دلا شغان مسکین مشکن بترس از آن دم

که شبی  نیازمندی  بکشد ز سینه  آهی!!!!!

تو  ز  اشتباه  روزی  قدمی  به  خانه  ام  نه

که رسد دلی به کامی چو کنی تو اشتباهی

وقتی از آفتاب برایت تن آفرید

 تکلیف روزهای مرا روشن آفرید

 برقی به چشم های تو داد و دلی به من

 انگار زیر صاعقه ای خرمن آفرید

 تا چند پیرهن تو جوان تر شوی ز من

 خیاط پیر آمد و پیراهن آفرید

 من گل شدم کنار تو پرپر شدم ولی

 ای غنچه در سرشت تو نشکفتن آفرید

 در سر هوای زلف تو را داشتم ولی

 کوتاه تر ز دست منت دامن آفرید

 من ساحل و تو موج ، ببین سرنوشت را

 حتی کنار آمدنت رفتن آفرید

آیینه ای شكسته و خون آلود

بی حوصله شبیه دل من بود 

تصویرها قدیمی و نامفهوم

احساس ها صمیمی و نامحدود 

دیگر نمانده پنجره بازی

حتی تمام روزنه ها مسدود 

بیهوده بود آن همه تنهایی

بیهوده بود هرچه كه دل پیمود 

یك واژه نیز از دل تو كافی ست

یك واژه شكسته و دردآلود

وکلمه بودوجهان درمسیر تکوین بود   و دوست داشتن آن کلمه نخستین بود

وعشق روشنی كائنات بودو هنوز       چراغهای كواكب تمام پایین بود

خدا امانت خود را به آدمی بخشید      که بار عشق برای فرشته سنگین بود

وزندگانی و مرگ آمدندو گفته نشد       كز این دو حادثه اولی كدامین بود

وآمدیم كه عاشق شویم و در گذریم     كه راز زندگی و مرگ آدمی این بود. 

با سلام  مکرر و تهنیت بیشتر

نایب الزیاره بودیم و از دل و جان توسل جستیم برای همه عزیزان ! شما که جای خود دارید .

چشم بستندم که دنیا را مبین
 دل ز دنیا کنده ام من پیش ازین
 مال دنیا مال دنیا ای کریم
 با تو در دنیا و عقبا ننگریم
 دیده ام بس چشم باز بی حضور
مانده از دیدار آن دلدار دور
 وی بسا خلوت نشین پاکباز
چشم بسته رفته تا درگاه راز
 آن که چشمم داد بینایی دهد
 سینه را انوار سینایی دهد

مستان خرابات ز خود بی خبرند
جمعند و ز بوی گل پراکنده ترند
 ای زاهد خودپرست باما منشین
مستان دگرند...................... و خودپرستان دگرند

رفتی و تشنگی سوزوند گلای یاس منو

تو بگو به چی فروختی من و احساس منو