط دو دست تنهایی بود

در اوج یقین اگر چه تردیدی هست
در هر قفسی کلید امیدی هست
چشمک زدن ستاره در شب، یعنی
توی چمدان ماه خورشیدی هست

***********************************

دکتر سام ..

از شعله‌ی شعر من زبان می‌سوزد
حرفی بزنم اگر، دهان می‌سوزد
چندی‌ست سرم لانه‌ی ققنوسان است
بالی بتکانم آسمان می‌سوزد

دلم تنگ است

دلم اندازه حجم قفس تنگ است

سکوت از کوچه لبریز است

صدایم خیس و بارانی است

نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است

گر گوش می کنی سخنی خوش بگویمت
بهتر ز گوهری که تو در گوش می کنی

جام جهان ز خون دل عاشقان پر است
حرمت نگاه دار اگر نوش می کنی

سایه چو شمع شعله در افکنده ای به جمع

زین داستان که با لب خاموش می کنی