: حسام ... عالی بید ..

حســــــــــــــــام ..

 

 

حسام تو به صفت سرو چمن.. من به صفت سایه تو  ............. چونک شدم سایه گل.. پهلوی گل خیمه زنم  ..
بی‌تو اگر گل شکنم... خار شود در کف من........................   ور همه خارم ز تو من.... جمله گل و یاسمنم 
دم به دم از خون جگر.... ساغر خونابه کشم.....................   هر نفسی کوزه خود بر در ساقی شکنم 
دست برم هر نفسی سوی گریبان بتی ...........................  تا بخراشد رخ من تا بدرد پیرهنم 

 

پروین .... شیطونک ..

 

 

 

 

پیش گیسوی شما راست نمی‌آرم گفت   ................آنچه پیوسته ز ابروی شما می‌شنوم 
چشم آهو که کند صید پلنگ اندازان .................... . عیبش این لحظه ز آهوی شما می‌شنوم 
شرح آن نکته که هاروت کند تفسیرش ..................  ز آن دو افسونگر جادوی شما می‌شنوم 
نافه‌ی مشک تتاری که ز چین می‌خیزد  .................. بویش از سلسله‌ی موی شما می‌شنوم 
آن سوادی که بود نسخه‌ی آن در ظلمات  ................ شرحش از سنبل هندوی شما می‌شنوم 
حال پـــــــــرویــــــن  که پریشان تر ازو ممکن نیست  ................... مو بمو ازخم گیسوی شما می‌شنوم 

 

عرفانی .........

 

 

 

 

بر بدیهه بگویی اندر حال....................   باشد این در فراق و آن ز وصال ...........
آن غزل در فراق جانان بود  ........................... وین یکی در وصال باید زود  ...................
گفتم: ای مایه‌ی سخن گفتن  ..................... از تو بنوشتن و ز من گفتن  ..................
گفت: کو کاغذ و دوات و قلم؟ ........................  دادمش: تا نوشت این غزلم:  ............

 

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟
پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟
گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟
تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبزِِ سرآغاز سال کو؟
رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

دلم کرده امشب هوای شما

 

و عکسی نشاندم به جای شما

 

مرا یک کمی یاد داری کمند ؟

 

منم من کمی آشنای شما

 

تو رفتی زپیش من و من هنوز

 

دچار تبم از جفای شما

 

تو را دوست دارم بپرس از همه

 

کمی گریه کردم قفای شما

 

تو اصلا مرا میشناسی بگو ؟

 

زدم  اشتباهی صدای شما ؟

 

 

 

 

 

 

 

گرم دعای شما ورد جان بود چه عجب ............  که هست روز و شب اوراد من دعای شما 
کجا سزای شما خدمتی توانم کرد  ............................... جز اینکه روی نپیچم ز ناسزای شما 
غریب نیست اگر شد ز خویش بیگانه   ...............................هر آن غریب که گشستست آشنای شما 
اگر بغیر شما می‌کند نظر خواجو  .................. چو آب می شودش دیده از حیای شما 

 

 

 

عشق را یارای آن نیست تا بگوید

چه اندازه دوستت دارد

 

 

 

مصلحت دیده چنین صبر که سویش نروم................   ننشینم به رهش بر سر کویش نروم 
هست خوش مصلحتی لیک دریغا کو تاب .................  که یک امروز به نظاره‌ی رویش نروم